Άλα, άνοιξε κι' άλλο Μπουκάλα...

Ένα άρθρο σημερινό στήν Καθημερινή (το κύριο απόσπασμα εδώ) τού ταχέως ανερχομένου δημοσιοπολιτικοφιλοσόφου Παντελή Μπουκάλα.

Ο Βηλαράς ξεχωρίζει δυό γλώσσες, τήν Γραικική καί Ελληνική. Ωραίο ε; Τι μαρτυρούν καμμιά φορά οι λέξεις... Η Ελληνική δεν σώζεται γράφει.

Η Γραικική είναι θυγατέρα της Ελληνικής, αλλά γλώσσα άλλη, αυτόνομη, αυτό το γράφει καθαρά. Η Γραικική, η γλώσσα δηλαδή τού λαού, αποτυπωμένη στα δημοτικά μας τραγούδια, στα παραμύθια, στις προφορικές παραδόσεις, είναι κατα τόν Διαφωτιστή μας - ώ φώς άπλετο επί της κεφαλής μας - λειψή, στα σπάργανα, πού πρέπει πρώτα να τήν στολίσουν τα έτη της χρήσεως.

Γιατί, μήτε η Γραικική είναι η γλώσσα η λαλουμένη - παρά κι αυτή μία κατασκευή, αυτή κι αν είναι!, του δυτικού φωταδιστικού αγροτουριστικού ρομαντισμού. Ετσι βρεθήκανε δύο γάϊδαροι σε ξένο αχερώνα. Καί συνεχίζουν - βλέπε Χρηστίδη, Μαρωνίτη και οι άλλοι. Η γλώσσα μία, συνέχεια κι εξέλιξι, αλλαγή εντός, πού να το φανταστούν...Και η συζήτησι περί γλώσσας, συζήτησι περί Ελλήνων είναι με φερετζέ.
Γραικοί ομιλούν την γραικική κι Ελληνες μιλούσαν την Ελληνική, ξηγημένα πράγματα.

Ο δε Μπουκάλας συνεχίζει την παρεξήγησι. Αρκεί η νέα ελληνική γράφει γιά να εκφράσουμε τα πάντα ―κι εννοεί τα πάντα όσα χρειαζόμεθα ως ωραίοι νεοταξικευρωπαίοι. Λες κι αυτό μας νοιάζει - οι παρεξηγήσεις των γαϊδάρων.

Oι ποιητές, η ελληνική γλώσσα και οι δοξασίες

Tου Παντελή Mπουκάλα

Στις 11 Mαΐου του 1812 ο Iωάννης Bηλαράς, ο ποιητής, πέμπει επιστολή στον Aθανάσιο Ψαλίδα, τον ευρυμαθέστατο λόγιο που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους του νεοελληνικού Διαφωτισμού. O Bηλαράς εκθέτει στο γράμμα του τις απόψεις του για τη νεοελληνική γλώσσα, τη «Γραικική», και για το γλωσσικό εν γένει (απόψεις που τα ίχνη τους αναγνωρίζονται αμέσως στον θαυμαστό «Διάλογο» του Διονύσιου Σολωμού που γράφτηκε δώδεκα χρόνια αργότερα):

«Oσοι λεν πως η Eλληνική γλώσσα είχε όλες τες χάρες οπού μπορούν να στολίσουν μια γλώσσα καλλιεργημένη, λεν την αλήθεια. Γιατί μ' όλον οπού αυτή δε σώζεται πλεια παρά καθώς μια εκατοχρονίτισσα γριά ζαρωμένη κι άδεια απ' όλες τες χάρες και θέλγητρα, οπού την εστόλιζαν νια, μένουν όμως ακόμα σημάδια για να συμπεράνη κανείς τι πλάσμα εστάθη. Mα όσοι φλυαρούν πως η Γραικική γλώσσα όσο σιμώνει σ' την Eλληνική, τόσο καλύτερη γίνεται, μου φαίνεται το ίδιο σαν να επιμελιώνταν μια νια φυσικά όμορφη και χαριτωμένη να διορθώνη και να σιάζη το πρόσωπό της σαν της γριάς για να μοιάση σ' την όμορφιά οπού είχε εκείνη σ' τα νιάτα της και πλειο δεν την έχει. Στοχασμός παράξενος και άξιος για τα μυαλά των γραμματισμένων! H γλώσσα μας είναι φυσικά όμορφη γιατί είναι θυγατέρα εκεινής, οπού απόχτησε αγαπητικούς όλα τα φωτισμένα έθνη της Eυρώπης, μα είναι ακόμα σ' τα σπάργανα, δεν μπορεί να δείξη για τώρα ούτε το ανάστημα, ούτε τες χάρες ή τα χρώματα, οπού θα την στολίσουν αφού φτάση σε νόμιμην ηλικία. Aς γνοιαστούμε λοιπόν να την αναθρέψωμε με όλες τες δύναμές μας και χωρίς να της λείψη τίποτες απ' όσα της κάνουν χρεία ν' αυξήση. Aς αγρυπνούμε όμως σ' τα κινήματα και πανουργίες των Mακαρονιστάδων, γιατί δεν έχουν άλλο σ' το νου τους, από φτόνο τους, παρά να την πνίξουν με τα πολλά συγγράμματα και μεταγλώττισές τους. Mα περσότερο απ' όλα ας τη φυλάξωμε από το θανατηφόρο φαρμάκι του ύφου τους. [...] Ως τόσο μου φαίνεται πως αν η θυγατέρα δανειστή φόρεμα ή άλλο στολίδι από τη μητέρα της, ούτε εντροπή είναι, ούτε ασυνήθιστο πράμα, μα στοχάζομαι και πρέπιο κι αναγκαίο το φόρεμα αυτό να το δοκιμάση πρώτα αν της έρχεται καλά κ' έτζι να το φορέση και να βγη σ' τον κόσμο. [...] Tώρα αν η γλώσσα μας δανειστή από τη μάννα της την Eλληνική όσες λέξεις δεν έχει και της χρειάζονται, ούτε κατηγορούμενο είναι, ούτε ντροπερό πράμα. Πρέπει όμως, μας φαίνεται, όσες λέξεις δανειζόμαστε από την Eλληνική να τις τορνεύωμε και να τες σιάζωμε κατά τον ιδιωτισμό τής γλώσσας μας. [...] H γλώσσα μας είναι πλουσιώτατη, φτάνει να θελήσωμε να γνωρίσωμε τα πλούτη της.»

O Bηλαράς λοιπόν, όπως κι ο Σολωμός, εμπιστεύεται απολύτως τη νέα ελληνική γλώσσα, τη γλώσσα που μιλιέται, παρότι βρίσκεται «στα σπάργανα». Kι αφού ο λόγος για τον Σολωμό ανεβαίνει αυτόματα στη μνήμη η δίκην ερωτήματος διαβεβαίωσή του «μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;» Tη φράση αυτή, που απαντά στο «Διάλογο», τη χρησιμοποιούμε συχνότατα, τόσο συχνά όσο και την εντελώς διαφορετικής λογικής διαβεβαίωση του Oδυσσέα Eλύτη, στο «Aξιον Eστί», «τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική», μια διαβεβαίωση που, όποιο κι αν ήταν το κίνητρο ή η σκόπευσή της, κατέληξε να χρησιμοποιείται κάπως δημαγωγικά σαν ύλη για το σχηματισμό μιας αυτοεξιδανικευτικής μυθοπλασίας, που αφορά τη γλώσσα και το γένος. Φοβάμαι ότι η συγκεκριμένη σολωμική ρήση έχει υποστεί την ίδια εθνικώς ορθή και εντέλει συρρικνωτική χρήση που έχει υποστεί και μια άλλη περίφημη φράση του ποιητή, επίσης γνωμικής αίγλης, το «κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Eλλάδα και θα νιώσεις κάθε είδους μεγαλείο». Oταν λοιπόν θυμίζουμε αυτήν την περί Eλλάδος φράση, προκρίνουμε έναν δοξαστικό τόνο και για να τον υπηρετήσουμε απαλείφουμε, οπισθόβουλα ή από λειψή γνώση ή από μεροληπτική μνήμη, μια κρισιμότατη παρένθεση που υπάρχει στο αυθεντικό σολωμικό κείμενο και χάρη στην οποία ο Σολωμός φανερώνεται μάλλον οικουμενικός παρά εθνικός. «Kλείσε μέσα στην ψυχή σου την Eλλάδα (ή ό,τι άλλο) και θα νιώσεις κάθε είδους μεγαλείο», λέει ο ποιητής, «o altra cosa» στα ιταλικά, αλλά αυτό το «ό,τι άλλο» αποσιωπάται. Aποσιωπάται επίσης η συνέχεια του «μήγαρις...», κι είναι σαν να χωρίζουμε βιαίως βρέφη σιαμαία. Θυμίζω την πλήρη, σχεδόν πολεμική σκέψη:«Mήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα; Eκείνη [η ελευθερία] άρχισε να πατή τα κεφάλια τα τούρκικα, τούτη [η γλώσσα] θέλει πατήση ογλήγορα τα σοφολογιωτατίστικα, και έπειτα αγκαλιασμένες και οι δύο θέλει προχωρήσουν εις το δρόμο της δόξας, χωρίς ποτέ να γυρίσουν οπίσω, αν κανένας Σοφολογιώτατος κρώζη ή κανένας Tούρκος βαβίζη· γιατί για με είναι όμοιοι και οι δύο».

Σήμερα, που η γλώσσα μας δεν είναι βέβαια «στα σπάργανα», αφού έχουν περάσει χρόνια και χρόνια γραπτής και προφορικής άσκησής της και πλέον απελευθερώθηκε από τον κάποιο δογματισμό τής ηρωικής εποχής του δημοτικιστικού κινήματος, την εμπιστευόμαστε άραγε όσο της πρέπει; Eχουμε αποδεχτεί δηλαδή ότι η δημοτική, «η ζωντανή μας γλώσσα, η κοινή, η εθνική», όπως τη χαρακτήριζε ο Παλαμάς, είναι μια αρτιότατη μέθοδος ανάγνωσης και οικείωσης του κόσμου, ένα πληρέστατο όργανο διερμηνείας των αισθημάτων και των στοχασμών μας, ή εξακολουθούμε να πρεσβεύουμε ότι είναι ένα ατελές και αδύναμο εγγόνι τής αρχαίας; Oχι. Aκόμη και σήμερα υπάρχουν «σοφολογιότατοι», αιχμάλωτοι της νοσταλγίας για κάποιο καθαρεύον φάντασμα, που δεν δυσκολεύονται να απαξιώσουν τη δημοτική, να παραγράψουν τους αμέτρητους ποιητές της, τόσο τους λόγιους όσο και τους συλλογικούς γιατί κανένας «χρήστης τής γλώσσας» δεν είναι απλός χρήστης της· είναι και συνδημιουργός της. O γλωσσικός εμφύλιος δεν έπαψε ποτέ, είμαστε άλλωστε η μοναδική χώρα που μέτρησε νεκρούς σ' αυτόν τον πόλεμο, αν θυμηθούμε τα Eυαγγελιακά και τα Oρεστειακά των αρχών του εικοστού αιώνα.

Oποια μορφή κι αν προσλαμβάνει πάντως η διηνεκής γλωσσική έριδα, διακρίνονται αρκετά εύκολα τα ίδια πυρηνικά στοιχεία, οι ίδιες δοξασίες, οι ίδιοι μύθοι. Kαι σε όλες τις εκδοχές τής διένεξης ακούγεται και ξανακούγεται το δόγμα πως η καθαρεύουσα είναι ο ευγενής διάδοχος της αρχαίας, η δε δημοτική είναι ένα νόθο που κουτσοπορεύεται με δεκανίκια, κι αυτά δανεικά.

«Σήμερα, που η γλώσσα μας δεν είναι βέβαια «στα σπάργανα», αφού έχουν περάσει χρόνια και χρόνια γραπτής και προφορικής άσκησής της..»

Ωστε ήταν στα σπάργανα Μπουκάλα, και τώρα, μετά από χρόνια άσκησις προφορικής και γραπτής από σένα και τούς όμοιους μέ σένα, μεγάλωσε και στολίστηκε. Πάρε Μπουκάλα δυό τρία δείγματα εκείνης της γλώσσας πού ταν στα σπάργανα....

« Είτανε μια φορά μια γριά, κ΄ είχε κάτι κατσικάκια. Ο Μάρτης τότες είχε εικοσιοχτώ ημέρες κι ο Φλεβάρης τριανταμία. Ήρθε εκείνη την εποχή ο Μάρτης κ΄ έπερασε χωρίς να κάμει χειμώνα και η γριά από τη χαρά της, που βγήκανε πέρα καλά τα κατσικάκια της, εγελάστη και είπε ¨Στην πομπή σου, γέρο Μάρτη, τ΄ αρνοκάτσικακια μου καλά τα πέρασα¨.

Καθώς τ΄ άκουσεν αυτά τα λόγια, ο γέρο Μάρτης εθύμωσε, και στη στιγμή δανείζεται τρεις ημέρες από το Φλεβάρη το γείτονά του, και αρχίζει ένα σορόκο, π' έκαμε τη γριά να χωθεί αποκάτου από ένα κακκάβι και να φωνάζει ¨Κάτσι, κάτσι,κάτσι!¨ γιατί έλεγε οτ΄ εχόρευαν τα κατσικάκια απάνου στο κακκάβι. Τα κατσικάκια της γριάς εψόφησαν από το σορόκο. Κι απ΄ τότε ο Μάρτης τριανταμία ημέρα και ο Φλεβάρης εικοσιοχτώ.

Ενεκα γι΄ αυτό πώπαθε εκείνη η γριά, τοις τρεις ύστεραις ημέρες του Μάρτη τοις λένε ημέρες των γριών. Και ονοματίζουνε κάθε μία από ταύταις και με τ΄ όνομα μιανής από τοις ηλικιωμένες γριαίς του χωριού, και αν τύχει καλή η ημέρα λεν πως και η γριά είναι καλή, και αν γίνει κακοκαιρία λεν πως από την κακία της έγινε.»

= = =

Κόκκιν' αχείλι φίλησα κι έβαψε το δικό μου
Και στο μαντήλι το `συρα κι έβαψε το μαντήλι
Και στο ποτάμι το `πλυνα κι έβαψε το ποτάμι
Κι έβαψ' η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου
Κατέβη ο αϊτός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του
Κι έβαψ' ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο

= = =

Να `χεν η γης πατήματα κι ο ουρανός κερκέλια
Να πάθιουν τα πατήματα, να `πιανα τα κερκέλια
Ν' ανέβαινα στον ουρανό, να διπλωθώ να κάτσω
Να δώσω σείσμα τ' ουρανού, να βγάλει μαύρα νέφη
Να βρέξει χιόνι και νερό κι ατίμητο χρυσάφι
Το χιόνι να ρίξει στα βουνά και το νερό στους κάμπους
Στην πόρτα της πολυαγαπώς τ' ατίμητο χρυσάφι

= = =

Καθημερνέ μου λογισμέ και νυκτική μου ελπίδα
Να μ' είχε πάρει ο θάνατος την ώρα που σε είδα

= = =

Εβγάτε αγόρια στο χορό, κοράσια στα τραγούδια
Πέστε και τραγουδήσετε πώς πιάνεται η αγάπη
-Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλια κατεβαίνει
Κι από τα χείλια στην καρδιά ριζώνει και δε βγαίνει

= = =

Οποιος θέλει Σολωμό κι Ελύτη, ορίστε, κανείς δεν τόν εμποδίζει. Ωραίοι είναι, να χη κανείς πρέπει κατι αλαφρό να διαβάζη στό ΜΕΤΡΟ. Εγώ μ αυτά.

Ορίστε πότε ενδιαφέρθηκαν οι αγροτοτουρίστες καλβινομασώνοι για τα αριστουργήματα των Ελλήνων ―γιά να τα ξεχάσουν αμέσως μετά:

Τα Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια του C.Fauriel είναι η πρώτη συλλογή του είδους, και τυπώθηκαν σε δύο τόμους το 1824-1825 στο Παρίσι. Δημιούργησαν αμέσως τεράστια αίσθηση:το κλίμα ήταν άλλωστε ευνοϊκό για καθεττί ελληνικό ή λαϊκό. Η συλλογή μεταφράστηκε αμέσως στα γερμανικά (δύο φορές), στα αγγλικά και τα ρωσικά. Εκτός από την ποιότητα των τραγουδιών εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα τα συνοδευτικά σχόλια και ο εισαγωγικός λόγος του Φοριέλ, μια από τις καλύτερες ως σήμερα μελέτες, γραμμένη με θερμό φιλελληνικό συναίσθημα, γνώση και σύνεση. Η φιλολογική κατάρτιση του Φοριέλ ήταν από τις ισχυρότερες της εποχής του, αργότερα έγινε και ο πρώτος καθηγητής της συγκριτικής φιλολογίας στη Σορβόνη. Στην Ελλάδα το έργο άργησε να εκτιμηθεί:κυκλοφόρησε μόλις το 1956 σε ελληνική μετάφραση.

***

Ο Μπουκάλας σήμερα, στό καθιερωμένο άρθρο του κατά Χριστοδούλου ―δηλαδή με αφορμή τόν Χριστόδουλο κατα Ελλήνων― ειχε το θράσος, επί πληρωμή βεβαίως, να κατηγορήση τόν Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος - έως Α Κενταύρου - για αγραμματοσύνη, στα θεολογικά μάλιστα.

Γράφει λοιπόν το παιδί με το νεοτάξ στυλό:

Ο Χριστόδουλας έψαλλε «αι γενεαί αι πάσαι» γράφει, ενώ τό σωστό είναι ―κατα Μπουκάλα― «αι γενεαί νυν πάσαι». Εκανε λέει αυτό το λάθος τρείς φορές, όσες οι φορές του ύμνου.

Πρώτη Μπουκάλα. Τι φοβερό, να ναι μεγάλη Παρασκευή κι εσύ να κάθεσαι εκεί ―εργαζόμενος με το κομμάτι― κι αντί εις κοινωνία και μετοχή με το πλήθος των κεριοφόρων, να μετράς λάθη! Τί Κόλασι κι αυτή!

Δεύτερη Μπουκάλα: προφανώς άνοιξε μιά σύνοψι, είδε τό «αι γενεαί νυν πάσαι», κι ένοιωσε σα να πιασε λαβράκι με άμφια. Το οποίο είναι ανώτερο από το παρδαλό κατσίκι κατα τα φαινόμενα, διότι ως πανδήμως γνωστό εις Ορθοδόξους απανταχού του από δώθε Γαλαξία, είναι δύσκολο να βρης δυό εγκώμια ταμάμ, υπάρχουν παραλλαγές, ελαφρού τύπου, όπως η παρούσα, παραλλαγές που καθιερώνει η παράδοσι και πολλές φορές ο τόπος ―ακόμα και η προφορά ή η ανάγκη. Εφ’ όσον δεν αλλάζει δι όλου τό νόημα.

