"Δεν τον βλέπετε; Του πατέρα μου τα μαλλιά άσπρισαν σε τρεις μήνες. Το παλεύει όσο μπορεί, στεναχωριέται, προσπαθεί. Κι όσο γι' αυτά που λένε ότι γυμνάζεται, δε γυμνάζεται απλά για τον εαυτό του, γυμνάζεται για να είναι δυνατός για τη μάχη που δίνει κάθε μέρα.
Ο γιός του ΓΑΜΑΠ
Ο ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ είναι ένα ταλαντούχο άτοµο. Αυτό δεν µπορεί να του το αµφισβητήσει κανείς. Είναι ο ηθοποιός που µπορεί να δώσει πνοή ακόµη και στο πιο άνευρο κείµενο, του πιο ατάλαντου σεναριογράφου. Κι είναι από τη στόφα εκείνη των µεγάλων κωµικών που µπορεί να βγάλει χωρίς κόπο το γέλιο του θεατή, κάνοντας γκριµάτσες ή λέγοντας τις πιο κοινότοπες εκφράσεις. Με την έννοια αυτή, δικαιούται να είναι και υπερφίαλος, και επηρµένος, και εγωιστής, και αλαζόνας. Ενα δεν δικαιούται: να νοµίζει ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που η φύση τον προίκισε! Εκείνη τον «έχρισε» γελωτοποιό. Εκείνος ότι είναι πολιτικός ή ότι µπορεί να διαµορφώνει πολιτική, να ασκεί πολιτική, να ηγείται κοινωνικών αγώνων, να υποδύεται τον προστάτη των πτωχών και των κατατρεγµένων.
Οχι πως απαγορεύεται, δηµοκρατία έχουµε, ο καθένας µπορεί να δηλώνει ή να πιστεύει για τον εαυτό του ό,τι θέλει. Αλλά από το σηµείο αυτό µέχρι του να δικαιώνει, ας πούµε, τους... φορτηγατζήδες µόνο και µόνο για να ασκήσει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση πάει πολύ. Γιατί εκτός από την κυβέρνηση, υπάρχει και η άποψη των πολιτών που είναι στα... κεραµίδια µε τους φορτηγατζήδες. Επιπλέον, υπάρχει και η κοινή λογική. Που λέει ότι όλα έχουν ένα όριο. Ακόµη και η πρόκληση.
Πρώτον, πιο σεμνό πρωθυπουργό δεν νομίζω να έχουμε δει. Δεύτερον, ακριβώς επειδή είναι ευαίσθητος στην κριτική για οικογενειοκρατία, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κάνει πολλά περισσότερα από ό,τι συνηθίζεται για να εξαλείψει φαινόμενα οικογενειοκρατίας σε όλα τα επίπεδα του δημοσίου βίου. Το opengov.gr, δηλαδή το σύστημα επιλογής των γενικών γραμματέων και άλλων στο Δημόσιο, τάραξε και το ΠΑΣΟΚ και τις συνήθειες ενός πολιτικού συστήματος όπου η γυναίκα, η ξαδέρφη, ο κουμπάρος και η στρατιά φίλων του πολιτικού άνδρα στελέχωναν το κάθε υπουργείο. Αρα έχουμε το παράλογο, ότι κάποιος που κατηγορείται από τους αντιπάλους του για εύνοια λόγω επωνύμου, να κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσουν τέτοιες αντι-δημοκρατικές συμπεριφορές.Ο Νίκος Παπανδρέου, στην Ελευθεροτυπία
«Ανθρακες» αποδείχτηκε σε πρώτη φάση ο «θησαυρός» της περίφημης ανοιχτής και διαφανούς αξιολόγησης της κυβέρνησης για την επιλογή των γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων, καθώς η συντριπτική πλειονότητα (7/8) των προσώπων που ανακοινώθηκαν χθες προέρχεται από τους τομείς Εργασίας και Πολιτικής της Ιπποκράτους. Με εξαίρεση την προερχόμενη από τους Οικολόγους Πράσινους Μαργαρίτα Καραβασίλη, που ορίστηκε ειδική γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας, οι υπόλοιποι εργάζονται για τα συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και ανήκουν στον ευρύτερο κύκλο των συμβούλων του Γιώργου Παπανδρέου.
Συνεργάτης της συζύγου του υπουργού Δικαιοσύνης ο νέος γεν. γραμματέας
Βαθύ πράσινο με... κόκκους μεταπτυ χιακών και άρωμα πανεπιστημιακής έδρας είναι το χρώμα των νέων γενι κών και ειδικών γραμματέων που ανα κοίνωσε σε δύο – ώς τώρα – δόσεις η κυβέρνηση, έπειτα από τόσα σχόλια και θόρυβο.
Προς το παρόν η επιλογή δεν έχει γίνει από την περίφημη ηλεκτρονική «δεξαμενή», όπου δε κάδες χιλιάδες πρόσωπα έσπευσαν να δηλώσουν συμμετοχή, αλλά από τη δεξαμενή συμβούλων.
Τα ίδια τα βιογραφικά αποδεικνύουν ότι οι επι λεγέντες είχαν σχέση όχι μόνο με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και με τους υπουργούς με τους οποίους θα συνεργαστούν…
Έτσι, ενώ τυπικά ισχύει η διαδικασία της επιλογής μέσω των βιογραφικών, τελικά οι γραμματείς ουσιαστικά επιλέγονται από τους υπουργούς, και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις επιλέγονται οι... συγγενείς, οι φίλοι, οι κολλητοί, οι εκπρόσωποι του «βαθέος ΠΑΣΟΚ» και πάει λέγοντας, στο όνομα προφανώς της... ηλεκτρονικής διακυβέρνησης!
Συγκεκριμένα, ο Τ. Ερντογάν:
* Ζήτησε τον άμεσο αφοπλισμό των ελληνικών μαχητικών στο Αιγαίο και θέσπιση «ειδικών όρων» για τις ασκήσεις.
* Ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να άρει την «απειλή πολέμου» σε βάρος της Ελλάδας
* Εδειξε να πιέζει σοβαρά την ελληνική κυβέρνηση να παραβιάσει τη Συμφωνία Σένγκεν της Ε.Ε. ώστε η Αθήνα να χορηγεί βίζες και στα «γαλάζια τουρκικά διαβατήρια» (κοινά) για να μπαίνουν στην Ελλάδα για τουριστικούς σκοπούς.
* Ζήτησε τετραμερή συνάντηση Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου και Τουρκοκυπρίων, με συμμετοχή και του ΟΗΕ ή και της Ε.Ε. για τη λύση του Κυπριακού, μέχρι «το τέλος του έτους».
* Ξεκαθάρισε ότι δεν σκοπεύει να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο (παραπέμποντας στο σχέδιο Ανάν και τη διαπραγμάτευση στο Μπούργκενστοκ).
(...)
Μπροστά σ' αυτή την «ομοβροντία» των τουρκικών απαιτήσεων, ο Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να επαναφέρει τη χαμένη προηγούμενη «ωραία ατμόσφαιρα», υπενθυμίζοντας ότι στη διμερή συνεργασία πρέπει απαραιτήτως να προστεθεί η κλιματική αλλαγή και ότι σε λίγες ημέρες θα βρεθούν και οι δύο στη Βραζιλία, όπου θα συναντηθούν με τον πρόεδρο Λούλα για θέματα περιβάλλοντος.Από εδώ
Ο κ. Παπακωνσταντίνου δήλωσε με έμφαση ότι «όσοι ποντάρουν στη χρεοκοπία μας θα χάσουν και το πουκάμισό τους».Από εδώ
Ο κ. Μάνος σημείωσε ότι για το σύνολο του ελληνικού λαού τα μέτρα θα είναι χρήσιμα και ευχάριστα
Η ανακοίνωση του νέου ΔΣ του ΟΠΑΠ στο οποίο έχω οριστεί μη εκτελεστικό μέλος, με πέτυχε σε μία όμορφη, αλλά και "δύσκολη" στιγμή: βρισκόμουν για αρκετές μέρες στο εξωτερικό στο ταξίδι του μέλιτος (που λόγω αβεβαιότητας για τον χρόνο των εκλογών δεν είχα μπορέσει να πάω το καλοκαίρι που παντρεύτηκα) και συνεπώς ήταν λίγο δύσκολο για εμένα τόσο να παρακολουθήσω, όσο και να γράψω σχετικά. [1]
Στις μέρες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα (που επέστρεψα) γράφτηκαν αρκετά σχετικά με τον διορισμό μου: από κακοήθη, κατευθυνόμενα και ανακριβή μέχρι ενθαρρυντικά και υποστηρικτικά. Δικαίωμα του καθενός να γράφει ό,τι θέλει, αρκεί να μην παραποιεί την αλήθεια.
Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι ότι ο διορισμός μου είναι χαριστικός, με τον Α ή τον Β τρόπο. Είμαι 37 χρονών και έχω κάνει αρκετά πράγματα σε μία επαγγελματική πορεία σχεδόν 20 ετών. Σε καμία περίπτωση σε αυτά τα χρόνια δεν δέχτηκα να μου κάνουν χάρες και φρόντιζα πάντα οι εργασιακές σχέσεις μου να είναι ξεκάθαρες.Από εδώ
Είναι ο γιος ή η κόρη, το ανίψι, το εγγόνι, το παιδί του γείτονα, που έχει ημικρανίες ή πανικό ή ακμή ή είναι απομονωμένο στο Διαδίκυτο, ή πάσχει από κατάθλιψη, ή κάνει σχολική άρνηση ή έχει επιτυχίες που φέρνουν ματαιώσεις και ανεργία ή κινδυνεύει να γίνει πρεζόνι. Αυτά είναι τα μαρτύρια που οδήγησαν στην εξέγερση.
Τέλος, είπε ότι με τον συνεργό του, που παραμένει άγνωστος, δεν είχαν σκεφτεί τι θα κάνουν τα χρήματα και ότι αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν η λεία, αλλά η έμπρακτη προσβολή του τραπεζικού συστήματος. Από εδώ.
Το μεγαλύτερο οικολογικό γεγονός του πλανήτη είναι γεγονός: Το Σάββατο στις 20:30 ώρα Ελλάδος, 1 δισ. άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη θα κάνουν ακριβώς την ίδια κίνηση. Πέρα από κάθε προηγούμενο η ελληνική συμμετοχή. Από εδώ.
Ξεπαστρέψαμε λοιπόν δυο συρμούς του ΗΣΑΠ, δημιουργώντας αναστάτωση. Δεν είχαμε κανέναν ενδοιασμό να σαμποτάρουμε την διαδρομή όσων συμφιλιώνονται με την αποστειρωμένη μετακίνηση από και προς τις δουλειές τους, από και προς τα σπίτια τους, από και προς την διασκέδασή τους. Ίσως έτσι χαθεί το ψαρίσιο βλέμμα της απάθειας και της αδιαφορίας από τα πρόσωπά τους και αντικατασταθεί με ενεργητικά και ανήσυχα βλέμματα.
(...)
Εμείς από την πλευρά μας καταθέτουμε ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε. Για αυτό λοιπόν φέτος τις απόκριες αντί για τον καρνάβαλο κάψαμε δυο τραίνα. Την επόμενη φορά ίσως τα πετάξουμε και στην θάλασσα. Από εδώ.
Τέλος, σε τι χρησιμεύουν οι τόσες εκκλησίες; Γιατί οι πιστοί δεν προσεύχονται στο σπίτι τους; Τι θα συνέβαινε αν οι μισές μετατρέπονταν σε δημόσια σχολεία; Ή σε πάρκα;
Σ' ένα Αϊβαλί όπου ακόμα κι ο αέρας έχει τουρκέψει, ο νεαρός Μανόλης δένεται φιλικά με τον Ισμαήλ, έναν ομοφυλόφιλο τούρκο από τη Μυτιλήνη, ξεριζωμένο λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών που έχει προηγηθεί. Οι σελίδες όπου ο ήρωας αντικρούει το ερωτικό κέλευσμα του τελευταίου, χωρίς όμως και ν' απαρνηθεί τη συντροφιά του, είναι από τις ωραιότερες του βιβλίου και, όπως λέει ο Θέμελης, βασανίστηκε αφάνταστα για να τις γράψει. Η σεξουαλική ιδιαιτερότητα του Ισμαήλ θ' αποδειχτεί μοιραία για τον ίδιο -θα πέσει θύμα ανηλεούς ξυλοδαρμού από ομοεθνείς του. Προηγουμένως όμως θα έχει βοηθήσει όσο κανείς τον Μανόλη για να περάσει απέναντι και να συναντήσει τους δικούς του, φυγαδεύοντας μαζί του ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει: ένα μπαούλο με σπάνιες εκδόσεις όπου αποθησαυριζόταν ο πολιτισμός των Κυδωνιών, μαζί μ' ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα που οι Λινοί φυλούσαν από γενιά σε γενιά ως κόρη οφθαλμού, έχοντας όμως πλήρη συνείδηση ότι οι καιροί δεν επέτρεπαν να μοιραστούν με άλλους το περιεχόμενό του.