Στην δική μου Σύνοψι γράφει «αι γενεαί αι πάσαι», το λάθος πού κατά Μπουκάλα (όπως γράφει ιδρωμένος, με χέρια τρεμάμενα από τήν έξαψι ―ναί, εγώ, ο Μπουκάλας θα γκρεμίσω από τόν θρόνο τον θεολογικοφιλολογικό τον Χριστόδουλο―), το κάνουν πάρα πολλοί παπάδες λέει. Κι ούτε αυτό αρκούσε να ψυλιαστή: ρε, μπας και λέω βλακείες;!

Δεν φτάνει αυτό. Ενώ δεν ξέρει τίποτα περί ορθοδοξίας - ενώ εμείς όσο νά ναι μιά ζωή μέσα στ αποκέρια και τις κολυμβήθρες ―καντηλανάφτες γάρ― εκφέρει και απίθανες θεολογικές κοτσάνες του τύπου: παρα τα λάθη του, τόν συγχωρούμε τόν Χριστόδουλο αν καί ως κοσμικοί εμείς δεν έχουμε δικαίωμα συγχωρήσεως!!!!

Να τα βράσω τα διπλώματά τους. Αυτοί οι άνθρωποι, απόμακροι, ανθέλληνες, αντιλαϊκοί, που ο βασιλικός δίπλα στα πόδια τους φυλλοροεί και σβύνει και το θυμάρι βγάζει φτερά και φεύγει μακριά, ανελλήνιστοι εντελώς κι έχουν το θράσος να γράφουν άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά μ' ότι μπούρδα τους κατέβει.

Πάει ο Μπουκάλας, αρκετά.

Α. Φαρμάκης

Διευκρίνηση

Στην προηγούμενη καταχώρηση, σχολίασε ο Hollow Sky:

Ε, όχι! Τα χάσαμε τ' αυγά, να χάσουμε και τα πασχάλια αδερφέ;

Ασφαλώς και "δεν γεννιέσαι, (αλλά) γίνεσαι"! Μα είναι δυνατόν να αμφιβάλλει κανείς γι' αυτό; Εδώ ούτε καν άνθρωπος δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι, όπως έχουν αποδείξει μεταξύ άλλων οι ουκ ολίγες περιπτώσεις παιδιών ανά τον πλανήτη που "υιοθετήθηκαν" από ζώα και, παρ' όλο που ξαναβρέθηκαν με τους ανθρώπους, δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι, να μιλήσουν ανθρώπινα, να συνυπάρξουν με τους ανθρώπους...

... για να μην θυμίσω, ότι ο άνθρωπος, το κατεξοχήν έλλογο ον, εξακολουθεί, έπειτα από χιλιάδες χιλιάδων χρόνια ανθρώπινων γενεών, να χρειάζεται να μάθει (δηλαδή να τον μάθουν!) να μιλάει.

Ξανά στο άλφα βήτα: Έλληνας δεν είναι ένα φυσικοβιολογικό δεδομένο, όπως υποννοεί η φράση "γεννιέσαι, δεν γίνεσαι". Είναι μια συνθήκη πολιτισμική - κάτι που το μαθαίνεις, δηλαδή σου το μαθαίνουν!

Λυπάμαι, φίλε μου, που αναπαράγεις μια καθαρώς "βιολογιστική" άποψη για το θέμα, η οποία μάλιστα διεκδικεί και τις δάφνες της "ανθρωπινότερης". Κρίμα.

(Απαντάω εδώ καθώς το Blogger δεν με αφήνει να ποστάρω στα σχόλια απάντηση μεγαλύτερη από 4096 χαρακτήρες (!))

Εγώ λυπάμαι, αδελφέ, γιατί δεν περίμενα από υμάς τέτοια παρανάγνωση. Την αποδίδω, δε, στην εν τάχει ανάγνωση και όχι σε ουσιαστική διαφωνία (υπάρχουν, άλλωστε, δυο ειδών διαφωνιες: αυτή όπου έκαστος λέγει τα αντίθετα και αυτή όπου οι συζητητές λένε το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια. Υποψιάζομαι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με την δεύτερη περίπτωση).

Και εξηγούμαι ίνα να μην παρεξηγούμαι:

Από το σχόλιο σου φαίνεται ότι θεωρείς το κείμενο που ανάρτησα ως βιολογική πραγμάτευση του θέματος, ενώ κάθε άλλο παρά τέτοια είναι ―και το ξεκαθαρίζει πολλαπλώς.

«Γεννιέσαι», στα πλαίσια του κειμένου, δεν δηλεί την βιολογική πράξη της γέννας, ούτε ότι «κουβαλάς στο DNA» σου την ταυτότητα σου. Σημαίνει, απλούστατα, «γεννιέσαι ΣΕ». Ο άνθρωπος πάντε «γεννιέται ΣΕ», ποτέ δεν γεννιέται ΣΚΕΤΑ ώστε να είναι ιστορικά και πολιτισμικά tabula rasa που θα γεμίσει με δεδομένα και πολιτισμό στην συνέχεια. Άλλως πως, ο άνθρωπος βρίσκεται σε πολιτισμό από την στιγμή της γεννησεώς του. Αυτό, διαπραγματεύεται η ανάρτηση με το «γεννιέσαι, δεν γίνεσαι».

Διαβάζεις, λοιπόν, την "γέννηση" στην ανάρτηση ως γεγονός βιολογικό, αλλά δεν είναι. Είναι γεγονός πολιτισμικό. (Το καθαρά βιολογικά στοιχεία άλλωστε ―το DNA, το «αίμα» κλπ―, και δεν ενδιαφέρουν το κείμενο, και δεν αφορούν την γέννηση ―προϋπάρχουν και ανήκουν στην στιγμή της σύλληψης).

Υπό αυτή την έννοια, το παράδειγμα σου περί «ουκ ολίγων περιπτώσεων παιδιών ανά τον πλανήτη που "υιοθετήθηκαν" από ζώα και, παρ' όλο που ξαναβρέθηκαν με τους ανθρώπους, δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι, να μιλήσουν ανθρώπινα, να συνυπάρξουν με τους ανθρώπους» επιβεβαιώνει ακριβώς την κεντρική γραμμή της αναρτησής μου. Τα παιδιά αυτά «δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι» [η έμφασις δική μου] γιατί δεν γίνεσαι έτσι απλά αλλά παίζει ουσιώδη ρόλο το πως και που γεννήθηκες (ή, αν θες, το πως και που πρωτο-έγινες).

Το κείμενο ξεκαθαρίζει ότι δεν ομιλεί με βιολογικούς όρους, γράφοντας π.χ.: «Γεννιέσαι Ελλην σημαίνει: ο άνθρωπος βρίσκεται σε αλληλεπίδρασι με το περιβάλλον του, το υλικό και το πνευματικό». Γεννιέσαι, δηλαδή, ΣΕ χρόνο, ΣΕ τόπο, ΣΕ πολιτισμό ―και ΣΕ γονείς και κοινωνία φορείς πολιτισμού, τόπου, χρόνου.

Τονίζει, άλλωστε, το κείμενο, ότι σκοπός του είναι η εναντίωση στην νεοτάξ εκδοχή τoυ «γίνεσαι», όπου ο άνθρωπος νοείται όχι απλά ως tabula rasa κατά την αρχική του διαμόρφωση, αλλά ως μόνιμος tabula-μαυροπίνακας, ο οποίος γράφει και ξεγράφει και σβήνει κατά βούληση προς επανεγγραφή. Όπου, δηλαδή, ταυτότητες, πολιτισμός, παράδοση, εθνότητα και λοιπά στοιχεία διαμόρφωσης νοούνται ως τυχαία, επιλέξιμα και άμεσα μεταβλητά.

Και όχι μόνο αυτά, αλλά ακόμα και αυτή η βιολογική φύση του ανθρώπου (βουρ για τον μετα-άνθρωπο της ιατρικής και της τεχνολογίας, για τον καταναλωτή μεταλλαγμένων της Μονσάντο, για τον αειθαλή κλώνο, κλπ).

Αν όλα τα «γίνεσαι», τότε τι σε συνδέει με μια σταθερή ταυτότητα; Αν όλα τα «γίνεσαι», τότε τι το αθέμιτο στο να γίνεις ο,τιδήποτε; (Σε αυτή την περίπτωση, τι μπορείς π.χ. να αντιτάξεις στην Μονσάντο; Την σκέτη ιατρική επικινδυνότητα των προϊόντων της; Θα σε διαβεβαιώσουν για την ασφάλεια τους. Και, εξάλλου, αύριο μπορεί να τα κάνουν και απολύτως ασφαλή.)

Γράφει το κείμενο: «Η τεχνολογία κατασκευάζει έναν άλλο κόσμο. Φυτά πού δέν αγγίζουν τα ζιζάνια, άνθρωποι πού μένουν ως τά βαθιά γεράματα νέοι, ζώα που παράγουν φάρμακα καί ανθρώπινα μοσχεύματα. Σήμερα - τό αύριο θα είναι ακόμα πιό θαυμαστό. Αυτή είναι η σύγχρονη τεχνολογία, αυτή είναι η παιδεία πού πρέπει να ακολουθήσουμε, αυτό είναι τό περιεχόμενο των σύγχρονων σχολείων. Αυτό είναι το αληθινά σύγχρονο περιεχόμενο της αρχαίας δήλωσις του Ισοκράτη καί μ αυτό τό περιεχόμενο τόν επαναλαμβάνουν οι Κωσταντόπουλοι και οι λοιποί νεοταξίτες. Η Μονσάντο είναι τό σχολείο μας.»

και:

«Οι μάζες είναι αδιαμόρφωτες, τίς αποτελούν άμορφοι σβώλοι ανθρώπων στούς οποίους δίνουν μορφή οι ιδέες μιάς μειονότητας φωτισμένων που καθοδηγούν τόν κόσμο, η τηλεόρασι, η οικονομία, η πολιτική, η διαφήμησι, η προπαγάνδα, η μόδα. Δεν είσαι τίποτα πρίν σε αναλάβει η σημερινή "παιδεία". Δεν είναι τά σώματα που φοράνε τα ρούχα του Αρμάνι, είναι τα ρούχα που πλάθουν τα σώματα, και η μάρκα στήν ούγια η ψυχή τους. Δεν γεννιέσαι, λένε. Γίνεσαι. Σε κάνουν δηλαδή.»

Και δεύτερο στοιχείο που παραβλέπεται. Το κείμενο δεν τάσσεται μονοσήμαντα υπερ της «γέννησης» (με την έννοια που ξεκαθαρίσαμε εδώ). Γράφει ότι το «σκέτα γεννιέσαι» αποτελεί «αίρεση» ―εξίσου με το «σκέτα γίνεσαι». Γράφει επίσης ότι μπορείς να γίνεις ―με κόπο―, αλλά «προϋπόθεση είναι όμως η ύπαρξι εκείνου που γεννήθηκε - χωρίς αυτόν ή αυτούς δεν γίνεσαι τίποτα».

Προφανώς. Σε ένα κόσμο που όλοι «γίνονται» απλά, τι γίνονται; Ασφαλώς, κάτι που κάποιος ήδη είναι. Μετέχουν σε ένα πολιτισμό, γλώσσα, κλπ που κάποιοι ήδη έφτιαξαν. Τα ανθρώπινα δεν είναι ατομικά δημιουργήματα ―δεν τα φτιάχνει από το μηδέν ο «άνθρωπος χωρίς ιδιότητες».

Ο άνθρωπος που, όπως λες, «χρειάζεται να μάθει (δηλαδή να τον μάθουν!) να μιλάει», δεν μαθαίνει μόνος του εκ του μηδενός, ούτε μπορεί να μάθει εκ νέου τα πάντα ―γι’ αυτό και οι Μόγληδες «δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι». Γίνεσαι; Βέβαια. Αλλά όχι ανέξοδα, όπως υποννοεί η μονδέρνα σκέψη.

Οι άνθρωποι πάντα γεννιούνται σε μια γλώσσα (και «τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου»), σε μια κουλτούρα, σε μια εποχή, σε μια οικογένεια, σε ένα κλίμα και ένα περιβάλλον, κλπ κλπ. Δεν είναι βιολογικό το θέμα, δεν έχει να κάνει με dna και πράσινα άλογα. Π.χ. ο γιος έλληνα μετανάστη 2ης γεννιάς ο οποίος θα γεννηθεί στο Μπρούκλυν, άνετα μπορεί να είναι 100% Αμερικάνος. Μπορεί «βιολογικά» να κατάγεται από έλληνες, αλλά το περιβάλλον που γεννήθηκε και ανατράφηκε είναι η Αμερική.

Φαντάζεσαι ότι γίνεσαι εύκολα Γερμανός, Νεοζηλανδός, Μαορί, Βραζιλιάνος π.χ.; Ακόμα και αν μάθεις μετά μεγάλης δυσκολίας τη γλώσσα, τα πολιτισμικά δεδομένα, το ιστορικό τους πλαίσιο και τη συγκινησιακή του αξία. Έγινε π.χ. ο Λευκάδιος Χερν Ιάπωνας; Έμαθε τη γλώσσα, έζησε, παντρεύτηκε, πήρε το όνομα. Για τους Γιαπωνέζους είναι ένας δυτικός που είδε και περιέγραψε με θαυμασμό τον πολιτισμό τους. (Εδώ ακόμα και βιολογικά δεδομένα ―το χρώμα σου, κλπ― επηρεάζουν την κατάσταση. Ακόμα και αν γίνεις ο τέλειος Μαορί, μάθεις και τα τελετουργικά τους, το κυνήγι τους, ξεχάσεις και τα ελληνικά σου και σκέφτεσαι ΩΣΑΝ να μεγάλωσες στο τάδε χωριουδάκι της Νέας Ζηλανδίας, για τους λοιπούς θα είσαι μάλλον ο "λευκός" του χωριού. Και αυτό θα έχει επίδραση και πάνω σου, θαρώ. Δεν είμαστε απλά αποθήκες πληροφοριών).

Επαν-επίκαιρο

http://www.opengov.gr/ypes/?p=325

Διατύπωσε το «διαφορετικό», στην αντιρατσιστική σημαία που ύψωσε η Θεσσαλονίκη ο Παναγιώτης Ψωμιάδης και ξεσήκωσε θύελλα εναντίον του από το νομαρχιακό συμβούλιο αλλά και την πανεπιστημιακή κοινότητα. Μίλησε για «τον Ελληνα που γεννιέται και δεν γίνεται» για να ακούσει στο νομαρχιακό συμβούλιο ότι οι απόψεις αυτές «είναι εθνικιστικές, ρατσιστικές και ξενοφοβικές» κι επομένως καταγγέλλονται. «Ελληνες είναι οι μετέχοντες στην ελληνική παιδεία», είπε ο καθηγητής Νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Νίκος Παρασκευόπουλος.

Ελευθεροτυπία, 2003

Είναι ενδιαφέρουσα η δήλωσι του Ψωμιάδη τήν οποία ακολούθησε ο προπαγανδιστικός ορυμαγδός των ημερών. Είναι δε δήλωσι ανθρωπιάς σε αντίθεσι μέ τίς επικίνδυνες καί απάνθρωπες δηλώσεις τών αντιπάλων του. («Είπε ο Ισοκράτης» κλπ. Πάντως αν γνώριζε τα σημερινά σχολεία θά κοβε τό χέρι του ο Ισοκράτης.)

Η τεχνολογία κατασκευάζει έναν άλλο κόσμο. Φυτά πού δέν αγγίζουν τα ζιζάνια, άνθρωποι πού μένουν ως τά βαθιά γεράματα νέοι, ζώα που παράγουν φάρμακα καί ανθρώπινα μοσχεύματα. Σήμερα - τό αύριο θα είναι ακόμα πιό θαυμαστό. Αυτή είναι η σύγχρονη τεχνολογία, αυτή είναι η παιδεία πού πρέπει να ακολουθήσουμε, αυτό είναι τό περιεχόμενο των σύγχρονων σχολείων. Αυτό είναι το αληθινά σύγχρονο περιεχόμενο της αρχαίας δήλωσις του Ισοκράτη καί μ αυτό τό περιεχόμενο τόν επαναλαμβάνουν οι Κωσταντόπουλοι και οι λοιποί νεοταξίτες. Η Μονσάντο είναι τό σχολείο μας.

Καί παρακάτω: οι μάζες είναι αδιαμόρφωτες, τίς αποτελούν άμορφοι σβώλοι ανθρώπων στούς οποίους δίνουν μορφή οι ιδέες μιάς μειονότητας φωτισμένων που καθοδηγούν τόν κόσμο, η τηλεόρασι, η οικονομία, η πολιτική, η διαφήμησι, η προπαγάνδα, η μόδα. Δεν είσαι τίποτα πρίν σε αναλάβει η σημερινή "παιδεία". Δεν είναι τά σώματα που φοράνε τα ρούχα του Αρμάνι, είναι τα ρούχα που πλάθουν τα σώματα, και η μάρκα στήν ούγια η ψυχή τους. Δεν γεννιέσαι, λένε. Γίνεσαι. Σε κάνουν δηλαδή.

Αντίθετα, η δήλωσι του Ψωμιάδη είναι δήλωσι ανθρωπιάς. Επαναλαμβάνει ―δεν έχει σημασία αν τό γνωρίζει― τόν αρχαίο μύθο της Αθηνας. Γεννήθηκε ολόκληρη, μέ τόν χιτώνα, τήν πανοπλία καί τό δόρυ της από τό γκαστρωμένο κεφάλι του Δία. Ολόκληρη σημαίνει ελεύθερη καί σε επαφή μέ τόν θεό της. Αν ισχύει η δήλωσι Ψωμιάδη, ο σύγχρονος κόσμος, ο κόσμος της μετοχής στήν σύγχρονη "παιδεία" τόν οποίο επικαλούνται οι νεοταξίτες αντίπαλοί του, μένει άχρηστος, η τεχνολογία μία άνευ σημασίας ύβρις καί η μόδα μία νεκρή μίμησι της αληθινής δημιουργίας.



Και η λεπτομέρεια της δηλώσεως ως προς την ουσία της.

Γεννιέσαι Αβορίγινος δεν γίνεσαι.

Αυτό πώς ακούγεται; Δεν είναι πιά τόσο τρομερό... Εντάξει γίνεσαι Αβορίγινος με κόπο, εξ υιοθεσίας, αλλά και πάλι όχι εντελώς. Τώρα όμως, τουλάχιστον αντιλαμβανόμαστε πιό καλά τις έννοιες - γεννήθηκα και έγινα - που ενώ τις συγχέουμε εμείς, δεν τις συγχέουν φαίνεται οι απλοί νομάρχες.

Η νεοτάξ επιμένει στο γίνεσαι - μάλιστα με την βία που εξέφρασε. Δεν γεννιέσαι παρά ως τίποτα, μηδέν, κενό, γίνεσαι κατόπιν, σαν άδειος σκληρός δίσκος που είναι έτοιμος να τον γεμίση το σύστημα. Γεννιέσαι Ελληνας; Ασφαλώς. Συμφωνούμε με το μισό τουλάχιστον;



“Γεννιέσαι έλληνας δεν γίνεσαι”. Βέβαια, δεν είναι τόσο εύκολο. Αυτή η μικρή φράσι έχει βάθος.

Γεννιέσαι Ελλην - Κινέζος, Ινδός κλπ. Σημαίνει ότι υπάρχει φυλετική κληρονομικότητα. Αυτό είναι γεγονός. Γεννιέσαι Ελλην σημαίνει - ο άνθρωπος βρίσκεται σε αλληλεπίδρασι με το περιβάλλον του - το υλικό και το πνευματικό. Αν πάψουμε μιά στιγμή μέσα μας τους κοινότοπους ορισμούς που μας εμφυτεύουν οι εξουσίες, θα το καταλάβουμε. Είναι σήμερα αυτό από τα πιό δύσκολα. Ο Χριστιανισμός το αντιμετώπισε ήδη από τους πρώτους αιώνες.

Ο Χριστός δεν έγινε Χριστός -γεννήθηκε. Γεννήθηκε Εβραίος. Αν ερχόταν σήμερα θα ήταν Παλαιστίνιος, Αλβανός, Ιρακινός -πάντως όχι τίποτα, όχι άνθρωπος χωρίς ιστορία, φυλετικό προκαθορισμό, υλικό και πνευματικό τοπίο, χρόνο παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα.

Γίνεσαι -είναι υπόθεσι υιοθεσίας. Ασφαλώς γίνεσαι. Προϋπόθεσι είναι όμως η ύπαρξι εκείνου που γεννήθηκε - χωρίς αυτόν ή αυτούς δεν γίνεσαι τίποτα.

Και συνεχίζοντας το παράδειγμα: γίνεσαι Χριστός. Αν το αρνηθής, αρνείσαι στην πραγματικότητα όλο το σχέδιο - καθ όσον εμείς όλοι, το γένος των ανθρώπων, δεν είμαστε, αλλά θα γίνουμε Θεοί.

Να το πω λαϊκότερα; Στον Παράδεισο θα συνεχίσουμε να είμαστε Ελληνες, Κινέζοι, Ινδοί, ψηλοί ή κοντοί, ξανθοί ή μελαχρινοί, καμπούρηδες και λαμπάδες. Οταν αναστήθηκε ο Χριστός κανείς δεν τον αναγνώρισε τόσο είχε αλλάξει, αλλά τα σημάδια των καρφιών στα χέρια του έμειναν, να τ αγγίξη ο Θωμάς. Αρνούμεθα τις δυτικές μεταφυσικές. Ο κόσμος υπάρχει ως όλον - κι ο χρόνος είναι μέγεθος του ανθρώπου.

Γεννιέσαι Ελλην, Κινέζος, Αλβανός καί γίνεσαι Ελλην, Κινέζος, Θεός.

Η Νέα Τάξι λέει: δεν γεννιέσαι τίποτα, γίνεσαι τα πάντα. Αυτό εννοούν οι κριτικοί του νομάρχη. Η εξατομίκευσι του κενού και της απουσίας. Η κυρίαρχη θέσι, ο πυρήνας της νεοτάξ.

Ο Νομάρχης είπε: Γεννιέσαι Χριστός, δεν γίνεσαι. Αρχαία αίρεσι, την αντιμετώπισε επιτυχώς ο Μέγας Κωνσταντίνος στην Α Οικουμενική σύνοδο. Αρχαία αίρεσι, ανορθόδοξι θρησκευτικώς και επικίνδυνη εθνικώς, πάντως ανθελληνική.

Νεστοριανοί και Αριανοί μεταμφιεσμένοι σε νέες περιπέτειες.

Α. Φαρμάκης

Ωραία πάμε...

Αν τα έγραφε κάνας άλλος θα ήταν «ελληνάρας», «ξενοφοβικός» και «καρατζαφερικός» (και άλλα πολλά).

Ε, να που τώρα τα γράφει η Ιωάννα Σωτήρχου.

Και που; Στην Ελευθεροτυπία.

Και τα λέει όχι κάνας ελληνάρας, αλλά «αλλοδαπός που ήρθε πριν χρόνια να ζήσει στην Ελλάδα»:

«Τόσα χρόνια τα χαρτιά μου τα φτιάχνω με μεγάλη δυσκολία, σχεδόν με μέσον, και δεν μπορώ να καταλάβω πώς αφήνουν όλους αυτούς τους ανθρώπους να έρχονται έτσι εδώ. Ακόμη και οι συγγενείς μου, όταν θέλουν να μας επισκεφτούν, ταλαιπωρούμαστε πολύ να βγάλουμε βίζα», μας λέει κάτοικος της πλατείας Κουμουνδούρου.

«Παντρεύτηκα Ελληνα στη χώρα μου και ήρθα να ζήσω εδώ πριν 20 χρόνια. Οταν σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο η Ελλάδα ήταν το όνειρο, μαθαίναμε για την κουλτούρα και μας φαινόταν σαν παραμύθι. Οταν είδα την αλήθεια τι να πω; Είναι ντροπή. Μια πλούσια χώρα επιτρέπεται να έχει αυτό το χάος εδώ έξω και να μην μπορούν τα παιδιά μας να πάνε ούτε στο περίπτερο ούτε στο σχολείο; Είναι πια επικίνδυνο: βλέπεις συνέχεια ανθρώπους να κάνουν ενέσεις ακόμη και στα απόκρυφά τους, να περιφέρονται γυμνοί. Ολα τα έχουμε πια δει εδώ...». (από εδώ)

Άσμα

Ο πρίγκιπας και ο φτωχός

Λέγεται George Hussein Onyango Obama, μένει στην Κένυα, δουλεύει και ζει με μισθό 1 δολάριο την ημέρα (δηλαδή λιγότερο από ένα ευρώ) και είναι ο αδελφός του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Barack Obama.

Ο George έχει τον ίδιο πατέρα με τον Obama, ο οποίος αναγνωρίζει και επίσημα ότι είναι αδελφός του. Παρ' όλα αυτά όμως, δεν ήταν καλεσμένος στην ορκωμοσία του νέου πλανητάρχη. Μάλλον θα... ξέχασε να τον καλέσει.

Ο πατέρας του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Barack Obama Senior, απέκτησε τον George με την τέταρτή του γυναίκα. Στη φωτογραφία, τον βλέπετε να στέκεται έξω από το... σπίτι του, σε μία από τις πιο φτωχές γειτονιές της Κένυας, έξω από την πρωτεύουσα Ναϊρόμπι.

Το «σπίτι» του George έχει μέγεθος 2x3 μέτρα και είναι διακοσμημένο με αφίσες ποδοσφαίρου των ιταλικών ομάδων AC Milan και Inter, ένα ημερολόγιο που δείχνει εξωτικές παραλίες από όλο τον κόσμο και μία φωτογραφία του αδελφού του από εφημερίδα.

Τα αδέλφια έχουν συναντηθεί δύο φορές στη ζωή τους. Την πρώτη φορά, όταν εκείνος ήταν 5 χρονών και την τελευταία, όταν ο γερουσιαστής αδελφός του, το 2006 έκανε περιοδεία στην ανατολική Αφρική και επισκέφτηκε το Ναϊρόμπι.

Όσον αφορά στη δεύτερη συνάντησή τους, ο George αποκάλυψε ότι ήταν πάρα πολύ σύντομη. Μίλησε στον αδελφό του για λίγα λεπτά, σαν να μιλούσε σε έναν ξένο.

Ο George δήλωσε επίσης ότι κανένας δεν ήξερε την ύπαρξή του. Αισθάνεται ότι ντροπιάζει τον αδελφό του με την κοινωνικό-οικονομική του κατάσταση και έτσι δεν αναφέρει ποτέ και σε κανέναν τη συγγένειά τους.

«Όταν με ρωτούν για το επίθετό μου, λέω ότι δεν έχουμε καμιά συγγένεια, γιατί ντρέπομαι».

Από μικρός, ο George Obama έζησε δύσκολα και επικίνδυνα χρόνια. Τώρα, ελπίζει να φτιάξει τη ζωή του και να καταφέρει τουλάχιστον να πάει σε ένα τεχνικό σχολείο.

Από την άλλη, ο νέος πλανητάρχης αναφέρει τον αδελφό του στην αυτοβιογραφία του σε μια μόνο παράγραφο, στην οποία τον περιγράφει ως ένα «όμορφο αγόρι με στρογγυλό κεφάλι». [Απο εδώ]

Από ένα άρθρο με τίτλο: «Ο νέος πλανητάρχης δεν κάλεσε τον αδελφό του στην ορκωμοσία».

Μα πώς να τον καλέση; Αφού ο αδελφός του είναι μαύρος .

(Α. Φαρ.)

Πριν και μετά τη φωτιά...

Ενας μπάτσος δολοφόνησε ένα παιδάκι, εν ψυχρώ, χωρίς λόγο - όπως λένε οι αυτόπτες μάρτυρες. Να πω την αλήθεια - λυπάμαι το παιδί, πιό πολύ την μάννα του - γιατί αυτό το πένθος δεν γιατρεύεται - αλλά δεκάρα δεν δίνω για τις αντιδράσεις. Το ξέρω, αιτία δεν είναι μόνο η δολοφονία - είναι και η φτώχεια, η μιζέρια, η καταπίεσι - η αβεβαιότητα - αφού ελπίδα δεν υπάρχει, ούτε φως αναμμένο.

Δεν δίνω δεκάρα - γιατί έχουνε καπελώσει κάθε αντίδρασι - οι μπαχαλοαυτόνομοι, οι σπαζωβιτρινάκηδες, οι καιωσκουπιδοντενεκεδάκηδες - δηλαδή - ο ψυχικός βρασμός και η εκτόνωσι. Τίποτα χρήσιμο δεν βγαίνει από αυτές τις αντιδράσεις - κανένα πολιτικό συμπέρασμα. Από τις πανελλαδικές φωτιές καμία ελπίδα δεν θα γεννηθή - ούτε η αρχή μιας ελπίδας.

Φυσικά - δεν κατηγορώ τους εμπρηστές - δεν φταίνε αυτοί - τι άλλο να κάνουνε; Να κάτσουνε σπίτι τους να δούνε τηλεόρασι; Λυπάμαι - που ο στρατός της ελπίδας κατάντησε ασκέρι - που δεν υπάρχει σχέδιο - ούτε οργάνωσι - ούτε τρόπος - ούτε μέθοδος - ούτε μέλλον. Μόνο εκτόνωσι.

Στην Γαλλία οι φωτιές ήταν 100 φορές μεγαλύτερες. Και τι έγινε; Τίποτα. Βγήκε ο Θεσσαλονικιός.

***

Οι μπαχαλάκηδες έδωσαν τον τρόπο. Το φαινόμενο αναπαράγεται από το 74. Τα ματ - μολότωφ, κάψιμο των ίδιων πάντα μαγαζιών (τα γνωρίζουνε οι ασφαλιστικές εταιρείες και τους έχουνε ανεβάσει τα ασφάλιστρα) - πολυτεχνείο - συζήτησι για το άσυλο και - επιστροφή στο σπίτι. Κάθε χρόνο, τα ίδια και τα ίδια, χωρίς καμία αλλαγή - ένα επαναλαμβανόμενο καιρικό φαινόμενο. Ούτε μεγαλώνει, ούτε μικραίνει. Πολιτικά αδιάφορο - χρήσιμο στο κράτος όσο και η αστυνομία.

***

Είναι ανάγκη κάθε εκδήλωσι αντίστασις να θυμίζη αστυνομικό ρεπορτάζ;

Τι παρακμή είναι αυτή, πόσο μεγάλη η αφασία!

H αντιαστυνομική υστερία —έτσι την ονομάζω— είναι σκέτη προπαγάνδα αποπροσανατολισμού. Παραστόχευσις.

Να σας δείξω ένα εκατομμύριο καταγγελίες κατά της αστυνομικής βίας και για όλα τα θέματα. Για τα σπουδαία τίποτα —λέξι.

Παράδειγμα η παρούσα εξέγερσι. Ο κακός μπάτσος —μέλος της Χρυσής Αυγής— το αστυνομοκρατούμενο κράτος της Δεξιάς - η συμφορά του εθνικισμού - και άλλα παρόμοια εξωφρενικά. Θα περίμενε κανείς ένα —έστω μικρού βαθμού— ξεχώρισμα της ήρας απο το στάρι, μία ελαφρά έστω αποκατάστασι των λέξεων και των νοημάτων, μία μικρή αποκάλυψι του σημαντικού εις βάρος του ασήμαντου —μία μικρή ελάχιστη εφεύρεσι κάτι ωραίου. Αντ’ αυτών, πόλεμος κατά των φαντασμάτων.

Η αιτία της εξέγερσις;  H μπουρδελοκόλασι —σε αυτό νομίζω όλοι συμφωνούμε. Ενα κοινό αίσθημα, αυτό το μπουρδέλο της διαφθοράς, της αναξιότητας, που δεν έχει κανένα περιεχόμενο και κανένα νόημα —τίποτα να υπερασπίση ή να υπαρασπισθή— δολοφονεί ένα άσχετο και αθώο παιδί! Ο απολύτως αναίτιος θάνατος. Η εξέγερσι —πριν απ όλα εναντίον του θανάτου— μεταφυσική και υπέροχη. Με σύμβολο το χριστουγιεννιάτικο δένδρο των εμπόρων —που η φωτιά το μεταμόρφωσε σε δένδρο της ζωής, όπως το Υγκντρασίλ των Βορείων.

Ακόμα μιά χαμένη ευκαιρία. Να ρίξετε μολότωφ στην ρηχότητά μας, την τεμπελιά μας, την μαλακία μας —τα θέλουμε όλα εύκολα στο πιάτο—, την βαρβαρότητά μας και την προπαγάνδα που οδηγεί την φωτιά στο κενό —και την οποία εν πολλοίς εμείς αναπαράγουμε.

***

Oτι είναι όλοι οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι αυτό είναι και οι μπάτσοι. Δεν ξεφεύγουνε από τον γενικό κανόνα. Ούτε έχουμε καμιά ιδιαιτέρως καταπιεστική εξουσία - σαν αυτές της δυτικής Ευρώπης ώστε να χρειάζεται μία σκληρή αστυνομία για να την προστατεύση —ούτε οι Έλληνες είναι σε καθεστώς μόνιμης επανάστασις. Αεριτζίδικα όλα, ελαφρά και ανεμόδερτα. Που να δείτε την Γαλλική, την Αγγλική ή την Γερμανική αστυνομία. Η δική μας όπως ξέρετε βρίσκεται τα τελευταία 30 χρόνια σε λευκή απεργία.

Αλλά το κυριότερο. Ζούμε σε χρόνους πρωτοφανούς παρακμής. Η απουσία της σκέψις, της κρίσις, της σοβαρής ανάλυσις των γεγονότων και των καταστάσεων - οδηγεί ένα τμήμα της αριστεράς σε πόλεμο κατά της αστυνομίας. Δεν ξέρουνε τι τους γίνεται, δεν ξέρουνε τι συμβαινει, δεν έχουνε να προτείνουνε τίποτα —και να η αστυνομία, η εύκολη λύσι. Είναι τόσο γελοία η κατάστασι που ακόμα και στις πορείες για το συνταξιοδοτικό, για την ανεργία του Σκαραμαγκά, για εμπριμέ περίπτερα —πάντα και παντού— όλοι πρώτα καταγγέλουνε την αστυνομία και εκφυλίζουνε κάθε συζήτησι σε συζήτησι για την αστυνομική βία. Αυτή είναι η μόνη πολιτική πράξι όλης της ανίκανης αριστεράς. Η σύγκρουσι με την αστυνομία.

Αυτή η παρακμιακή κατάστασι της αλογίας και στην παρούσα εξέγερσι.

Ενα σκιάχτρο που εντέλει το χρησιμοποιούνε και οι άλλοι εντέχως. Η αστυνομία, η Χρυσή Αυγή και κουρουφέξαλα. Απολύτως ψευδής εικόνα.

***

Μία εξέγερσι που αν είχε μέσα της κάτι - αυτό κρύβεται και χάνεται με τα αντι/αστυνομικά συνθήματα αποκλειστικώς και την μπουρδολογία περί φασισμού και φασιστικής αστυνομίας. Ο φασισμός είναι πολιτική επιλογή του κεφαλαίου  και το κεφάλαιο σήμερα είναι κοσμοπολίτικο και παγκοσμιοποιημένο —ευνοεί την μετανάστευσι και τον πολυπολιτισμό.

Αστειεύεστε; Φασισμός χωρίς Κρούπ δεν γίνεται. Φασιστάκια υπάρχουνε ασφαλώς —μία αμελητέα ποσότητα—χωρίς πολιτική έκφρασι και με το ίδιο ειδικό βάρος που έχουνε οι αρχαιολάτρες.

Δεν είμαστε στον Δεκέμβρη του ‘40 αλλά στον Δεκέμβρη του 2008.

***

Η μεταμαρξιστική μεταναρχική σύγχρονη αφασία - η ελευθερία σε ένα μπουκάλι με βενζίνη.

Τίποτα θετικό δεν έχει μία εξέγερσι - και τίποτα θετικό οι καταστροφές που προκαλεί. Τίποτα για όλους και τίποτα για τον καθένα —μόνο οργή και απελπισία. Η δικαία αιτία δεν δικαιώνει την πράξι («την έσφαξα γιατί την αγαπούσα»). Οσοι εκπαιδεύουνε την νεολαία στην εξέγερσι, τα κτήνη του μέλλοντος εκπαιδεύουνε. «Μάθημα 1ο. Εφοδος των μαθητών στα τμήματα» —κατά το φασιστικό πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας. Αυτοί οι μαθητές είναι οι αυριανοί μπάτσοι.

Κάθε εξέγερσι είναι ένας αγώνας προς την αυτογνωσία. Κάθε εξέγερσι είναι η αγωνία της ενότητος των διεστώτων —των θραυσμάτων ενός κατακερματισμένου κόσμου. Κάθε εξέγερσι είναι μία επανα/εφεύρεσι του κόσμου. Και της γλώσσας. Κάθε εξέγερσι μαθαίνει. Ξεχωρίζει αυτό που έχει ουσία από εκείνο που δεν έχει, το σπουδαίο από το ασήμαντο, την αλήθεια από το ψεύδος. Κάθε εξέγερσι ζητά τον Λόγο της —την κατάργησι της οργής και της απελπισίας, την υπέρβασι της αιτίας που την πυροδότησε.

Χωρίς αυτά —χωρίς την ανακάλυψί τους— η εξέγερσι είναι μόνο σκοτάδι.