Αυτό ακριβώς είναι το όχημα που διάλεξε ο Θέμελης για να ξεδιπλώσει την ιστορία του. Ενα οικογενειακό κειμήλιο με τη μαρτυρία ενός ανώνυμου μοναχού για την Αλωση της Πόλης, σύμφωνα με την οποία ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν έπεσε στη μάχη ηρωικά, αλλά φυγαδεύτηκε άρον άρον με χρυσοπληρωμένο ψαράδικο στον Αθω! Φορέας ενός πολιτισμού που, όπως θα διαπιστώσει, λίγο ενδιαφέρει τους Ελλαδίτες, ο ήρωας του βιβλίου θα περάσει από φωτιά και σίδερο για να σταθεί στα πόδια του ως άτομο, ως εκπαιδευτικός κι ως οικογενειάρχης στη Μυτιλήνη, την Κομοτηνή και την Αθήνα.
Τη μοναδική φορά -στη διάρκεια σχολικής γιορτής για την 25η Μαρτίου- που θα τολμήσει να ψελλίσει ότι το σύμβολο του γένους ενδέχεται να ήταν προδότης, θα το πληρώσει πανάκριβα. Το ίδιο ακριβά θα πληρώσει και το συγχρωτισμό του με το -τόσο οικείο σ' αυτόν- μουσουλμανικό στοιχείο της Θράκης. Οπως και στην περίπτωση του Ισμαήλ, η βία που εισπράττει ο Μανόλης δεν εκτοξεύεται από «προαιώνιους» εχθρούς, αλλά από ομοεθνείς του.
Αν στο πρώτο μέρος της «Αλήθειας των άλλων» η δράση προχωράει σιγά σιγά, στο δεύτερο μέρος τα άλματα στο χρόνο είναι μεγάλα. Το συναισθηματικό κενό που άφησε στον Μανόλη ο χαμός του Ισμαήλ αναπληρώνεται τώρα από μια ανεξάρτητη όσο και βασανισμένη γυναίκα, τη Ρούσα. Μια μυτιληνιά κόρη παπά, «μαύρο πρόβατο» κι αυτή για την τοπική κοινωνία εξαιτίας του δεσμού της με αριστοκράτη Εγγλέζο. Κι ενώ θ' απορρίψει τον Μανόλη ερωτικά, θα ορίζει εμμέσως τις επιλογές του.
Ο γάμος του ήρωα με την Ευγενούλα, παιδική του φίλη απ' τις Κυδωνιές, οφείλεται περισσότερο σε μια αίσθηση καθήκοντος παρά στην εκπλήρωση ενός πάθους. Και η κοινή τους ζωή θα σημαδευτεί αμετάκλητα από τη στάση της τελευταίας απέναντι στους κομμουνιστές, καθώς προδίδοντας -κάτω απ' τα μάτια του Μανόλη...- έναν αριστερό συνάδελφό του στις αρχές, βάζει υποθήκη τη ζωή της. Οσο για το βάρος του χρέους που εκείνος κουβαλά, για την αποκατάσταση, όπως πιστεύει, της ιστορικής αλήθειας, θα περάσει στον πρωτότοκο γιο του, τον Ιωακείμ, τον οποίο ο Θέμελης φροντίζει να συστήσει από το εισαγωγικό κεφάλαιο του βιβλίου του.