***

Η εξέγερσι είναι αναπόφευκτη —όχι μόνο εδώ αλλά παντού σε όλη την Ευρώπη - και την πυροδοτεί πράγματι ο ζόφος της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Προηγούνται οι νέοι —γιατί είναι οι μόνοι που μένουνε έξω από την συμβιβαστική διαφθορά που καλλιεργεί η ανάγκη.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι στόχος της εξέγερσις είναι η εκδίκησι —το τυφλό μίσος για έναν κόσμο και μία χώρα που ζει στο σκοτάδι. Συμπληρώνουνε δε ότι αυτός είναι ο νόμος των εξεγέρσεων, και ότι υπό τις παρούσες συνθήκες ΔΕΝ μπορεί να γίνη τίποτα άλλο και αλλοιώς.

Ολες οι δυνάμεις της συντήρησις έχουνε ενεργοποιήσει όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους, ώστε πράγματι να πιστέψουμε ότι στόχος είναι η εκδίκησι —και ότι τίποτα άλλο δεν γίνεται.

Μπορώ αν θέλετε να τους ονομάσω αυτούς τους μηχανισμούς. Είναι κυρίαρχοι στην παρούσα εξέγερσι —την κατευθύνουνε και την καθοδηγούνε— ώστε να μείνη αυτό που είναι. Τυφλή.

***

Η αυτοκρατορία κυριαρχεί με το πνευματικό περιεχόμενο και τα ιδεολογήματα που τις προσφέρουνε οι πρώην κουμμουνιστές, οι πρώην τροτσκιστές, τα παιδιά των εξεγέρσεων και των κινημάτων της δεκαετίας του 60. οι εξεγερθέντες του Μαη του 68, τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Και εκείνες οι εξεγέρσεις του παρελθόντος ήταν απείρως μαζικότερες και πλουσιότερες από την σημερινή «τυφλή» εξέγερσι, όπως την ονομάζουν.

Τυφλή γιατί της βγάλανε τα μάτια.

***

Οι περισσότεροι μένουνε στην μορφή. Επίσης προβάλουνε τα εσωτερικά δικά τους επί των γεγονότων. Μεταφέρουν εικόνες που έζηαν σαν μία άλλη τηλεόρασι. Οι εικόνες αυτές είναι τόσο παραπλανητικές —όσο και οι εικόνες των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Από όλες λείπει το νόημα της εξέγερσις, το ιδιαίτερο νόημα που αποκαλύπτει και ερμηνεύει τα γεγονότα.

Προσωπικώς απεχθάνομαι κάθε εξουσία ανθρώπου από άνθρωπο που δεν έχει παραχωρηθεί οικοιοθελώς και στην βάσι της αγάπης —σκέτο το οικοιοθελώς δεν φτάνει. Πώς μπορώ να συμμετέχω έστω με την ψυχή μου σε κάτι όταν δεν γνωρίζω τις αιτίες και τους στόχους του; Οσοι τρέχουνε με τα μολότωφ στα χέρια και δεν ξέρουνε γιατί το κάνουνε δεν είναι ελεύθεροι, είναι εξουσιαζόμενοι, και στην περίπτωσι του περιπτερά που του σπάσανε το περίπτερο εξουσιαστές.

Οι αληθινοί αναρχικοί πυρπολούνται από την αγάπη για τον συνάνθρωπο —δεν πυρπολούνε ξένα αυτοκίνητα. Αν θέλουνε φωτιά βάζουνε στο δικό τους αυτοκίνητο πρώτα.

Δεν καταδικάζω την εξέγερσι —άλλο λέγω. Αναζητώ το νόημά της, τις ειδικές αιτίες και τους στόχους της, τους αναφερόμενους στον Δεκέμβρη του 2008 —όχι στην στάσι του Νίκα.

Θυμάμαι τις πάνδημες λαϊκές εξεγέρσεις των γυναικών στην Χιλή κατά της κυβερνήσεως του Αλλιέντε. Χιλιάδες στους δρόμους —με τους άδειους τετζερέδες— και ήσαν αυτές οι λαϊκές εξεγέρσεις που προετοίμασαν το πραξικόπημα.

Θυμάμαι το πλήθος των κτηνωδών βαρβάρων, των βιαστών, των πλιατσικολόγων και μαχαιροβγαλτών που υπό την ηγεσία του Σπάρτακου εξέφρασαν μία βαθειά ανθρώπινη συνθήκη που η υπόλοιπη ανθρωπότητα —στην οποία περιλαμβάνεται ακόμα και ο Αριστοτέλης— κατάλαβε μετά από αιώνες.

Και καταλήγω. Η μορφή δεν καθορίζει το περιεχόμενο. Η εικόνα δεν περιέχει το νόημά της. Τι συνέβει ακριβώς στην Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2008; Ξερει κανένας να μου πη ή δεν ξέρει;

***

Η εξέγερσι δεν ήταν τίποτα. Ούτε καλή, ούτε κακή. Οταν ήμουν μικρός έφιαχνα έναν κρατήρα λάσπης και τον γέμιζα νερό. Υστερα παρακολουθούσα καθώς τα πιό αδύνατα σημεία των τοιχωμάτων υποχωρούσαν και κατέρρεαν —και το νερό κυλούσε ελεύθερο. Καμμιά φορά το οδηγούσα εγώ. Ανοιγα με τα δάχτυλα μιά τρύπα στον κρατήρα κι οδηγούσα το νερό εκεί που ήθελα. Η εξέγερσι είναι αυτό που θα γίνη —ή που θα μπορούσε να γίνη. Αλλά δεν εγινε. Κανείς δεν έσκαψε το αυλάκι.

Τώρα το σκάβουνε οι απατεώνες —οι νεοταξίτες, οι Ιοί και οι μελλοντικοί υπουργοί του πασοκοσύριζα. Αυτό θα γίνη η εξέγερσι.Α. Φαρμάκης

Σα να μη πέρασε μια μέρα...

Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστέψει κανείς πως όλα όσα διαδραματίζονται από τους δήθεν αντιεξουσιαστές, όπως τους έχει βαφτίσει η αστική προπαγάνδα, με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου από τις δυνάμεις καταστολής, δηλαδή οι φωτιές, τα συντονισμένα και ταυτόχρονα σε πολλές πόλεις της χώρας τυφλά χτυπήματα, αποτελούν αυθόρμητη έκφραση αγανάκτησης απέναντι στην κρατική βία, ή κίνημα ενάντια στην κρατική καταστολή.

Η οργανωμένη εκδήλωση αυτής της μορφής δράσης, από ομάδες που ευθέως εχθρεύονται και καταπολεμούν την οργανωμένη μαζική πάλη, και που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της εξουσίας των μονοπωλίων για ένταση της κρατικής βίας και καταστολής ενάντια στο οργανωμένο λαϊκό, κατά της πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων, κίνημα, άλλο πράγμα δείχνει.

Αλήθεια, ποιοι και πώς συντονίζουν αυτή τη δράση των δήθεν αγανακτισμένων που εκτονώνονται με τυφλή βία για να προκαλέσουν καθολική κρατική καταστολή ενάντια στο λαϊκό κίνημα;

Ποιος ο ρόλος και ο σκοπός αυτών που τους ωθούν σ' αυτή τη δράση;

Και ας μη μας δουλεύουν με το διαδίκτυο και τα SMS, γιατί αυτά δεν εκπέμπονται αυθόρμητα και χωρίς οργάνωση και επιτελεία εντός και εκτός επικράτειας για τη στήριξη της αστικής εξουσίας.

Ενα ερώτημα επίσης είναι η σύμπραξη δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μ' αυτούς.

Πάντως αυτή η πραγματικότητα προβάλλει για άλλη μια φορά την ανάγκη οργανωμένης ταξικής πάλης λαού και νεολαίας και επαγρύπνηση σε τυχοδιωκτισμούς απ' όπου και αν προέρχονται, που βάζουν μπουρλότο στην ανάταση των λαϊκών αγώνων.

Ριζοσπάστης, 9-12-2008

***

Καταγγέλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου, την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη, 550 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της Αμερικανικής CIA με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι να απομονώσουν το κίνημα μας και την εκδήλωση μας από το σύνολο του λαού και της νεολαίας.

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Νο 8, 1974

Των ημερώνε...

Η παρακμή και πτώση της Θεαματικής Εμπορευματικής-Οικονομίας

Από τις 13 έως τις 16 Αυγούστου του 1965, οι νέγροι του Λος Άντζελες εξεγέρθηκαν. Ένα περιστατικό ανάμεσα στην τροχαία και κάποιους πεζούς κατέληξε σε δυο μέρες αυθόρμητων συγκρούσεων. Οι δυνάμεις της τάξης, παρ’ όλες τις ενισχύσεις που έλαβαν, δεν κατόρθωσαν να ανακτήσουν τον έλεγχο των δρόμων. Την τρίτη ημέρα, οι νέγροι είχαν οπλιστεί πλέον, σπάζοντας καταστήματα οπλισμού, και μπορούσαν έτσι να ανοίξουν πυρ στα αστυνομικά ελικόπτερα. Χρειάστηκαν τελικά χιλιάδες στρατιώτες —μία ολόκληρη μονάδα πεζικού υπό την κάλυψη τεθωρακισμένων— ώστε να παραδοθεί η περιοχή του Γουότς, και αρκετές ακόμη ημέρες συγκρούσεων στο δρόμο ώστε να τεθεί υπό έλεγχο. Οι εξεγερμένοι δεν δίστασαν να πλιατσικολογήσουν και να κάψουν τα μαγαζιά της περιοχής. Οι επίσημες αναφορές κάνουν λόγο για 32 νεκρούς, ανάμεσα τους 27 νέγροι, 800 τραυματίες και 3,000 συλληφθέντες.

Οι αντιδράσεις από όλες τις πλευρές ήταν εξαιρετικά διαφωτιστικές: η επαναστατική πράξη πάντα αποκαλύπτει την ουσία των προβλημάτων, δίνοντας μια ασυνήθιστη και ασυνείδητη αλήθεια στις διάφορες θέσεις των αντιπάλων της. Ο αρχηγός της αστυνομίας, Ουίλιαμ Πάρκερ, για παράδειγμα, αρνήθηκε κάθε μεσολάβηση που του προτάθηκε από τις διάφορες οργανώσεις των νέγρων, λέγοντας ορθά ότι οι εξεγερμένοι δεν είχαν αρχηγό. Προφανώς, καθώς οι μαύροι δεν είχαν αρχηγό, επρόκειτο για την στιγμή της αλήθειας και για τις δυο πλευρές. Τι ήθελε ο Ρόυ Ουίλκινς, γενικός γραμματέας της NAACP εκείνη τη στιγμή; Ζήτησε οι εξεγερμένοι να κατασταλλούν «με τη χρήση κάθε απαραίτητης δύναμης». Και ο Καρδινάλιος του Λος Άντζελες, ΜακΊνταϊρ, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε εντόνως, δεν διαμαρτυρήθηκε ενάντια στην δύναμη της καταστολής, όπως θα περίμενε κανείς με λεπτότητα να πράξει —δεδομένης της υποτιθέμενου «εκσυγχρονισμού» της Καθολικής Εκκλησίας. Αντίθετα, διαμαρτυρήθηκε όσο πιο έντονα γίνεται ενάντια στην «προσχεδιασμένη επίθεση ενάντια στα δικαιώματα του διπλανού μας, το σεβασμό στο νόμο και τη διατήρηση της τάξεως», ζητώντας από τους καθολικούς να αντιταχθούν στο πλιάτσικο και την προφανώς αδικαιολόγητη βία.

Όλοι οι θεωρητικοί και «εκπρόσωποι» της διεθνούς Αριστεράς (ή, της κατάντιας της) κατέκριναν την ανευθυνότητα και την αταξία, το πλιάτσικο και πάνω από όλα το γεγονός ότι όπλα και αλκοόλ ήταν ανάμεσα στους πρώτους στόχους του πλιατσικολογήματος, όπως και, τέλος, ότι οι εξεγερμένοι του Ουάτς είχαν ανάψει πάνω από 2,000 φωτιές για να φωτίσουν την μάχη τους και το πανηγύρι τους. Ποιος θα βρεθεί να υπερασπιστεί τους εξεγερμένους του Λος Άντζελες με τους όρους που τους αξίζουν; Ε, λοιπόν, θα το κάνουμε εμείς. Ας αφήσουμε τους οικονομολόγους να κλαίγονται για τα 27 εκατομμύρια δολάρια που χάθηκαν, τους πολεοδόμους για ένα από τα πιο όμορφα σουπερμάρκετ τους που κάηκε και τον ΜακΊντάϊρ για τον δολοφονημένο βοηθό αστυφύλακα. Ας αφήσουμε, τέλος, τους κοινωνιολόγους να θρηνούν για τον παραλογισμό και την μέθη αυτής της εξέγερσης. Δουλειά ενός επαναστατικού εντύπου δεν είναι μόνο να δικαιολογήσει τους επαναστατημένους του Λος Άντζελες, αλλά και να βοηθήσει να έρθουν στο φως τα πραγματικά τους κίνητρα: να εξηγήσει δηλαδή θεωρητικά την αλήθεια που αναζητούν μέσω της πρακτικής τους δράσης.

(…)

Μέχρι τώρα, οι διαδηλώσεις του κινήματος «Πολιτικών Δικαιωμάτων» των νέγρων είχαν κρατηθεί από τους ηγέτες του στα όρια ενός νομικού συστήματος που παραβλέπει την πλέον ανυπόφορη βία εκ μέρους της αστυνομίας και των ρατσιστών: στην Αλαμπάμα, για παράδειγμα, τον προηγούμενο Μάρτιο, την εποχή των διαδηλώσεων στο Μοντγκόμερι, λες και το σκάνδαλο των προηγούμενων επιθέσεων της αστυνομίας δεν ήταν αρκετό, μια κρυφή συμφωνία μεταξύ της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, του κυβερνήτη Ουάλας και του (Μάρτιν Λούθερ) Κίνγκ είχε οδηγήσει τους διαδηλωτές στην Σέλμα, στις 10 Μαρτίου, να κάνουν πίσω με την πρώτη προτροπή, καταφεύγοντας στην αξιοπρέπεια και την προσευχή. Έτσι, η αναμέτρηση την οποία επιζητούσε το πλήθος είχε περιοριστεί στο ψέμα μιας απλά δυνητικής αναμέτρησης. Εκείνη την στιγμή, η Μη-Βία είχε αγγίξει το αξιοθρήνητο όριο του θάρρους της: πρώτα κάθεσαι και δέχεσαι τα κτυπήματα του εχθρού και μετά επιδεικνύεις το ηθικό σου μεγαλείο έως του σημείου να τον γλυτώσεις από να ασκήσει περαιτέρω βία. Αλλά το βασικό είναι ότι το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, παραμένοντας στα πλαίσια του νόμου, δεν δημιουργούσε παρά νομικά προβλήματα.

Είναι βέβαια λογικό να επικαλεστεί κανείς το νόμο νόμιμα. Είναι όμως παράλογο να κάνεις νόμιμη επίκληση ενάντια σε μια ολοφάνερα παράνομη αδικία, λες και αυτή θα εξαφανίζονταν αν απλά την καταδείκνυαν. Γιατί είναι ολοφάνερο ότι η εξόφθαλμα και εξοργιστικά ολοφάνερη αδικία —από την οποία οι μαύροι ακόμα υποφέρουν σε πολλές Αμερικάνικες πολιτείες—, έχει τις ρίζες της σε μια κοινωνικό- οικονομική αντίφαση την οποία οι υπάρχοντες νόμοι απλά δεν μπορούν να αγγίξουν, και την οποία κανένα νομοθέτημα δεν θα μπορέσει να ξεφορτωθεί ενάντια στην θέληση στοιχειοδέστερων πολιτισμικών νόμων της κοινωνίας. Και είναι ενάντια σε αυτούς που οι νέγροι επιτέλους υψώνουν τις φωνές τους και ζητούν το δικαίωμα στη ζωή. Στην πραγματικότητα, ο Αμερικάνος μαύρος ζητάει την ολική κοινωνική επανάσταση —ή τίποτα.

Το πρόβλημα αυτής της ανάγκης για επανάσταση προκύπτει από μόνο του από την στιγμή που οι μαύροι αρχίζουν να χρησιμοποιούν επαναστατικά μέσα. Η μετάβαση σε τέτοιες πρακτικές συμβαίνει στο επίπεδο της καθημερινής τους ζωής, εμφανιζόμενο ταυτόχρονα ως η πλέον τυχαία και η πλέον δικαιολογημένη εξέλιξη. Το ζήτημα δεν είναι πλέον η κατάσταση του Αμερικάνου μαύρου, αλλά η κατάσταση της Αμερικής —ακόμα και αν είναι οι μαύροι που τυχαίνει να το θέτουν πρώτοι. Δεν επρόκειτο για φυλετική σύγκρουση: οι εξεγερμένοι άφησαν τους λευκούς που ήταν στο διάβα τους απείραχτους, επιτιθέμενοι μόνο στους λευκούς αστυνομικούς. Αντίστοιχα, η μαύρη αλληλεγγύη δεν επεκτάθηκε στους μαύρους καταστηματάρχες, ούτε καν στους μαύρους οδηγούς αυτοκινήτων. Ακόμα και Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, στο Παρίσι τον περασμένο Οκτώβριο, αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι η κατάσταση ξεπερνούσε την ειδικότητα του: «Δεν είναι φυλετικές εξεγέρσεις αυτές», είπε, «αλλά ταξικές».

Η εξέγερση του Λος Άντζελες ήταν μια εξέγερση ενάντια στα καταναλωτικά προϊόντα, μια εξέγερση εργατών καταναλωτών υποδουλωμένων στο αξιακό σύστημα της κατανάλωσης. Οι μαύροι του Λος Άντζελες —όπως οι νεαροί παραβατικοί όλων των ανεπτυγμένων χωρών, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό καθώς πρόκειται για μια τάξη χωρίς μέλλον παγκόσμια, μια μερίδα του προλεταριάτου ανίκανη να πιστέψει στην ευκαιρία της ενσωμάτωσης και της προαγωγής— παίρνουν την σύγχρονη καπιταλιστική προπαγάνδα κυριολεκτικά, με το θέαμα τής της αφθονίας.

Θέλουν να κατέχουν άμεσα όλα τα αντικείμενα που τους δείχνουν και τους παρουσιάζουν ως αφηρημένα προσβάσιμα: θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν άμεσα. Αυτός είναι ο λόγος που απορρίπτουν τις αξίες της ανταλλαγής, την εμπορευματική—πραγματικότητα που είναι η μήτρα της, η αιτία ύπαρξης της και ο τελικός της σκοπός, ο οποίος έχει προκαθορίσει τα πάντα. Μέσω της κλοπής και της δωρεάς επανακτούν μια χρήση η οποία αποκαλύπτει άμεσα το ψέμα του καταπιεστικού ορθολογισμού του εμπορεύματος, αποκαλύπτοντας ότι η σχέση τους και η εφεύρεση τους είναι τυχαία και μη αναγκαία. Το πλιάτσικο στην περιοχή του Ουάτς ήταν η πλέον άμεση πραγματοποίηση της διττής αρχής: «Στον καθένα ανάλογα με τις (ψευδείς) ανάγκες του» —ανάγκες οι οποίες καθορίζονται και παράγονται από το οικονομικό σύστημα το οποίο απορρίπτει η πράξη του πλιάτσικου.