Οι Λινοί μοιάζουν καταδικασμένοι όχι μόνο ν' αναχωρούν αλλά και να συμβιβάζονται, κι ο Ιωακείμ δεν θ' αποτελέσει εξαίρεση. Ιστορικός με λαμπρές σπουδές στο Λονδίνο, θα θυσιάσει τους ενδοιασμούς του για την περίφημη συνέχεια του ελληνισμού στο βωμό μιας απρόσκοπτης ακαδημαϊκής καριέρας. Αποφασίζει να καταθέσει τα όπλα, παρά ν' αναμετρηθεί με μια «φονταμενταλιστική» κατά βάθος κοινωνία. Μια κοινωνία που βυθίστηκε σε μια καταστροφική εμφύλια διαμάχη αλλά «εξακολουθεί να ευνοεί τα πισωγυρίσματα, ανήμπορη ακόμα και σήμερα ν' αντιμετωπίσει με ψυχραιμία και διάθεση συζήτησης τις αλήθειες των άλλων», όπως επιμένει ο συγγραφέας.***
Βασικό κλειδί του μυθιστορήματος και ένα από τα κύρια στοιχεία συνοχής του, παρά το μεγάλο χρονικό εύρος της ιστορίας και την πληθώρα δευτερευόντων προσώπων, είναι ένα αγιορείτικο χειρόγραφο όπου ένα χρονικό της Αλώσεως παραδίδει μια διαφορετική, αντιηρωική εκδοχή για το τέλος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας δεν σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος την Πόλη, αλλά διέφυγε στο Άγιον Όρος. Το χειρόγραφο αυτό κληροδοτήθηκε από την οικογένειά του στον Μανόλη, ο οποίος το διαφυλάσσει ευλαβικά και εν τέλει το δίνει στον γιο του Ιωακείμ. Οι απόψεις του χρονικού είναι η ουσιαστική αιτία της εκδίωξης του Μανόλη από την Κομοτηνή αλλά και το επίκεντρο ή και το ισχυρό χαρτί της διατριβής του Ιωακείμ. Στο τέλος του μυθιστορήματος, όμως, ο Ιωακείμ διορίζεται επιμελητής στην έδρα της Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αποδεχόμενος δύο όρους: παραδίδει το επίμαχο χειρόγραφο στα χέρια του καθηγητή του και δεσμεύεται ότι δεν θα εκδώσει τη ρηξικέλευθη διατριβή του.
Από εδώ και εδώ
Έτσι προχώρησα αμέσως στο σχεδιασμό της πρώτης εξάδας των Αντιρρήσεων: Ανάμεσα στους πολλούς συγγραφείς που γυρνούσαν στο μυαλό μου έκανα μια επιλογή.
Ο Νίκος Δήμου, για μένα ο σημαντικότερος αντιρρητικός συγγραφέας δημόσιας παρέμβασης στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών, ερχότανε από την παράδοση του φιλελευθερισμού με πυρήνα του στοχασμού του τον φιλοσοφικό σκεπτικισμό.
Ο Γιώργος Τσιάκαλος, ο άνθρωπος που εισηγήθηκε τη σύνδεση του αντιρατσιστικού λόγου με την παιδαγωγική στην ελληνική πραγματικότητα, ερχότανε μέσα από τα σπλάχνα της αντιδογματικής Αριστεράς.
Ο Πάσχος Μανδραβέλης, ένας από τους πρώτης γραμμής πολιτικούς αρθογράφους σήμερα, πρεσβεύει τον καθαρό φιλελευθερισμό που με τη σειρά του προϋποθέτει άρνηση κάθε δογματικού ορίου, θρησκευτικού, εθνικού ή κάθε άλλου.
Ο Παναγιώτης Δημητράς, που με το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι άλλαξε ριζικά (και ελπίζω ανεπίστρεπτα) το τοπίο διεκδίκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαπενταετίας (και αυτό φαίνεται από την ένταση και τη δριμύτητα με την οποία έχει στοχοποιηθεί κατά καιρούς), ερχόταν από την παράδοση του αμερικάνικου και δυτικοευρωπαϊκού στοχοπροσηλωμένου ακτιβισμού.
Τέλος, ο Διονύσης Γουσέτης, κατά τη γνώμη μου ο πιο αντιεθνικιστής, αντικοσμοδιορθωτικός και δικαιωματικός αρθογράφος του «αριστερού χώρου», ήταν κι αυτός γέννημα-θρέμμα της ανανεωτικής Αριστεράς με έντονη ωστόσο προσήλωση στις αρχές της δυτικού τύπου αστικής δημοκρατίας και των δομών της. Αυτοί οι πέντε, μαζί μ' εμένα, που ας πούμε πως πλατσουρίζω σε έναν αντιιδεολογικό (αντιδιορθωτικό) ανθρωπισμό (αυτό που επικριτικά ονομάζεται μεταμοντερνισμός), συγκρότησαν την εξάδα των συγγραφέων». Από εδώ
Αν μιλάμε για συγγραφείς, ας το υπογραμμίσω επί τη ευκαιρία, το μυστικό προκειμένου να εξασφαλίσει κανείς μιαν υγιεινή ζωή είναι η λήψη μέτρων αεροστεγούς μόνωσης απέναντι στις εκπομπές ρύπων του φιλολογικού κουτσομπολιού που μαστίζει τη μικρή μας πόλη. Από εδώ.