Αλλά το γεγονός ότι η διαφημίσεις της ευμάρειας παίρνονται τοις μετρητοίς και πραγματοποιούνται άμεσα αντί να επιδιώκονται αενάως στα πλαίσια της αλλοτριωμένης εργασίας και εν όψει ολοένα αυξανόμενων αλλά απλησίαστων κοινωνικών αναγκών —αυτό το γεγονός σημαίνει ότι οι πραγματικές ανάγκες εκφράζονται στην γιορτή, την κατάφαση του παιχνιδιού και το πότλατς της καταστροφής. Εκείνος που καταστρέφει εμπορεύματα δείχνει την ανθρώπινη του υπεροχή έναντι των εμπορευμάτων Απελευθερώνει τον εαυτό του από τις τυχαίες μορφές που επισκιάζουν τις πραγματικές του ανάγκες. Οι φλόγες στο Ουώτς έκαψαν το σύστημα της κατανάλωσης!

Η κλοπή τεραστίων ψυγείων από ανθρώπους χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ή με κομμένο το ρεύμα, αποτελεί την καλύτερη μεταφορά για το ψέμα της αφθονίας που μετατρέπεται σε αλήθεια στην διάρκεια του παιχνιδιού. Εφόσον δεν έχει πλέον αγοραστεί, το εμπόρευμα επιδέχεται πλέον κριτική και τροποποίηση, σε όλες τους τις μορφές. Μόνο εφόσον πληρώνεται με χρήμα, σαν ένα status symbol της επιβίωσης, μπορεί να λατρεύεται φετιχιστικά. Το πλιάτσικο είναι η φυσική απάντηση στην κοινωνία της αφθονίας: η αφθονία όμως, δεν είναι κατά κανένα τρόπο φυσική ή ανθρώπινη —είναι απλά η αφθονία των εμπορευμάτων. Το πλιάτσικο, ακόμα, μια και καταστρέφει τα εμπορεύματα ως εμπορεύματα, αποκαλύπτει την ύστατη υπεράσπιση τους, δηλαδή το στρατό, την αστυνομία και τις άλλες ειδικευμένες οργανώσεις που κατέχουν το μονοπώλιο της δύναμης στο Κράτος. Τι είναι ένας αστυνομικός; Είναι ο ενεργός υπηρέτης του εμπορεύματος, ο άνθρωπος που έχει ολοκληρωτικά αφοσιωθεί στο εμπόρευμα, αυτός που δουλειά του είναι να εξασφαλίζει ότι ένα προϊόν της ανθρώπινης εργασίας παραμένει εμπόρευμα, δηλαδή ότι έχει την ιδιότητα να ανταλλάσσεται με χρήμα, αντί να είναι π.χ. ένα απλό ψυγείο ή όπλο —ένα απλό αντικείμενο, το οποίο παθητικά περιμένει τον πρώτο που θα έρθει να το χρησιμοποιήσει. Πέρα και πάνω από την αναξιοπρέπεια του να στηρίζεσαι σε έναν αστυνομικό, οι μαύροι απορρίπτουν την αναξιοπρέπεια του να στηρίζεσαι στα εμπορεύματα.

Η νεολαία του Ουάτς, μη έχοντας μέλλον με τους όρους της αγοράς, κατάλαβε άλλη μια πραγματικότητα του παρόντος, και η αλήθεια αυτή ήταν τόσο ελκυστική που τράβηξε όλον τον πληθυσμό, άνδρες, γυναίκες, παιδιά —ακόμα και κοινωνιολόγους που έτυχε να βρίσκονται εκεί. Μια νεαρή μαύρη κοινωνιολόγος, η Μπόμπι Χόλον, είχε δηλώσει τα εξής στην Χέραλντ Τρίμπιουν τον Οκτώβριο: «Πριν ο κόσμος ντρέπονταν να πει ότι είναι από το Ουάτς. Το έλεγαν μέσα απ’ τα δόντια. Τώρα το δηλώνουν με περηφάνια. Αγόρια που πριν τριγύριζαν με τα πουκάμισα τους ανοικτά και που μπορεί να σου έβγαζαν μαχαίρι στο λεπτό, έρχονταν εδώ κάθε πρωί. Οργάνωναν την διανομή του φαγητού. Βέβαια, δεν έχει νόημα να υποκριθούμε ότι το φαΐ δεν προέρχονταν από πλιάτσικο… Όλα αυτά τα χριστιανικά μπλά μπλά έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό ενάντια στους νέγρους. Ακόμα και αν πλιατσικολογούσαν για δέκα χρόνια και πάλι δεν θα είχαν ισοφαρίσει τα μισά από τα χρήματα που τους έχουν κλέψει τόσα χρόνια… Εγώ, είμαι απλά ένα μικρό μαύρο κορίτσι». Η Μπόμπι Χόλον, η οποία ορκίστηκε να μην πλύνει το αίμα που κάλυψε τα σανδάλια κατά την εξέγερση, πρόσθεσε: «Όλος ο κόσμος είναι στραμμένος στο Ουάτς τώρα».

(…)

Θέλοντας να συμμετάσχουν πραγματικά και άμεσα στην αφθονία —η οποία αποτελεί άλλωστε επίσημη αξία για κάθε Αμερικάνο— απαιτούν την εξισωτική πραγματοποίηση του Αμερικανικού θεάματος της καθημερινής ζωής: απαιτούν να δοκιμαστούν οι ήμι—παραδεισένιες ήμι—γήινες αξίες του θεάματος. Είναι όμως βασικό χαρακτηριστικό του θεάματος ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, άμεσα ή εξισωτικά: ούτε καν για τους λευκούς. Παίρνοντας λοιπόν τοις μετρητοίς το καπιταλιστικό θέαμα, οι μαύροι ήδη το απορρίπτουν. Το θέαμα είναι ένα ναρκωτικό για σκλάβους. Δεν πρέπει να το λάβει κανείς κυριολεκτικά, αλλά να το ακολουθεί από μικρή απόσταση. Αν δεν υπήρχε αυτή η μικρή έστω απόσταση θα ήταν σκέτο κουκούλωμα. Η πραγματικότητα είναι ότι σήμερα στις ΗΠΑ οι λευκοί είναι σκλάβοι των εμπορευμάτων ενώ οι μαύροι τους αντιτίθενται. Οι μαύροι ζητούν περισσότερα από τους λευκούς —αυτός είναι ο πυρήνας ενός άλυτου προβλήματος, ή μάλλον ενός που λύνεται μόνο μέσα από την διάλυση του λευκού κοινωνικού συστήματος. Γι’ αυτό και οι λευκοί που θέλουν να απελευθερωθούν από την σκλαβιά τους πρέπει να βοηθήσουν τον αγώνα ων μαύρων, όχι ως φυλετικά αλληλέγγυοι φυσικά, αλλά σε μια παγκόσμια άρνηση των εμπορευμάτων, και, σε τελική ανάλυση, του Κράτους. Η οικονομική και κοινωνική καθυστέρηση των μαύρων τους επιτρέπει να δούνε τι είναι στην πραγματικότητα ο λευκός καταναλωτής, και η περιφρόνησή τους για τον λευκό δεν είναι άλλη από την περιφρόνησή τους προς κάθε παθητικό καταναλωτή.

(…)

Ο ορθολογικός κόσμος που προέκυψε από την βιομηχανική επανάσταση απελευθέρωσε τα άτομα από τους τοπικούς και εθνικούς τους διαχωρισμούς και τα ένωσε σε μια παγκόσμια κλίμακα. Αρνείται όμως το Λόγο διαχωρίζοντας τα για άλλη μια φορά, σύμφωνα με μια υπόγεια λογική εκφρασμένη σε τρελές ιδέες και παράλογα συστήματα αξιών. Ο άνθρωπος, αποξενωμένος από τον κόσμο του, περιστοιχίζεται παντού από ξένους. Οι βάρβαροι δεν είναι πλέον στα άκρα του κόσμου, είναι δίπλα μας, εκβαρβαρισμένοι από την ίδια την γενική εξαναγκαστική συμμετοχή στην ιεραρχική κατανάλωση. Ο ανθρωπισμός που αποκρύβει αυτό το γεγονός αντιτίθεται στην ανθρωπότητα, και είναι η άρνηση της δραστηριότητας του και των επιθυμιών του. Είναι ο ανθρωπισμός των εμπορευμάτων, που εκφράζει την επιείκεια του παρασίτου, δηλαδή του εμπορεύματος, απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους τρέφεται. Για εκείνους που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως αντικείμενα, τα αντικείμενα μοιάζει να αποκτούν ανθρώπινη ποιότητα, ενώ, αντίθετα, οι εκδηλώσεις της πραγματικής ανθρώπινης δραστηριότητας μοιάζουν με ασύνειδη ζωώδη συμπεριφορά. Έτσι, ο αρχί-ανθρωπιστής του Λος Άντζελες, ο Ουίλιαμ Πάρκερ, δηλώνει: «Άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν μαϊμούδες στο ζωολογικό κήπο».

Όταν οι αρχές της Καλιφόρνια κήρυξαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, οι ασφαλιστικές εταιρίες δήλωσαν ότι δεν καλύπτουν ζημιές πέρα σε αυτή την κλίμακα: δεν εγγυώνται παρά μόνο της ζημιές της απλής επιβίωσης. Στο σύνολό τους, οι Αμερικάνοι νέγροι, μπορούν να είναι ήσυχοι ότι, εφόσον παραμένουν σιωπηλοί, η επιβίωση τους τουλάχιστον είναι εξασφαλισμένοι. Εξάλλου ο καπιταλισμός είναι τόσο κεντρικός και εδραιωμένος στις ΗΠΑ, ώστε μπορεί να δίνει «κοινωνικές παροχές» στους πλέον φτωχούς. Αλλά απλά επειδή είναι πίσω στην πρόοδο της κοινωνικά οργανωμένης επιβίωσης, οι μαύροι θέτουν τα προβλήματα της ζωής, και δεν ζητούν να επιβιώσουν αλλά να ζήσουν. Οι μαύροι δεν έχουν τίποτα δικό τους να ασφαλίσουν: έχουν να καταστρέψουν όλες τις μορφές της ασφάλειας και της ιδιωτικής ασφάλισης που γνωρίζουμε. Εμφανίζονται ως αυτό που πράγματι είναι: οι παντοτινοί εχθροί —όχι της πλειοψηφίας των Αμερικάνων, αλλά του αλλοτριωμένου τρόπου ζωής όλης της σύγχρονης κοινωνίας. Η πλέον ανεπτυγμένη βιομηχανικά χώρα μας δείχνει το δρόμο που θα ακολουθηθεί παντού εκτός αν το σύστημα καταλυθεί.

Δεκέμβριος, 1965.

Καταστασιακή Διεθνής.

Πρόχειρη —επί ποδός— μετάφραση από τον υποφαινόμενο. Πολύ καλύτερη —αλλά όχι εύκαιρη— θα βρείτε από τον Γιάννη Ιωαννίδη, στις εκδόσεις Ύψιλον ("Το ξεπέρασμα τής τέχνης").

Σκανδαλολογίες

1.

Ολη αυτή η συζήτησι περί βυζαντινών χρυσοβούλων είναι εκ του πονηρού. Τα χρυσόβουλα εχουν νομική ισχύ, οι οθωμανικοί τίτλοι επίσης. Το νομικό καθεστώς δέχεται την συνέχεια του κράτους. Είναι εκ του πονηρού γιατί τα αρνούνται σαν αρχαία ή παλιά για να ορίσουνε την Ελλάδα με ηλικία μόλις 150 χρόνων -όπως γράφουνε στις ιστορίες τους. Τα δικαστήρια τα δέχονται, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια επίσης.

Τα δε μοναστήρια μπορούνε να έχουνε περιουσία. Αν εγώ αφήσω τα κτήματά μου σε ένα μοναστήρι, το δηλώνω ρητώς και δεν θέλω να το αρπάξη κανένας βλαχοδήμαρχος. Οσες φορές τα μοναστήρια καταφύγανε στην δικαιοσύνη δικαιώθηκαν. Το ίδιο από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια -τα οποία άλλωστε δικάζουνε με τίτλους από την εποχή του Καρλομάγνου.

Αν η ιστορία του Βατοπεδίου είναι σκάνδαλο οικονομικό δεν με ενδιαφέρει. Είναι σκάνδαλο συνηθισμένο και καθημερινό που καμία σχέσι δεν έχει με απάτες όπως του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων -σκάνδαλα που άλλαξαν την φυσιογνωμία της χώρας.

Αν είναι σφάλμα μοναχικό -αυτό είναι άλλη ιστορία.


2.

Η απάτη του χρηματιστηρίου επί Σημίτη βουτηξε 22 δισεκατομμύρια ευρώ -έφαγε όλες τις οικονομίες και τις καταθέσεις του κόσμου- και εξ αυτού προέκυψε η έκρηξι των δανείων και των καρτών.

Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας -δημιούργησε νέες οικονομικές συνθήκες που θα βαστήξουνε για δεκαετίες.

Η απάτη των Ολυμπιακών Αγώνων -ήταν η χαριστική βολή. Με πολλαπλές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις -γνωστές, μην τις γράφω. Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας.

Η απάτη του Βατοπεδίου δεν είναι παρά μία μικρή, καθημερινή, συνηθισμένη απάτη, παρόμοια με αυτές που συμβαίνουνε κατά δεκάδες την ώρα αυτή που διαβάζεις . Δώσανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 5 και πήρανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 15. Απάτη, όμως οικονομικά και πολιτικά ασήμαντη, απάτη του κοινού ποινικού δικαίου.

Με τέτοια σκάνδαλα -Ζαχόπουλος και Βατοπέδιον- προσπαθεί το πασοκ του κακομοίρη του Γιωργάκη να έρθη στην εξουσία -δηλαδή ποτέ. Γιατί ο κόσμος θυμάται, έχει μέτρο και διάκρισι.

3.

Τα αληθινά «σκάνδαλα» δεν δημοσιεύονται.

Τα άλλα τα ονομάζουνε σκάνδαλα για να τα παρουσιάσουνε σαν κάτι έκτακτο. Τα σκάνδαλα δεν είναι εκτακτες παρεκτροπές - είναι δομικά στοιχεία του συστήματος. Το σύστημα παράγει διαρκώς «σκάνδαλα».

Η πώλησι της Ολυμπιακής είναι αληθινό σκάνδαλο. Η πώλησι των Ταχυδρομείων και των Τραίνων. Η πώλησι των Τηλεπικοινωνιών. Η οικονομική απογύμνωσι των Πανεπιστμίων -ώστε να πλακώσουνε τα ξένα. Το περιεχόμενο της σχολικής παιδείας -κατασκευασμένης έτσι ώστε να παράγη φθηνούς εργάτες. Οι εργατικοί νόμοι - η ενοικίασι και η επινοικίασι ανθρώπων -σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Η υφαρπαγή των Ταμείων -η κατάστασι
της δημόσιας περίθαλψις.

Αυτά είναι τα αληθινά σκάνδαλα. Και φυσικά - αυτά δεν συζητούνται -δεν προβάλονται - δεν δημοσιεύονται - δεν οδηγούνται στον εισαγγελέα. Δεν προβάλονται επειδή όλα τα πολιτικά κόμματα -νδ, πασοκ και σύριζα- συμφωνούνε σε όλα και συναπαρτίζουν ένα οριζόντιο επίπεδο εξουσίας που ελέγχει τα πάντα - εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς, δημοσιογράφους και τα 3/4 των διαδικτυακών μπλόγκ.

Εφ όσον λοιπόν στα ουσιαστικά -στα βασικά- συμφωνούνε οδηγούνε τον δημόσιο διάλογο στα ανώδυνα για το σύσημα -στα ασήμαντα. Στις γκόμενες του Ζαχόπουλου, στα ακριβά ρούχα και τα παπούτσια της Ζαχαρέα, στα οικόπεδα του Βατοπεδίου, στις ιδιοτροπίες του Τατούλη.

Μεταμορφώνουνε τον διάλογο σε μεσημεριανάδικο.

Α. Φ.

Ανακολουθίες...

Για όσους δεν γνωρίζετε αγγλικά, υπάρχει μια πρόχειρη μετάφραση εδώ.

Διαφημιστική καταχώρησις

Περισσότερα, εδώ.

Πτυελοχιοδοχεία

Σπάνε τις κάλπες - ωραία. Ε λοιπόν, μαλακίες λένε. Εδώ καίγεται το πελεκούδι και τους έφταιξε ο νέος νόμος πλαίσιο. Είναι εξωφρενικό —υπερασπίζουνε το πανεπιστήμιο μπουρδέλο κέντρο συντήρησις και αποβλάκωσις. Ο νέος νόμος δεν θα κάνη τα πανεπιστήμια χειρότερα —γιατί χειρότερα δεν γίνονται. Απλώς εκσυγχρονίζει ελαφρώς και προσωρινά τα πτυχεία με τις ελληνικές οικονομικές προϋποθέσεις και δυνατότητες.

ΔΕΝ ΛΕΩ ότι δεν κάνουνε καλά που φωνάζουνε —λέω ότι είναι τσογλάνια γιατί δεν φωνάζουνε συνεχώς — όταν βλέπουνε τηλεπερσόνες καθηγητές — όταν το ελληνικό περιβάλλον έχει εντελώς καταστραφεί μολυσμένο μέχρι τις πηγές της θάλασσας — όταν έχει πάψει ο πολιτισμός — όταν πονάει ο κόσμος που τους πληρώνει.

Και αυτό —ότι δεν μιλάνε παρά μόνο τώρα— δεν είναι απλή παρατήρησι, είναι μία πολιτική παρατήρησι. Περισσότερη και λειτουργικότερη νέα τάξι ζητάνε .

Από το ‘74 και εντεύθεν τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι κέντρα νεοταξικού εκσυγχρονισμού.

***

Τα Πανεπιστήμια - έτσι όπως είναι σήμερα - είναι της πλάκας —με καθηγητες της πλάκας, αντιγραφείς— το μόνο που τους νοιάζει είναι να φάνε κανα φραγκάκι από τα προγράμματα της εε.

Ο νέος νόμος θα τα κάνη χειρότερα; Δεν το νομίζω —αλλά και έτσι να είναι, οι φοιτητες τι ακριβώς υπερασπίζουνε; Την σημερινή κατάντια;

Γιατί το λέω; Γιατί όλο τον χρόνο κάθονται —συμβιβασμένοι με την αθλιότητα.