Η συμβολική τάξη του δημόσιου λόγου των Δυτικών κοινωνιών έχει περάσει από μια δομή νευρωτική σε μια δομή ψυχωτική. Μια δομή όπου το άτομο αποκτά μια σχέση συγχωνευτική με την εξουσία, την οποία ενσαρκώνει πλέον η φιγούρα της Μεγάλης Μητέρας. Απόδειξη; Η προεκλογική παρουσία της Σάρα Πέιλιν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό υποστηρίζουν, χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο κατάφορτο ψυχαναλυτικών δανείων , οι κοινωνιολόγοι Jean-Claude Paye και Tülay Umay, με αφορμή τον θόρυβο που ξεσήκωσε η εμφάνιση της Ρεπουμπλικανής υποψήφιας για την αντιπροεδρία της υπερδύναμης.
Απο εδώ.
Οι απάτριδες της τέχνης
Tης Ξενιας Κουναλακη / xkounalaki@kathimerini.gr
«Είμαι σίγουρα ανθέλληνας και είναι και καμάρι μου», διακήρυξε σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα Lifo ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός, δημιουργός της παράστασης «Πεθαίνω σα χώρα», που ανέβηκε στην αρχή του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Ηταν φυσικό να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από μερίδα πολιτών, που γαλουχήθηκαν με την ψευδαίσθηση ότι η πατρίδα είναι οι κάμποι.
Οπως μας θυμίζει όμως ο αριστερός Αμερικανός συγγραφέας Ουίλιαμ Μπλουμ, στο δίκτυο Z-net, στο όνομα της πατρίδας έχουν διαπραχθεί τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα. Οι Ιάπωνες πιλότοι που βομβάρδισαν το Περλ Χάρμπορ δήλωναν πατριώτες. Οι Γερμανοί υποστηρικτές του Χίτλερ πολεμούσαν για την πατρίδα και οι Λατινοαμερικανοί δικτάτορες
ανέτρεψαν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις από... αγάπη για την πατρίδα, την οποία θέλησαν να σώσουν από τον κομμουνισμό. Πιο πρόσφατα Μπους και Μπλερ επικαλούνταν τον πατριωτισμό των συμπατριωτών τους για να νομιμοποιήσουν την εισβολή στο Ιράκ. Τον νόμο και την τάξη στην Ιταλία επικαλείται ο Μπερλουσκόνι για να δικαιολογήσει τους διωγμούς κατά των Ρομά. Στην Τουρκία η ακροδεξιά οργάνωση Εργκένεκον σχεδίαζε να ανατρέψει την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν στο όνομα της προστασίας της πατρίδας από τον ισλαμικό κίνδυνο. Aπό ανησυχία για την καθαρότητα του έθνους έδρασαν και οι δράστες ξενοφοβικών επιθέσεων στη Νότια Αφρική.
«Ο πατριωτισμός χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μία ψευδαίσθηση κοινού συμφέροντος, που υποτίθεται ότι έχουν όλοι οι κάτοικοι μιας χώρας», είχε πει πρόσφατα ο Αμερικανός ιστορικός, Χάουαρντ Ζιν. Μοιάζει σήμερα σχεδόν αφύσικο για ένα νέο άνθρωπο να είναι πατριώτης με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, να συγκινείται με εθνικά σύμβολα, ύμνους και παρελάσεις. Ακόμη και στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήταν τόση η ανησυχία των διοργανωτών ότι η πατριωτική έξαρση οδηγεί σε φαινόμενα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας που η αθλητική συνάντηση ήταν αφιερωμένη στη μάχη κατά του ρατσισμού.
Στο πρόσφατο αντιρατσιστικό φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στο Γουδή, παιδιά μεταναστών και Ελλήνων φιλοτεχνούσαν την εικόνα της πατρίδας με γκράφιτι. Ζευγάρια ομοφυλοφίλων που διεκδικούν το δικαίωμα να βυθιστούν στον μικροαστικό θεσμό του γάμου, αιτούντες πολιτικό άσυλο και γιοι Φιλιππινέζων οικιακών βοηθών στο ίδιο πάρκο. Μία μικρή νησίδα πατρίδας μέσα στην Αθήνα. Ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής σε μία τόσο ετερόκλητη πόλη. Η συνειδητοποίηση ότι τυχαία βρεθήκαμε όλοι εδώ, σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος και μήκος.
Πατρίδα των σύγχρονων ανθρώπων στις δυτικές κοινωνίες δεν μπορεί τελικά παρά να είναι οι κοινές αξίες και ευαισθησίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ατομικές ελευθερίες και το αίτημα της ισότητας. Πατρίδα των σημερινών «ανθελλήνων», που συνήθως είναι περισσότερο πατριώτες από τους πατριδοκάπηλους, είναι τα σώματα του Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ και της Αννα Λαγκούνα, η συγκινητική διαπίστωση ότι οι ηλικιωμένοι
χορεύουν και ερωτεύονται. Kαι πως χωρίς ταίρι, όλοι οι άνθρωποι είναι απάτριδες. Ερημες χώρες.
Από την Καθημερινή
Γελάσαμε πολύ το 2004. Γελάσαμε με την καρδιά μας, παίζοντας με το κομπολόι των νικών. Και γελαστήκαμε. Αφεθήκαμε να ξεγελαστούμε, μέσα στην απροσδόκητη μέθη, και να πιστέψουμε ότι πια είμαστε ποδοσφαιρική υπερδύναμη, κι ότι άνετα θα σηκώνουμε το «τιμημένο» σε κάθε διοργάνωση.
(...)
Δεν είναι απίθανο η απογοήτευση αυτή να εξαλλαγεί, κατά τα ειωθότα, σε κατεδαφιστική απομυθοποιητική μανία. Από ποιους; Από κείνους που, επιπόλαια, νιώθουν εθνικά θριαμβευτές με κάποιες αθλητικές νίκες, όσο σπουδαίες, και που τώρα, με την ίδια επιπολαιότητα, θα δηλώσουν εθνικά ντροπιασμένοι. Αλλά αν αξίζει η μπάλα, αν αξίζουν τα παιχνίδια γενικά, είναι ακριβώς επειδή σε μαθαίνουν να χάνεις, και σ’ το μαθαίνουν για να μπορέσεις να ξανανικήσεις.
Από την Καθημερινή
Οι γνωστοί ανθέλληνες
Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς συνωμότες; Επί μέρες στύψαμε το μυαλουδάκι μας και ξοδέψαμε τις λέξεις μας, θρονιασμένοι από το πρωί ώς τα μεσάνυχτα στα κανάλια, για να αποκαλύψουμε ότι στα Βαλκάνια, στη Βαλτική, στη Μεσευρώπη και στις εσχατιές της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενωσης, ιταμοί ανθέλληνες συνωμοτούσαν εναντίον της Καλομοίρας, εναντίον του έθνους μας δηλαδή. Για να μην περάσει στον τελικό της Γιουροβίζιον η τραγουδίστριά μας, που αποδεικνύει και αυτή με τη σειρά της ότι το κύριο προτέρημα ενός τραγουδιστή, όποιου φύλου, δεν είναι η φωνή του αλλά η ευκινησία του κορμιού του. και ότι το ωραίο ακίνητο τραγούδι, που ακόμα το βλέπουμε στις παλιές ταινίες, ανήκει πια, οριστικά, στην ασπρόμαυρη προϊστορία μας.
Τώρα, να χάρηκαν οι συνωμοσιολογούντες με τη νίκη της Καλομοίρας στα ημιτελικά ή να λυπήθηκαν λύπη μεγάλη επειδή έτσι τα σενάριά τους αποκαλύφθηκαν αστεία; Κι ο κ. νομάρχης (ο κ. Ψωμιάδης, ποιος άλλος), που έβγαλε κι αυτός τον πληθωρικό εθνικό καημό του στο γυαλί χαρτογραφώντας «εχθρούς» και «φίλους», να χάρηκε άραγε, να πήρε κουράγιο ώστε να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του (ο εστί μεθερμηνευόμενον, τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση) ή να δυσαρεστήθηκε που η χαρτογράφησή του δεν αποδείχτηκε και τόσο επιτυχής; Μπα, σιγά μη χολοσκάσει κανείς τους. Το Σάββατο, αν δεν πρωτεύσει το τραγούδι μας, θα ξαναβγάλουν από το συρτάρι τα αγαπημένα τους συνωμοσιολογικά και θα τα πετάξουν και πάλι στο γυαλί και στην κεφαλή μας. Δεν μας έδωσαν πολλές ψήφους οι Τούρκοι; Τι περιμένεις, αιώνιοι εχθροί. Οι Ισραηλινοί; Ε, σταυρώσαν τον Χριστό και δεν τους απόμειναν σταυροί για μας. Οι Αλβανοί; Εδώ τρώνε και πίνουνε κι άλλους υπερψηψίζουνε, το ’χει η ράτσα τους. Οι Ρώσοι; Μας ζηλεύουν που είμαστε οι θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας. Οι Αμερικανοί; Ε, αυτοί πια... Τι; Δεν μετέχουν στη Γιουροβίζιον οι Αμερικανοί; Ε και; Σιγά μην τους εμποδίσει αυτό το ασήμαντο γεγονός να δράσουν με το γνωστό ανθελληνικό τους μένος και να επηρεάσουν τους δορυφόρους τους εναντίον μας.