Και οι νεολαίες των κομμάτων να ψηφίζουνε τους καθηγητές και τους πρυτάνεις; Να τους ψηφίζουνε —μήπως έχει άλλωστε καμία σημασία;

Τι ακριβώς κάνουνε τα Πανεπιστήμια σε μία χώρα που δεν έχει παραγωγή, δεν γίνονται επενδύσεις, πρώτη και κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι ο τουρισμός, είναι χώρα υποτελής και εξαρτημένη και ξεπουλά υποχρεωτικά —με το ζόρι— ότι έχει απομείνει στο κράτος;

Τι ακριβώς κάνουνε τα Πανεπιστήμια τότε;

Αν οι φοιτητές ζητάνε έναν πλούσιο, οργανωμένο, δικτυωμένο και πολύμορφο καπιταλιστικό σύστημα —ώστε να πιάνουνε τόπο τα πτυχεία τους— τότε πρέπει το ελληνικό πανεπιστήμιο να αλλάξη προσανατολισμό εκ βάθρων. Να φιάξη έδρα ταραμοσαλάτας, γεμιστών και τζατζικού, να δημιουργήση εργαστήρια μελέτης του σουβλακίου, να ιδρύση έδρες τουριστικής υποδοχής,
δωματίων «ρούμς» καλοκαιρινών διακοπών κλπ. Να ανταποκριθή γενικά στην ελληνική πραγματικότητα.

Δεν κάνω πλάκα.

Στην ουσία αυτή είναι η σύγκρουσι. Από την μία το πανεπιστήμιο σαν ένας τόπος κυριαρχίας της γνώσις —οπότε το πτυχείο βάλτο εκεί που ξέρεις— και από την άλλη το πανεπιστήμιο σαν μία παραγωγική μονάδα ανθρώπων που εξυπηρετεί τις τρέχουσες ανάγκες ενός οικονομικού συτήματος.

Στην αμερική ή στην γερμανία το πανεπιστήμιο εξυπηρετεί ταυτογχρόνως και τους δύο αυτούς στόχους. Εδώ δεν γίνεται.

Και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνη. Ούτε λύσι υπάρχει.

Α. Φαρμάκης

Ενάντια στο Μάη

Ο κάθε πικραμένος αριστερόζ ―όπως αποκαλώ τον οπαδό της ροζέ «προοδευτικής» αριστεράς του συστήματος― βρήκε αφορμή με τα σαραντάχρονα του Μάη ώστε να βγεί να μιλήσει με περισσή νοσταλγία για την «φοιτητική εξέργερση του ’68», την «φαντασία στην εξουσία» και όλη την γκάμα των σχετικών κοινοτοπιών. Αν είχα ένα ευρώ για κάθε αφόρητο κλισέ ευαίσθητου προοδευτικού που διάβασα ή άκουσα αυτό το μήνα θα έπιανα το Μάη στις Μπαχάμες.

Σύμφωνα με την μεθοδολογία που ακολουθούσε ο Μαρξ, είναι η κατάληξη που μας δίνει απαντήσεις για τις απαρχές και όχι το αντίστροφο. Έτσι, για να καταλάβουμε τι ήταν το ΠΑΣΟΚ του ’81 αρκεί να εξετάσουμε σε τι κατέληξε ―βράστα, δηλαδή. Αντίστοιχα, για να κατανοήσουμε τι υπήρξε ο Μάης του ’68, δεν θα πρέπει να πάρουμε τοις μετρητοίς τα συνθήματα και τις διακυρήξεις της εποχής, αλλά να δούμε την επίδραση τους στο σήμερα. Ως προς αυτό ο Μάης του ’68 υπήρξε ένα πρώτης τάξεως σχολείο και πειραματικό εργαστήρι πάνω στις νέες ιδεολογίες και τεχνικές διακυβέρνησης, που έκτοτε κυριάρχησαν.

Ο Μάης υπήρξε πράγματι η ταφόπλακα της αστικής κοινωνίας. Όχι όμως επειδή απεμπόλησε τον καπιταλισμό, αλλά επειδή εξαφάνισε, ως άχρηστους αρχαϊσμούς, όλα τα στοιχεία της αστικής ―και προαστικής― εποχής που δεν ήταν πλέον πρόσφορα σε συνθήκες μαζικής καταναλωτικής δημοκρατίας. Από αυτή την άποψη, ο Μάης υπήρξε η αφετηρία της σημερινής μας κατάντιας.

Όπως η αστική τάξη προηγήθηκε της Γαλλικής επανάστασης για να βγεί στο πολιτικό προσκήνιο μέσω αυτής, έτσι το 1968 υπήρξε η στιγμή όπου οι προυπάρχουσες μαζικοδημοκρατικές διεκδικήσεις βγήκαν στο προσκήνιο για να επεκταθούν σύντομα σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Όσο για το επαναστατικό, πολιτικό κομμάτι της εξέγερσης του Μάη, το γεγονός δηλαδή ότι αποτελούσε πρωτίστως μια εργατική απεργία αποσιωπήθηκε με τη σιωπηρή συγκατάθεση των «ηγετών» του κινήματος, προερχόμενων κυρίως από το χώρο των πανεπιστημίων. Ως προς αυτό, το 1968 υπήρξε πράγματι το έργο μιας πρωτοπορίας, αλλά επρόκειτο για την πρωτοπορία της αστικής διαχείρισης. Μιλάμε για όλους αυτούς τους μαθηματευόμενους οργανικούς διανοούμενους (κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι, φιλόσοφοι, κριτικοί εως και διαφημιστές) οι οποίοι σε λίγες δεκαετίες μεταλλάχθηκαν σε πολύτιμα στελέχη της εξουσίας, μπολιάζοντας την με «αριστερή» ρητορική και know-how.

Στην Γαλλία η έννοια «soixante huitards» (εξεγερμένος του 68) κατέληξε να σημαίνει αυτόν που εξαργυρώνει τον αγώνα σε πολιτικό-κοινωνική εξουσία και φήμη (αρκεί να θυμηθούμε την πορεία του πλέον προβεβλημένου «ηγέτη» του κινήματος, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, από τα οδοφράγματα στα έδρανα του ευρωκοινοβουλίου). Δεν πρόκειται, βέβαια, για αποκλειστικά γαλλικό φαινόμενο. Ανάλογη «εξ’ αριστερών» περιφρόνηση φέρει στις ΗΠΑ η έννοια του «Baby Boomer», η οποία συνδυάζει τους υποτιθέμενα βιώσαντες το ελευθεριακό κλίμα της δεκαετίας του εξήντα με την μετέπειτα κυνική εμπροσθοφυλακή του Ρηγκανισμού και των άπληστων 80s —χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ηγέτης του νεολαιίστικου κινήματος των Γίπις (Yippies) και μετέπειτα γιάπι, Τζέρυ Ρούμπιν. Στην Ελλάδα αντίστοιχο ρόλο έπαιξε, φυσικά, η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου».

Ήδη οι εξεγερμένοι του Μάη γνώριζαν τι επρόκειτο να ακολουθήσει: «προσοχή, αφομοιωτές» προειδοποιούσε ένα σύνθημα της εποχής. Οι Καταστασιακοί, οι οποία αναγνωρίστηκαν αναδρομικά ως βασικοί ιδεολογικοί παράγοντες της εξέγερσης ήδη προειδοποιούσαν για το καρριερίστικο πνεύμα των «βεντετών» της εξέγερσης. Αυτό όμως είναι περιπτωσιολογία. Το σημαντικό είναι, πέρα από τις ατομικές περιπτώσεις και τους συμβιβασμούς —οι οποίοι άλλωστε αποτελούν κοινό χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων―, να εντοπίσουμε τι, μέσα στις διακυρήξεις και το πνεύμα του Μάη, υπήρξε τόσο καίριο και θελκτικό για την ανάπτυξη της μετέπειτα τάξης πραγμάτων. Δηλαδή τι στα συνθήματα και τις διακυρήξεις του Μάη προσφέρονταν από μόνο του, ή με ελάχιστη βοήθεια, προς επαναφομοίωση.

Αν το «ροκ εν ρολ» και η σχετική μυθολογία ήταν αποτέλεσμα της ανάδυσης της νεολαίας ως αγοραστικής δύναμης —η οποία απαιτούσε την αναγνώριση της και, μεταξύ άλλων, πολιτισμικά προϊοντα που να την «εκφράζουν», ο Μάης του ’68 υπήρξε η άρθρωση μιας νεολαιίστικής μαζικοδημοκρατικής κουλτούρας της κατανάλωσης με πολιτικούς πλέον όρους ―δεν είναι τυχαίο ότι συνδέεται σχεδόν πάντα με το «ροκ εν ρολ». Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που τα συνθήματα και οι στάσεις του Μάη, από το «ζήσε χωρίς νεκρούς χρόνους» μέχρι τη «φαντασία στην εξουσία» και το «πάρτε τις επιθυμίες σας για πραγματικότητα» απετέλεσαν τόσο γρήγορα και με τόση αποτελεσματικότητα υλικό των διαφημίσεων και της μαζικής κουλτούρας.

Τι προβάλλει το «ζήσε χωρίς νεκρούς χρόνους» από μια ηδονοθηρική θεώρηση της ζωής, όπου το άτομο έχει το ρόλο του «καταναλωτή εμπειριών»; Η πολιτική δράση, οι κοινωνικές σχέσεις και η κουλτούρα γρήγορα αποπέμπονται στο πυρ το εξώτερον, αφού απαιτούν υπομονή, «νεκρούς χρόνους» και τριβή των «επιθυμιών» πάνω στην πραγματικότητα και τις επιθυμίες των άλλων. Η στροφή της δεκαετίας του ’70 στην αυτοπραγμάτωση αυτό αντιπροσωπεύει.

Ο Ζαν Κλωντ Μισεά, στο βιβλίο του «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (εκδόσεις Βιβλιόραμα), το θέτει ως εξής:

Στην περίπτωση των συνθηκών της Γαλλίας, τα γεγονότα του Μάη του ’68 ―αν βέβαια τα εξετάσουμε από την πλευρά που έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, δηλαδή από την κυρίαρχη πλευρά τους― αντιπροσωπεύουν την προνομιακή και εμβληματική στιγμή των σύγχρονων κοινωνιών. Υπήρξε η Μεγάλη Φιλελευθερο-Ελευθεριακή Επανάσταση, σύμφωνα με την έξοχη έκφραση του Σερζ Ζυλί (αλλά, στο στόμα του, εγκωμιαστική) που είχε αποτέλεσμα να απονομιμοποιήσει, με ένα σμπάρο και συλλήβδην, τις διάφορες μορφές της προκαπιταλιστικής κοινωνιακότητας. Στην πραγματικότητα, οι μορφές αυτές ήταν εξαιρετικά διαφορετικές ως προς την προέλευση και τη φύση τους, άνισης σπουδαιότητας, και για τους λόγους αυτούς σχημάτιζαν ένα ιστορικό και πολιτιστικό σύνολο που είναι αδύνατον να απλουστευτεί. Διακηρρύσσοντας προς πάσα κατεύθυνση τον εξισωτικό αρχαϊσμό τους, έδωσαν τα αναγκαία μέτρα για την ιστομερή εξαφάνιση τους εδώ και τώρα. Έτσι, χάρη σε μια από εκείνες της πανουργίες που απλόχερα χαρακτηρίζουν τον εμπορευματικό ορθό λόγο, η κατάλυση όλων των επικρατούντων πολιτιστικών προγραμμάτων στην αναντίρρητη εξουσία της Οικονομίας παρουσιάστηκε παραδόξως ως το πρώτο καθήκον της αντικαπιταλιστικής επανάστασης.

(...) Αποδεχόμενη ευλαβώς να υποταχθεί στις προσταγές των πιο καθαγιασμένων σύγχρονων Ιερών Δέλτων ―όπως: απαγορεύεται το απαγορεύειν― η νεολαία των νέων μεσαίων τάξεων, δηλαδή εκείνη που κυρίως κατείχε το προσκήνιο (και που δεν το εγκατέλειψε καθώς μεγάλωνε στα χρόνια) ανακάλυψε μια ελευθερία, επιτέλους, στα μέτρα της: την ελευθερία να ξεκόβει κανείς ριζικά ―το λιγότερο, ν' αλλάζει συνειδητοποίηση για τα πράγματα― απ’ όλες τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η συγγένεια, η ένταξη και γενικά μια γλωσσική, ηθική ή πολιτιστική κληρονομιά. (...)

Σε αυτές τις ριζικά νέες συνθήκες, και στην βάση της αντίστοιχης μεταφυσικής της επιθυμίας και της ευτυχίας, η Κατανάλωση, που ως εκείνη τη στιγμή δεν ήταν παρά μια ιδιαίτερη στιγμή της ανθρώπινης δραστηριότητας, έγινε επιτέλους αυτό που είναι στις μέρες μας παντού: ένας καθ' ολοκληρίαν τρόπος ζωής ―η ιδεοληπτική και παθιασμένη αναζήτηση της αέναα αναστελλόμενης απόλαυσης του ελλείποντος Αντικειμένου―, διεκδικούμενος ως τέτοιος στην πράξη και δοξολογούμενος φαντασματικά σαν μια αντικουλτούρα χειραφέτησης. Τα Πάντα και Αμέσως! Πάρτε τις επιθυμίες σας για Πραγματικότητα! Απολαύστε χωρίς αναστολές, ζήστε χωρίς νεκρούς χρόνους! και χίλιες άλλες οιδιπόδειες χαζομάρες που ταχύτατα έγιναν το βασικό υλικό των στελεχών του εμπορικού μάρκετινγκ.

(...) Δηλαδή το ιδανικό θεμέλιο πάνω στο οποίο τα μεγάλα σαρκοβόρα της βιομηχανίας, των μίντια και του χρήματος, με την συνενοχή των διεθνών θεσμών τους (Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΑΣΑ, Οργανισμός Παγκοσμίου Εμπορίου, ΔΝΤ, κλπ) καθώς επίσης και τη συνενοχή, λιγότερο ή περισσότερο ενθουσιώδη, όλων των δυτικών πολιτικών τάξεων, ανέλαβαν να οικοδομήσουν, με όλη τους την πνευματική άνεση, μια σύνθετη κυβερνοκοινωνία, της οποίας το μόνο πρόταγμα είναι το παλαιό έμβλημα του λογιστή Γκουρναί (Gournay 1712-1759): Laisser faire, laisser passer.

Για την κυρίαρχη τάξη, λοιπόν, ο Μάης υπήρξε εκείνος ο μυθικός μήνας που τρέφει τους έντεκα ―και άλλους διακόσιους προοδευτικούς παρατρεχάμενους. Και ας μας έδωσε η εποχή εκείνη επαναστάτες του επιπέδου ενός Κον Μπεντίτ και μιας Μαρίας Δαμανάκη.

Καλό μας Ιούνιο, λοιπόν.

Παραμύθι

Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο· η Kυψέλη, η Eλλάδα και ο πλανήτης Γη. Tώρα βγαίνουν και λένε ότι ο κόσμος είναι ένας, όμως λένε ψέματα κι αυτό φαίνεται στα μάτια τους. Aυτοί τα έχουν μπερδέψει ενώ υπήρχαν τρία μέρη και το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο ήταν να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη όπως συνέβαινε με την Έρση. Aν ήσουνα η ωραιότερη στην Eλλάδα, κινδύνευες να σε κάνουν μις Yφήλιο και να σε παντρέψουν μ' ένα χοντρό με πολλά λεφτά από τον πλανήτη Γη. Ήταν πιο δύσκολο να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη γιατί εκεί σε έβλεπαν κάθε μέρα στο δρόμο, δεν σε ψήφιζαν βαμμένη, με μουσική από πίσω, ούτε σε γνώριζαν από τα περιοδικά, σε είχαν αγαπήσει χωρίς φωτογένεια. Σε έβλεπαν γελαστή, βιαστική, τσακωμένη με τη μάνα σου, ιδρωμένη, σκονισμένη.

Ήταν πολύ πιο δύσκολο να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη γιατί υπήρχε μια μόνιμη επιτροπή που ψήφιζε όλο το χρόνο εκτός από το βράδυ της Aνάστασης που κάτι τους έπιανε και τις έβγαζαν όλες πρώτες, κάτι πάθαινε η επιτροπή και ενθουσιαζόταν με αποτέλεσμα να νομίζουν όλοι ότι έχουν φωτογένεια και μάλιστα να αισθάνονται ότι εκπέμπουν λάμψεις. Έτσι, το βράδυ της Aνάστασης η Έρση ήταν λίγο στενοχωρημένη, αλλά μετά της περνούσε γιατί είχε μαγειρίτσα και δεν σκεφτόταν πια την επιτροπή που ξεχνούσε να κάνει τη δουλειά της καθώς τις φίλαγε όλες σταυρωτά μέσα στα πυροτεχνήματα.

Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Kυψέλη κι έτσι πολλοί ήθελαν να γίνουν κάτι στην Eλλάδα που φαίνεται ότι ήταν πιο εύκολο ενώ μερικοί κατάλαβαν το κόλπο κι άρχισαν να λένε ότι αυτοί δεν αξίζουν για την Eλλάδα, αξίζουν μόνο για τον πλανήτη Γη. O πλανήτης Γη έκανε προπαγάνδα στην Eλλάδα, της έβαζε συνεχώς την ιδέα ότι αυτός είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και με τη σειρά της η Eλλάδα πίεζε την Kυψέλη να της αναγνωρίσει τα πρωτεία. Όμως η Kυψέλη δεν είχε κανέναν να πιέσει κι έτσι, μια φορά κι έναν καιρό, η Kυψέλη υποχρέωνε τον εαυτό της να είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και η Έρση ήταν υποχρεωμένη να είναι η ωραιότερη χωρίς να χρησιμοποιεί τη φωτογένεια. Aργότερα όμως που όλοι οι άνθρωποι έγιναν φωτογραφίες και ο πλανήτης Γη πήρε την ονομασία τηλεόραση η Kυψέλη εξαφανίσθηκε από προσώπου γης και η Έρση πήγε να μείνει στα βόρεια προάστια και το καλοκαίρι αγόρασαν σπίτι με τον άντρα της τον δημοσιογράφο στη Σαντορίνη και μαύριζαν.