Δυστυχώς, με όση ελαφρότητα κι αν αντιμετωπίσουμε την ελαφρότατη Γιουροβίζιον, η ομοιοπαθητική δεν πιάνει. Γιατί ένα σωρό κανάλια την αντιμετωπίζουν σαν σοβαρότατο γεγονός και όχι μόνο καλλιτεχνικό αλλά και πολιτικό. Επικεφαλής στην όλη εκστρατεία, η κρατική τηλεόραση. Προφανώς και πέντε εκατομμύρια άνθρωποι αν πούμε ότι δεν μας αρέσει το πανηγυράκι, δεν θα βρούμε ανταπόκριση από τον πρόεδρο της ΕΡΤ, που με ένα αυταρχικό «δεν μου αρέσει» έκοψε τις εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου. Διότι δεν πρόκειται για γούστο αλλά για πολιτική. Για πολιτική αλαζονεία.
— Πώς θα περιέγραφε την εποχή και τους καιρούς μας ο ιστορικός του μέλλοντος;
— Ως μια εποχή όπου χάθηκε ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της συγκρότησης μίας κοσμοπολίτικης διακυβέρνησης. Επιδείξαμε αναμφίβολα εξαιρετικό σθένος στην ανάπτυξη και εμπέδωση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά όσον αφορά την ανάπτυξη και εξέλιξη της παγκόσμιας δημοκρατίας εμφανιστήκαμε μάλλον αδύναμοι, ίσως δειλοί. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Γνωρίζω ότι η συγκρότηση ανάλογων οικουμενικών θεσμών συνιστά ένα εγχείρημα δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο.
Η ευκαιρία όμως υπήρξε, μας χαρίστηκε. Η απροσδόκητη, για τους περισσότερους από εμάς, πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, γέννησε προσδοκίες. Θεωρήσαμε ότι είχε έρθει η ώρα για ένα άλμα προς την οικουμενικότητα. Οι ελπίδες μας ωστόσο αποδείχτηκαν φρούδες. Ενώ, ταυτόχρονα, προκύπτουν και νέα προβλήματα, ακόμη και στον τρόπο λειτουργίας της ίδιας της δημοκρατίας.
Παγκόσμια διακυβέρνηση-ομοσπονδιακή συγκυβέρνηση υπό τον τίτλο «ΑΝ.ΔΥ.ΝΟ.ΒΑ» (δανείζεται από τα δύο πρώτα γράμματα των σημείων του ορίζοντα), με ενιαία αντιπροσώπευση και κεντρική γερουσία, πρότεινε από την πλευρά του ο Θεόδωρος Πάγκαλος, επισημαίνοντας ότι «η προσέγγιση της Αριστεράς στα σημερινά ζητήματα είναι πλέον εντελώς επαρχιώτικη και γι' αυτό δεν υφίσταται».
«Οι νέοι στόχοι της Αριστεράς θα πρέπει να είναι το κλίμα, η ενέργεια, η τεχνολογική επανάσταση στον τομέα της πληροφόρησης, η μικροβιολογία και οι νέες ανακαλύψεις, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι πανδημίες, η ποιότητα τροφίμων και η ζωή στις μεγάλες πόλεις. Αυτά εκτιμώ ότι πρέπει να αποτελούν στο εξής τα ζητούμενα της Αριστεράς, στην οποία θα πρέπει να προχωρήσουμε μέσα από τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης» τόνισε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.