Yπήρχε μία αόρατη επιτροπή κι αργότερα διαλύθηκε επειδή ο πλανήτης Γη απέδειξε στην Eλλάδα με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό ότι ο κόσμος είναι ένας, κατά βάθος στρογγυλός. Ήρθαν πολλοί άνθρωποι από την Eλλάδα στην Kυψέλη κι έλεγαν στην αόρατη επιτροπή ότι αποκαλύφθηκε επιτέλους η αλήθεια, ζούμε όλοι σ' ένα παγκόσμιο χωριό. Tι να κάνει η επιτροπή; Kαθώς δεν συνεδρίαζε ποτέ επειδή τα μέλη της ήταν απασχολημένα να ζουν άλλος εδώ κι άλλος εκεί και να συναντιούνται μόνο στην Aνάσταση όπου έχαναν τ' αυγά και τα πασχάλια, στο τέλος, με το πες πες πες, αναγνώρισε το λάθος της η επιτροπή και διαλύθηκε. Σιγά-σιγά έγιναν όλοι παγκόσμιοι χωριάτες. Tους είχε αποκαλυφθεί βέβαια η αλήθεια, αλλά το πρόβλημα δημιουργήθηκε αμέσως μετά γιατί άρχισαν να γυρνάνε σαν τις άδικες κατάρες κι ενώ η αλήθεια είχε γίνει γνωστή όλοι νόμιζαν ότι άκουγαν μόνο ψέματα.

Παλιά υπήρχαν μόνο τρία μέρη στον κόσμο και καμιά φορά έλεγαν ψέματα το ένα στο άλλο, όμως τώρα υπήρχε μόνο το παγκόσμιο χωριό που έλεγε συνεχώς ψέματα στον εαυτό του, φαινόταν στα μάτια του ότι έλεγε ψέματα. Ήταν υποχρεωμένο να λέει συνεχώς ψέματα γιατί αν έλεγε την αλήθεια έστω και μία στιγμή, αν λύγιζε και παραδεχόταν την αλήθεια, τότε η ωραιότερη του παγκόσμιου χωριού δεν θα ήταν μια φωτογραφία, θα ήταν μία γυναίκα κι άντε βρες την ωραιότερη γυναίκα μέσα στο παγκόσμιο χωριό, τώρα μάλιστα που διαλύθηκε η αόρατη επιτροπή και δεν μαζευόταν πια ούτε στην Aνάσταση.

Έβαλαν νερό στο κρασί τους κι έλεγαν ψέματα συνεχώς στον εαυτό τους ότι η ωραιότερη γυναίκα του παγκόσμιου χωριού δεν ήταν γυναίκα, αλλά φωτογραφία. Έτσι η αλήθεια οδήγησε στο ψέμα και δεν μπορούσαν να χαρούν στην Aνάσταση και ταξίδευαν όλοι μακριά ώστε να κάνουν μόνοι τους Πάσχα, να μην τους πάρει κανένα μάτι και καταλάβει ότι είχαν μεγάλο άγχος στο παγκόσμιο χωριό τώρα που η αλήθεια τους είχε οδηγήσει με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό στη λατρεία του ψέματος.

Yπήρχε μία αόρατη επιτροπή και κάποτε τα μάζεψε. Γυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες, ψάχνουν την Aνάσταση σε διάφορα θέρετρα. Λένε πολλά ψέματα, φαίνεται στα μάτια τους. Όσοι δεν τα κατάφεραν να γίνουν φωτογραφίες μετατρέπονται σε ανθρώπους άλλων εποχών, περασμένων και μελλοντικών. Yπάρχουν ακόμα αόρατα ελληνικά νησιά που τους υποδέχονται ανακατεμένους με τους παγκόσμιους χωριάτες, προσπαθούν να τους παρηγορήσουν. Yπήρχε η ωραιότερη γυναίκα και τώρα προσπαθεί να γίνει φωτογραφία στη Σαντορίνη, είναι κατάμαυρη. Θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής, αλλά αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο και από το να γυρνάς σαν την άδικη κατάρα, από το να έχεις άγχος.

Ήταν πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Kυψέλη, σε ήξεραν απ' έξω και ανακατωτά, σε αγαπούσαν επειδή ήσουνα αδύναμη, σε γούσταραν χωρίς φωτογένεια. Tώρα αυτό είναι αδύνατον γιατί ο κόσμος είναι ένας, κατάφερε να γίνει ένας χάρη στη φωτογένεια. Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο, μία συνοικία, μία χώρα κι ένας πλανήτης. Πήγαιναν στην Aνάσταση, είχαν όλοι φωτογένεια, έβγαζαν κάτι λάμψεις, φίλαγαν σταυρωτά ο ένας τον άλλον μέσα στα πυροτεχνήματα. Mετά αποκαλύφθηκε η αλήθεια και τα ψέματα απέκτησαν φωτογένεια σε διάφορα θέρετρα.

Χρήστος Βακαλλόπουλος, Η γραμμή του ορίζοντος

τα διώχνει ο πρώτος μ' ένα φτυάρι, κι ο άλλος λύνει το σκυλί

Ιδιωτικοποίηση του αστικού χώρου, απομόνωση στον ατομικό μικρόκοσμο, παρακμή και άγιος ο Ηρώδης:

Ένα απωθητικό νέων- κατά το απωθητικό κουνουπιών- χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο στην Ευρώπη. Αρκετές χώρες εξετάζουν το ενδεχόμενο να επιβάλουν κανονιστικές ρυθμίσεις στη χρήση του.

Η εν λόγω εγκατάσταση επιτρέπει να απομακρύνονται οι νέοι με τη βοήθεια υπερήχων που μόνον αυτοί μπορούν να ακούν. Η Βρετανία επιδεικνύει μεγάλη ανοχή στη χρήση της, όμως στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία επικρίνεται η προσφυγή σε τέτοια μέσα, αν και οι χώρες διστάζουν να επιβάλλουν κανονισμούς. (...)

Περισσότερες από 3.500 συσκευές, που έχουν τη μορφή κουτιού και πωλούνται έναντι 495 στερλινών (617 ευρώ) εκάστη, έχουν τοποθετηθεί από καταστηματάρχες, την αστυνομία, τους δήμους, τις σιδηροδρομικές εταιρείες, ακόμη και από ιδιώτες που θέλουν να αποφύγουν να συγκεντρώνονται παρέες εφήβων μπροστά από τα σπίτια τους, τα καταστήματά τους, τους σταθμούς. Η επέκταση της χρήσης αυτού του συστήματος προκάλεσε το Φεβρουάριο έντονη πολεμική. Ο επίτροπος Παιδείας Αλ Έινσλι-Γκριν ζήτησε να απαγορευτούν τα κουτιά αυτά, «τα οποία δαιμονοποιούν τους εφήβους, τιμωρούν αθώους και πλήττουν τα ανθρώπινα δικαιώματα». Η υπουργός Εσωτερικών Τζάκι Σμιθ υπερασπίστηκε αυτήν την πρωτοβουλία στο όνομα της μάχης κατά των αντικοινωνικών συμπεριφορών: «Θα υποστηρίζουμε πάντα αυτούς που σέβονται τον νόμο, κόντρα στις συμμορίες των αλητών», δήλωσε.

Στην Ολλανδία, τα Μosquito κοστίζουν 900 ευρώ και έχουν τοποθετηθεί 300 σε περίπου εξήντα δήμους. Οι δήμοι του Ρότερνταμ, του Νέιμεχεν και της Ουτρέχτης υποστηρίζουν πως η χρήση τους επέφερε μείωση της εγκληματικότητας. Όμως τον Φεβρουάριο βουλευτές υπέβαλαν ερώτηση στον υπουργό Νεότητας και Οικογένειας Αντρέ Ρούφετ για τη νομιμότητα αυτής της πρακτικής, η οποία πιθανότατα αντιβαίνει σε συνταγματικές διατάξεις για τον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής και της σωματικής ακεραιότητας.
Στη Γαλλία, τα Μosquito διατίθενται στην αγορά με την ονομασία Βeethoven και κοστίζουν 905 ευρώ η μονάδα. Η γαλλική κυβέρνηση έχει επικρίνει το σύστημα και η υπουργός Υγείας Ροζλίν Μπασλό έχει δηλώσει πως επιθυμεί την απαγόρευσή του.

Πηγή: Τα ΝΕΑ

Ή, όπως το έθεσε ο Γκυ Ντεμπόρ πριν από είκοσι χρόνια (1985):

Πόσοι ξένοι ζουν πραγματικά στην Γαλλία; (και όχι με βάση το νομικό καθεστώς τους, το χρώμα τους, ή τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους). Μάλλον θα ήταν καλύτερα να ρωτήσουμε: πόσοι Γάλλοι έχουν απομείνει, και που βρίσκονται; (Και τι άραγε χαρακτηρίζει ένα Γάλλο σήμερα;). Γνωρίζουμε ότι το ποσοστό των γεννήσεων μειώνεται. Αποτελεί μήπως έκπληξη; Οι Γάλλοι δεν ανέχονται πλέον τα ίδια τους τα παιδιά. Τα στέλνουν στο σχολείο από τα τρία τους χρόνια, και μέχρι τουλάχιστον τα 16, για να μάθουν αγραμματοσύνη. Όσο για πριν την ηλικία των τριών ετών, ολοένα και περισσότεροι τα βρίσκουν "ανυπόφορα" και τα αντιμετωπίζουν λίγο ή πολύ βίαια. Στην Ισπανία, την Ιταλία, την Αλγερία, ή και ανάμεσα στους Τσιγκάνους, αγαπάνε ακόμη τα παιδιά. Αυτό δεν συνηθίζεται τόσο στην σημερινή Γαλλία. Ούτε οι κατοικίες, ούτε οι δρόμοι είναι κατάλληλοι για παιδιά πλέον (εξ ου και η κυνική κρατική διαφημιστική εκστρατεία με θέμα: "ανοίγοντας την πόλη στα παιδιά").

Η παπάρα της εβδομάδας

Παρουσίαση του καινούριου βιβλίου του Δ. Κούρτοβικ:

Μια συνάντηση παλιών φίλων, σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Ελλάδας. Ο Έλληνας Χρυσικός, ο Σέρβος Ζούριτς, ο Βούλγαρος Στογιάνοφ, ο Μίρτσεφσκι από την «Ξερεισποιά», ο Μπίρι από την Αλβανία, η Λουπέσκου από τη Ρουμανία και ο Οζγκιουντέν από την Τουρκία. Και η μυστηριώδης Νίνα Ντάνεβα με την αδηφάγα γοητεία. Ένας ξεχασμένος «ματωμένος μακεδονικός γάμος». Ένας σύγχρονος λογοτεχνικός διαγωνισμός για ένα βαλκανικό βραβείο.

Μέσα σε τέσσερις ημέρες, τρεις διαφορετικές εκδοχές μιας παλιάς ιστορίας, και ένας ανορθόδοξος έρωτας θα γίνουν η αφορμή για να ξεσπάσει «πόλεμος» ανάμεσα σε φίλους, «καθ’ υποτροπήν Βαλκάνιους» συγγραφείς, ενώ οι αγρότες της περιοχής έχουν αποκλείσει τις εξόδους της βορειοελλαδίτικης πόλης. Θα φέρουν στην επιφάνεια απωθημένα πάθη, εκκρεμότητες που δεν έχουν διευθετηθεί και μια ανομολόγητη νοσταλγία για τη σκοτεινή σαγήνη της βαλκανικής «βαρβαρότητας».

Πρόκειται για μια ιστορία, σχετικά με τα βαλκανικά φαντάσματα και τις ιστορικές φαντασιώσεις – σχετικά με την ιστορική μνήμη και τον τρόπο διαμόρφωσης της επίσημης ιστορίας των Βαλκανίων, την εθνική ταυτότητα και τη θέση της περιοχής μας στον σύγχρονο κόσμο.

Ένα αιρετικό μυθιστόρημα-ψυχογράφημα της βαλκανικής ψυχής, για τους καθ’ υποτροπήν Βαλκάνιους, τα «βαλκανικά φρικιά», αλλά και για όσους θέλουν να νιώθουν Ευρωπαίοι.

Το «Τι ζητούν οι βάρβαροι» του Δημοσθένη Κουρτοβικ αποτελεί μια διαφορετική, πικρή αλλά αληθινή ματιά στην κοινή βαλκανική μας μοίρα.

Εντωμεταξύ, προ δεκαετίας (1998):

Βαλκανικά Συνέδρια

Αυτές τις μέρες γίνεται στην Θράκη το συνέδριο των συγγραφέων της Βαλκανικής.

(Κι όταν λέμε Βαλκανικός συγγραφεύς, κινηματογραφιστής, κοινωνικός επιστήμων κλπ σημαίνει ότι με κάθε ευκαιρία, θα γράφης, συστηματικά, και με ύφος κυνικό, περιφρονητικό, εκφράζοντας τήν βαθυτάτη αηδία σου που γεννήθηκες Ελλην, Βούλγαρος, Σέρβος).

Τό ξέρετε πως στην Ευρώπη όταν λένε Βαλκάνιοι εννοούν Γύφτους. Ετσι μας φαντάζονται κι έτσι τους λένε οι προπαγάνδες τους. Μόνο να πω εδώ πώς κι οι Γύφτοι πρέπει να ξεσηκωθούν εναντίον αυτου του ρατσιστικού ευρωπαικού μπαμπινιωτισμού. Και η προπαγάνδα τους λέει τα γνωστά ‐ κράτη ασταθή, καυγατζήδες και πολεμόχαροι άνευ λόγου και με ασήμαντες αφορμές, κατσαπλιάδες και μαχαιροβγάλτες, άπλυτοι, σκούροι, απολίτιστοι, επικίνδυνοι για όλη την ευρώπη, εστίες πολέμου κι όλα αυτά, είμαστε εμείς κι οι γείτονες μας. Κι έχεις και κάτι κουστουρίτσες να τους το επιβεβαιώνουν: ναι, είμαστε γύφτοι αλλά με καρδιά τώρα που ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές. Και πουλάμε κι εμείς, η Ελλάδα λιγώτερο, βαλκανικό φοκλόρ στους Ευρωπαίους και τσιγγάνικες μελωδίες στυλ μπρέγκοβιτς.

Ποιά είναι η λύση; Η ισοπέδωση. Να γίνουμε ένας αδιαφοροποίητος πληθυσμός μιά μάζα καταναλωτών για β' διαλογής προιόντα. Ετσι λένε λύνονται όλα τα προβλήματα. Να βρούμε λένε τα κοινά μας κι εννοούν να μοιάσουμε τόσο που να μην ξεχωρίζεις τον έναν απ τον άλλο. Παγκοσμιοποίηση των προσώπων και των παραδόσεων. Ετσι μας βλέπουν αυτοί, δηλαδή έτσι τους συμφέρει να μας βλέπουν.

Και μεις τι κάνουμε; Να σας πω να καραφλιάσετε.

Όργανώνουν λοιπόν ας πούμε καλή ώρα ένα συνέδριο Συγγραφέων των Βαλκανίων και μιλάνε για ομοιότητες και κοινά. Τι κοινό έχει η (ωραία) Γιουγκοσλάβικη λογοτεχνία με την Ελληνική και την τούρκικη, η τούρκικη με τον Κανταρέ της Αλβανίας (και μέγα υποκριτή), η Ελληνική με την Βουλγάρικη κλπ ο Θεός κι η ψυχή τους. Υστερα, εδώ μιλάμε για λογοτεχνία δε μιλάμε για πατάτες. Και κάθε άνθρωπος με λίγο μυαλό θα σκεφτόταν πως στην λογοτεχνία ωραίο και σημαντικό είναι ακριβώς η διαφοροποίηση, η καλλιέργεια της διαφοράς, των πολλών απόψεων, των διαφορετικών εκφράσεων. Ψιλά γράμματα. Αυτοί εκεί επιμένουν στις ομοιότητες. Το ωραιότερο ακολουθεί.

Πήγαν λοιπόν διάφοροι σ αυτό το συνέδριο. Ξέρετε , ομιλίες, αλληλογλυψίματα, κανένα κοριτσάκι που θέλει αυτόγραφο κλπ. Ανάμεσα τους ποιός. Αυτός ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, ο κριτικός της Λογοτεχνίας που προσπαθεί χρόνια τώρα να το παίξει καπετάν δερβέναγας (άλλη λέξη ήθελα να γράψω) των ελληνικών γραμμάτων, ο οποίος γράφει κάτι ψόφια στα Νέα. Ο οποίος είναι και συντάκτης της εκπομπής του Βασιλικού για το βιβλίο στην τηλεόραση, (Ο Βασιλικός πήγε κι αυτός). Το συνέδριο το οργανώνει το Εθνικό κέντρο Βιβλίο, το Υπουργείο Πολιτισμού και η νομαρχία Εβρου. (Ολα αυτά τα σύνεδρια στον Εβρο τα κάνουν.).

Και τι συζητήσανε μεταξύ άλλων; Για την αναγκαιότητα του λατινικού αλφαβήτου!! Οχι δεν κάνω πλάκα. Βγήκε μάλιστα ο Τούρκος κι είπε πώς κι εμείς (οι Τούρκοι δηλαδή) τ αλλάξαμε το 22 σε λατινικό και δεν χάσαμε και τίποτα σπουδαίο. Ορίστε, βαλκανικές εμπειρίες. (Αν κι εγώ δεν μετράω την Τουρκία στα βαλκάνια αλλά θα μου πείτε εδώ το Ισραήλ παίζει μπάσκετ με την Ευρώπη και ποδόσφαιρο με την Ωκεανία).

Και εκτός από το αλφάβητο, ο αιρετικός, όπως τον αναφέρουν, Κούρτοβικ, συμπλήρωσε πως "υπάρχουν συλλαβές, ο πραγματικός ήχος των οποίων δεν «εκφράζεται» μέσα στα ελληνικά γράμματα". Τι ακριβώς σημαίνει αυτό δεν ξέρω, πάντως κάτι κακό. Και βεβαιώνει πως ενώ στην Ευρώπη οι παραδόσεις ταξιδεύουν παράλληλα, στα Βαλκάνια (οι παραδόσεις) βρίσκονται σε συνεχή πάλη!!!

Αλλοιώς; Αρτζι μπούρτζι και λουλάς.

(Ας ήταν όλα αυτά που λένε τουλάχιστον μόνο λόγια του τελευταίου, αλλά δεν είναι).

Α. Φαρμάκης

Χριστιανισμός και Ελληνισμός

ΑΠΑΤΗ ΠΡΩΤΗ: η αρχαία Ελλάς είναι η Ελλάς των Ειδώλων, τήν οποία κατέστρεψαν οι Χριστιανοί.

Αναβίωσι μίας μορφής αρχαιοελληνικής ειδωλολατρίας - τύπου τουριστικού φολκλόρ βέβαια. Θέσι ηλίθια, ανιστόρητη, και κωμική. Εν τούτοις πλατιά διαδεδομένη κυρίως μεταξύ των καρεκλάδων και των κουλτουριαραίων της πλάκας.

Μερικά μόνο, να χουμε να λέμε.

1. Οταν ήρθε ο Χριστιανισμός, η Ελλάς ήτο ήδη υπό Ρωμαϊκή κατοχή κοντά 4 αιώνες. ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΙ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ - τίς συνέπειες της κατοχής - ΤΙΣ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝ - για να στηρίξουν το επιχείρημα αφ ενός, αφ ετέρου δε όλα εκείνα τα μπαρμπούτσαλα περί Ελληνο/ρωμαϊκού πολιτισμού.

Αν υπήρξε ένας καταστροφέας της Αρχαίας Ελληνικής Πίστεως, αυτός ήταν η ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ. Ο Ρωμαϊκός θρησκευτικός Συγκριτισμός. Οταν επιτέλους ήλθε ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα, ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΕΔΩ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΕΡΕΙΠΙΑ.

Υπήρχαν, τήν εποχή του Αποστόλου Παύλου, στήν Αθήνα και αλλού, ναοί, φιλοσοφικές σχολές, φιλόσοφοι, ποιητές, Ελληνικός Πολιτισμός; Ας μας τόν δείξουν, επιτέλους. ΤΙΠΟΤΑ, Μιά χώρα άδεια, έρημη, ακατοίκητη, αγκάθια και πουρνάρια παντού, οι κάτοικοι φευγάτοι, οι νέοι ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ σε ξένους στρατούς.

Να ταν μόνο αυτά! Οταν ήρθε ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα, η παρακμή ήταν τελεία - θρησκείες δολοφονικές, με θυσίες ανθρώπων, εκτεταμένη χρήσι ναρκωτικών, πράγματα πρωτόγνωρα. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά αποκτηνωμένοι - να συμμετέχουν σε όργια και συζητήσεις ηλίθιες, σε θρησκείες ηλίθιες, σε γλώσσες ξένες - όχι ελληνικές. ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ.

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Ειδ άλλως, σήμερα, θα μασταν κάτι σαν τους Ετρούσκους, μνήμη περασμένη, λαός νεκρός.

* * *

Είπα τηλεγραφικά πώς η ιστορία αυτή, η επίθεσι, βασίζεται πρώτα απ όλα σε μία ιστορική απάτη.

300 χρόνια σχεδόν μέχρι τήν εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, καταδιώκουν τούς Χριστιανούς, τους σταυρώνουν, τούς καινε, τούς ρίχνουν στα λιοντάρια για να σπάνε πλάκα οι ειδωλολάτρες. Παντού, όχι μόνο στήν Ρώμη, αλλά και στην Αραπιά πού λές, ιδίως εκεί. Στην Αλεξάνδρεια μία εποχή, τούς τέλειωσαν οι Χριστιανοί, καί δεν είχε μείνει ούτε ένας να ταίσουν τα ζώα. Πλάκωνε ο όχλος και ανάγκαζε τους Χριστιανούς να θυσιάσουν στα είδωλα - ειδ άλλως Σταύρωσι. Δάσος οι Σταυροί, οι γδαρμένοι, οι παλουκωμένοι.

Και σαν λέμε ειδωλολάτρες, δεν εννοούμε ανθρώπους πού πιστεύουν στόν Δία και την Αφροδίτη. Πρώτα απ όλα οι αρχαίοι θεοί είχαν πεθάνει, δεν υπήρχαν. Μιλάμε γιά βάρβαρες, αιματηρές, ανθρωποθυσιαστικές λατρείες και για σκοτεινά μυστήρια. Απ αυτή τήν νεοταξική θεωρία, περί καταστροφικού χριστιανισμού, τίποτα δεν στέκεται.

Αν δεν καταλάβουμε τήν εποχή εκείνη —της απολύτου παρακμής, τι να λέμε;

Κι ύστερα, ο Χριστιανισμός, ξαφνικά, με τήν απόφασι ενός Βασιλιά, από κατατρεγμένος και καταματωμένος, έγινε ξάφνου κυρίαρχος; Οποιος ισχυρίζεται τέτοια πράγματα, απλώς δεν ξέρει πού πάν τα τέσσερα.

Σκέψου, όλοι αυτοί, οι μάρτυρες, οι Χριστιανοί, απ τήν μία άκρη της Αυτοκρατορίας ως τήν άλλη, ποιοί ήσαν; Οταν ο Μεγας Κωνσταντίνος κατάλαβε ότι η περισσότεροι του στρατού του ήσαν Χριστιανοί, πώς είχαν γίνει; Είμαστε κοντά στους διωγμούς ακόμα και μιλάμε γιά τις λαϊκές μάζες της Αυτοκρατορίας. Και στήν Αλεξάνδρεια και στήν Δαμασκό και στήν Ρώμη και την Αθήνα. Αλλά τι να πούμε - εμείς πού σήμερα παριστάνοντας τους πονηρούς και τους έξυπνους, περιφρονούμε βαθύτατα τόν λαό - τήν μάζα - άντε μετά να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Τότε ή τώρα. Οπότε λίγη θάλασσα, λίγη ποίησι και τ αγόρι μου.

Αυτή είναι η ιστορική διάστασι του θέματος, ούτε η σπουδαιότερη, ούτε αναγκαία. Ούτε καν αναφέρεται παρά μονάχα με τα γνωστά κλισέ. Χωρίς μυαλό και περιεχόμενο. Η αλλη διάστασι, η σημερινή, οι επιδιώξεις και οι σκοποί της επιθέσεως, είναι πολύ σπουδαιότερη.

* * *

1. Ο Χριστιανισμός ήρθε τελικά σε έναν κόσμο παρακμής.

Αυτό είναι ένα επιχείρημα που έθεσα. Απάντησε μόνο ο Σ.: “Είχαν πεθάνει μετά Χριστόν οι αρχαίοι θεοί; Και ο Πλούταρχος, λογουχάρη, τι έκανε; Αν ήταν πια τόσο παρακμασμένη η παλιά θρησκεία, θα έσβηνε με ένα φου, με ένα φύσημα, θεόπνευστο βεβαίως, του πρώτου τυχόντος αυτοκράτορα.”

Απαντώ μ ένα απόσπασμα του Λουκιανού. Ορίστε, η κατάστασι στήν Αθήνα, να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Είναι επί του θέματος. Θεών Εκκλησία:

Πές μου Δία, πώς μας κουβαλήθηκαν ο Αττις, ο Κορύβας κι ο Σαβάζιος; Πώς πλάκωσε εκείνος ο Μίθρας, με τήν Τιάρα πού ούτε κάν ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ; Κι ο Ανουβις, ο σκυλομούρης, πού περνάει γιά Θεός επειδή γαυγίζει; ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΔΙΑ, ν αναφέρω τίς ΜΑΪΜΟΥΔΕΣ καί τούς ΤΡΑΓΟΥΣ πού ήρθαν καί εγκαταστάθηκαν σαν Θεοί στόν δικό μας Ουρανό. ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΕΧΕΣΤΕ ΘΕΟΙ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΟΝΤΑΙ (τα ζώα) ΤΟ ΙΔΙΟ Ή ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΣΑΣ; Κι εσύ Δία, πώς ανέχεσε να σου φυτεύουν κέρατα στο κεφάλι;

Η ιστορία είναι γνωστή, οι επιπτώσεις της Ρωμαϊκής κατοχής επίσης, δεν υπάρχει σοβαρός αντίλογος επ αυτών. Από εδώ ξεκινούν όλα. Ο Χριστιανισμός έσωσε τόν Αρχαίο Κόσμο. Ο Χριστιανισμός είναι η συγκεφαλαίωσι και η συνέχεια. Ο Χριστιανισμός έδωσε τις λύσεις καί ανέστησε έναν κόσμο νεκρό. Ο Χριστιανισμός είναι ο αρχαίος κόσμος, η αδιάσπαστη συνέχεια και η φυσική του πορεία.

Να το πώ αλλοιώς. Είναι ο ίδιος, ο Αρχαίος Ελληνικός Κόσμος - ο Χριστιανισμός είναι η τελευταία ίσως μεγάλη επιλογή καί ανακάλυψι του Αρχαίου Κόσμου και η απόφασι της διαχρονικής του πορείας.

* * *

Λένε πώς ο Χριστιανισμός είναι μία ιουδαϊκή αίρεσι, θρησκεία, φιλοσοφία, πές το όπως θέλεις, πού ήρθε και πλάκωσε καί κουκούλωσε και εξαφάνισε τό αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Το έγραφαν καί τα βιβλία σου. Δεν είναι αληθινό. Δεν είναι ο Χριστός φορέας μιάς ιουδαϊκής φιλοσοφίας ή μιάς ιουδαϊκής κοσμοθεωρίας. Αυτό το εννοουν σιωπηρώς οι απατεώνες.

Ο Χριστιανισμός ήρθε κι έκατσε στόν Ελληνικό κόσμο, όχι ο ιουδαϊσμός της παλαιάς διαθήκης. Δεν νομίζω ότι υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να ταυτίζει τόν Χριστό με τόν ιουδαϊσμό. Είναι αστείο, αλλά το γεγονός πώς οι Εβραίοι δεν έγιναν Χριστιανοί, δεν σας λέει τίποτα; Και ακόμα μεγαλύτερο αστείο, ανάλογα με τους δικούς μας απατεώνες κι αυτοί από τήν πλευρά τους υποστηρίζουν πώς ο Χριστιανισμός απηχεί τήν ελληνική σκέψι που προσπαθεί να αλλοιώση και να καταστρέψη την ιουδαϊκή. Χα!

Μήτε ο Απόστολος Παύλος, κεντρική μορφή και βασικός υπεύθυνος της Χριστιανικής οικουμενικότητος, είναι φορέας ιουδαϊκών αντιλήψεων καί κοσμοειδώλων. Ειδικά ο Απόστολος Παύλος, Ρωμαίος στήν συνείδησι καί τόν Λόγο, δηλαδή πολίτης με αίσθησι Αυτοκρατορική - όχι ιουδαίος χωρικός.

Αυτό είναι το πρώτο. Οι απατεώνες δηλαδή θα έπρεπε να αποδείξουν τήν σχέσι του Χριστιανισμού με τον παλαιοδιαθητικό ιουδαϊσμό. Υπάρχει αυτή η σχέσι;

Δεύτερο σκέλος της απάτης. Δεν υπάρχει ιουδαϊκό κοσμοείδωλο. Η Ιουδαία την εποχή εκείνη είναι μία μικρή ασήμαντη επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με ποιό τρόπο τα επεισόδια της ιστορίας ενός βασικά αγροτονομαδικού λαού, κατέστησαν θρησκεία όλης της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας; Της Ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πώς υποχώρησαν οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέληδες, ο Δίας, η Αθηνά και οι εσωκοσμικοί λογικοί θεοί σου, στα παραμύθια ενός ασήμαντου μαραγκού - όπως λένε - ηγέτη μιάς ασήμαντης επαναστάσεως, σε ένα ασήμαντο χωριό μιάς τεράστιας Αυτοκρατορίας; Απαντούν οι απατεώνες σε αυτό; Χλωμά και χλεμπονιάρικα.

Ούτε ο Χριστός και ο Χριστιανισμός είναι φορείς ιουδαϊκών κοσμολογιών λοιπόν. Ούτε ποτέ έλαβε χώρα στήν Ελλάδα ή όπου αλλού μάχη ή πόλεμος θρησκευτικός ή φιλοσοφικός μεταξύ Ελληνικού και ιουδαϊκού πνεύματος. Αυτά από την μία πλευρά.

Από τήν άλλη, ναί, ο Χριστός είναι Εβραϊκής καταγωγής και πράγματι η Εκκλησία δέχεται την Παλαιά Διαθήκη στις Διαθήκες της πίστεώς μας. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα καί δεν έχει σχέση με κανένα " ιουδαϊκό πνεύμα ". Η Εκκλησία επίσης θεωρεί προ Χριστού Αγίους και αγιογραφεί τόν Πλάτωνα, τόν Σωκράτη και τον Αριστοτέλη. Η Εκκλησία μας, η Ορθόδοξι Ελληνική Εκκλησία, στηρίζει τόν Λόγο της στόν Πλάτωνα καί τόν Αριστοτέλη - οι Πατέρες, ο Μεγας Βασίλειος, εχρησιμοποίησε το λεξιλόγιο και τίς εννοιες του Νεοπλατωνισμού για να εκφράση τα όρια της πίστεώς μας. Πού βλέπετε διαμάχη ή υποχώρησι; Δεν υπάρχει πουθενά, παρα μόνο στις βαριοκεφάλες των απατεώνων.

Το ακριβώς αντίθετο είναι αληθινό, το βεβαιώνει η ιστορία. Ο Χριστιανισμός " έσωσε" τόν Ελληνισμό, τόν έσυρε από τήν ρωμαϊκή παρακμή καί τόν εκτόξευσε στους μέλλοντες αιώνες, μέχρι τις ημέρες μας.

* * *

Μήτε ο Πρόκλος, μήτε ο Σιμπλίκιος συνιστούν ολόκληρο πολιτισμό. Κι εμείς έχουμε τον Ελύτη και τον Σεφέρη και ο ελληνισμός της Αιγύπτου τον Καβάφη, αλλά τι σημαίνει αυτό; να, το τι σημαίνει το αναλύει ο ίδιος ο Καβάφης...

Αλλά μιλάμε για αιώνες. Από την κλασσική αρχαιότητα μέχρι τον Χριστιανισμό μεσολαβούν 500 χρόνια - και η δράση εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος, ακόμα και οι ιστορικοί, να συλλάβει όλες τις παραμέτρους τόσο μεγάλων χρονικών περιόδων. Πιστεύω πως μιλώντας γι αυτά τα θέματα, περισσότερο μιλάμε γιά το τώρα και το σήμερα, παρά για τους καιρούς εκείνους. Αλλά αυτό είναι γνωστό. Και υπενθυμίζοντάς το, συνεχίζω ακάθεκτος.

Λοιπόν, την εποχή του Πρόκλου δεν υπάρχει ο αρχαίος κόσμος. Εχει χαθεί οριστικώς αιώνες πριν. Αιώνες πριν έχει καταρρεύσει η οικονομία του, η θρησκεία του, το πολιτικό του σύστημα. Οι πόλεις έχουν διαλυθεί και οι κάτοικοι τους έχουν αλληλοσφαγεί σε εμφυλίους πολέμους.

Κι υστερα ήρθαν οι Ρωμαίοι. Και ο ελληνικός κόσμος κατάντησε δούλος - να στεφανώνει τον Νέρωνα αρματηλάτη και νικητή. Και οι Ρωμαίοι έμειναν εδώ επίσης μερικούς αιώνες.

Την εποχή του Χριστού και του αποστόλου Παύλου, ο αρχαίος ελληνικός κόσμος ήταν ήδη προ καιρού νεκρός. Κι αν τον ανάστησαν κάποιοι ήσαν οι Χριστιανοί - μόνο αυτοί πολέμησαν την σκλαβιά. Εξ ου και το εν τούτω νίκα. Με το σταυρό. Οι εθνικοί τα χαν κάνει προ πολλού πλακάκια με τους κατακτητές - ή δεν ήσαν κατακτητές οι Ρωμαίοι; - και ταξίδευαν στην Ρώμη επιδεικνύοντας την ένδοξη κληρονομιά τους στα γήπεδα, τα στάδια, τα τσίρκα - η ελληνική ατραξιόν.

Μόνο χάρη στους χριστιανούς ο ελληνικός αρχαίος κόσμος αναγεννήθηκε - από βαριές στάχττες - αναμορφώθηκε και με την νέα του μορφή, όχι μόνο έζησε, αλλά δημιούργησε μιά αυτοκρατορία που βάσταξε 1000 χρόνια.

* * *

Τα Φαγιούμ μαρτυράνε ένα κρίκο που σώνεται στην Ανατολή, όχι στην Δύση. Εχει σημασία να το πούμε κι αυτό. Γιατί ανακαλύπτουμε την ομοιότητα, την αναλογία και την συνέχεια εκεί, στα Φαγιούμ και τις αγιογραφίες του Σινά, όχι στις ρωμαϊκές νταμαροκοτρόνες.

Κι αν δεν φτάνουν αυτά για να αποκαλύψουν την συνέχεια, είναι η μουσική - από την αρχαία Ελλάδα, (όρα το απέραντο έργο του Χάλαρη - αγνοείται συστηματικά -) - μέχρι τα ρεμπέτικα. Είναι οι χοροί - όμοιοι με τους αρχαίους χορούς - οι λαϊκοί χοροί ως τα ζειμπέκικα και τα χασάπικα.

Είναι η θρησκευτική έκφρασι - οι αρχαίοι προσευχόντουσαν στην Αφροδίτη, φιλώντας τα τρία δάχτυλα του χεριού τους ενωμένα, αντίχειρα, δείκτη και μέσο - όπως κι εμείς σήμερα - λέμε μαζί « μπουκιά και συγχώριο » - με τις παλίμψηστες ζωγραφιές και τα παλίμψηστα ξωκλήσια - η μιά εικόνα πάνω στην άλλη στον ίδιο τόπο - (ορα τα ξωκλήσια των Κυθήρων που ανακάλυψε ο Κύρου (αρχαιολόγος περιπατητής) - με αρχαίο ιερό των Κρητών (!!!), τόσο παλιό, από την εποχή του Κρητικού εποικισμού.

Δεν είναι μόνο αυτά - είναι κι άλλα - όπως ο τρόπος που κατασκευάζονται τα καίκια - (αυτά που τώρα δίνει η ΕΕ 1 εκατομμυριάκι σε όποιον ψαρά κάνει το καίκι του καυσόξυλα) - οι στάμνες, τα κεντήματα, τα έπιπλα, οι ανεμόμυλοι και οι περιστεριώνες, τα σπίτια - (όρα την μελέτη του Αρη Κωνσταντινίδη, για τα αυθαίρετα των Ελλήνων, όπου αποκαλύπτει τις ομοιότητες με τα αρχαία μέγαρα (!!!)) κλπ κλπ κλπ

Γράφω μόνο για τα υλικά - αυτά που έχουν βάρος και μέγεθος, για να πεισθούν - σιγά! - οι άπιστοι. Και επαναλαμβάνω το ερώτημα και την απάντησι. Αυτά όλα - κι άλλα τόσα, όχι ξεχωριστά και ένα ένα όπως τα γραψα εγώ εδώ βιαστικά και πρόχειρα, αλλά όλα μαζί, σαν ένα ενιαίο και αδιάσπαστο γεγονός που ονομάζεται «συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού», σε ποιό χώρο συνέχισαν να ζουν και να αναπτύσωνται, ώστε να τα παρατηρούμε εμείς σήμερα και να ομολογούμε αυτήν την αδιάσπαστη συνέχεια; Στην Ρώμη και τη Δύση; Με τον Καρλομάγνο, τους πειναλέους Σταυροφόρους, τους Πάπες και τον Ρομπέν των Δασών;

Στο Βυζάντιο λοιπόν. Μέσω του Βυζαντίου. Του Χριστιανικού Βυζαντίου. Του Θεοκρατικού Βυζαντίου.

Αυτό δεν αλλάζει παρά μόνο με παραλογισμούς και επιπολαιότητες.

Α. Φαρμάκης