Η παπάρα της εβδομάδας...

Πρώτον, πιο σεμνό πρωθυπουργό δεν νομίζω να έχουμε δει. Δεύτερον, ακριβώς επειδή είναι ευαίσθητος στην κριτική για οικογενειοκρατία, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κάνει πολλά περισσότερα από ό,τι συνηθίζεται για να εξαλείψει φαινόμενα οικογενειοκρατίας σε όλα τα επίπεδα του δημοσίου βίου. Το opengov.gr, δηλαδή το σύστημα επιλογής των γενικών γραμματέων και άλλων στο Δημόσιο, τάραξε και το ΠΑΣΟΚ και τις συνήθειες ενός πολιτικού συστήματος όπου η γυναίκα, η ξαδέρφη, ο κουμπάρος και η στρατιά φίλων του πολιτικού άνδρα στελέχωναν το κάθε υπουργείο. Αρα έχουμε το παράλογο, ότι κάποιος που κατηγορείται από τους αντιπάλους του για εύνοια λόγω επωνύμου, να κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσουν τέτοιες αντι-δημοκρατικές συμπεριφορές.

Ο Νίκος Παπανδρέου, στην Ελευθεροτυπία

Ποιός θα το περίμενε ότι το ΠΑΣΟΚ θα είχε το θράσσος να ξαναθυμίσει το φιάσκο με τα «βιογραφικά», και μάλιστα ως επίτευγμα:

«Ανθρακες» αποδείχτηκε σε πρώτη φάση ο «θησαυρός» της περίφημης ανοιχτής και διαφανούς αξιολόγησης της κυβέρνησης για την επιλογή των γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων, καθώς η συντριπτική πλειονότητα (7/8) των προσώπων που ανακοινώθηκαν χθες προέρχεται από τους τομείς Εργασίας και Πολιτικής της Ιπποκράτους. Με εξαίρεση την προερχόμενη από τους Οικολόγους Πράσινους Μαργαρίτα Καραβασίλη, που ορίστηκε ειδική γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας, οι υπόλοιποι εργάζονται για τα συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και ανήκουν στον ευρύτερο κύκλο των συμβούλων του Γιώργου Παπανδρέου.

Συνεργάτης της συζύγου του υπουργού Δικαιοσύνης ο νέος γεν. γραμματέας

Βαθύ πράσινο με... κόκκους μεταπτυ χιακών και άρωμα πανεπιστημιακής έδρας είναι το χρώμα των νέων γενι κών και ειδικών γραμματέων που ανα κοίνωσε σε δύο – ώς τώρα – δόσεις η κυβέρνηση, έπειτα από τόσα σχόλια και θόρυβο.

Προς το παρόν η επιλογή δεν έχει γίνει από την περίφημη ηλεκτρονική «δεξαμενή», όπου δε κάδες χιλιάδες πρόσωπα έσπευσαν να δηλώσουν συμμετοχή, αλλά από τη δεξαμενή συμβούλων.

Τα ίδια τα βιογραφικά αποδεικνύουν ότι οι επι λεγέντες είχαν σχέση όχι μόνο με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και με τους υπουργούς με τους οποίους θα συνεργαστούν…

Έτσι, ενώ τυπικά ισχύει η διαδικασία της επιλογής μέσω των βιογραφικών, τελικά οι γραμματείς ουσιαστικά επιλέγονται από τους υπουργούς, και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις επιλέγονται οι... συγγενείς, οι φίλοι, οι κολλητοί, οι εκπρόσωποι του «βαθέος ΠΑΣΟΚ» και πάει λέγοντας, στο όνομα προφανώς της... ηλεκτρονικής διακυβέρνησης!

Η παπάρα της εβδομάδας...

Συγκεκριμένα, ο Τ. Ερντογάν:

* Ζήτησε τον άμεσο αφοπλισμό των ελληνικών μαχητικών στο Αιγαίο και θέσπιση «ειδικών όρων» για τις ασκήσεις.

* Ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να άρει την «απειλή πολέμου» σε βάρος της Ελλάδας

* Εδειξε να πιέζει σοβαρά την ελληνική κυβέρνηση να παραβιάσει τη Συμφωνία Σένγκεν της Ε.Ε. ώστε η Αθήνα να χορηγεί βίζες και στα «γαλάζια τουρκικά διαβατήρια» (κοινά) για να μπαίνουν στην Ελλάδα για τουριστικούς σκοπούς.

* Ζήτησε τετραμερή συνάντηση Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου και Τουρκοκυπρίων, με συμμετοχή και του ΟΗΕ ή και της Ε.Ε. για τη λύση του Κυπριακού, μέχρι «το τέλος του έτους».

* Ξεκαθάρισε ότι δεν σκοπεύει να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο (παραπέμποντας στο σχέδιο Ανάν και τη διαπραγμάτευση στο Μπούργκενστοκ).

(...)

Μπροστά σ' αυτή την «ομοβροντία» των τουρκικών απαιτήσεων, ο Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να επαναφέρει τη χαμένη προηγούμενη «ωραία ατμόσφαιρα», υπενθυμίζοντας ότι στη διμερή συνεργασία πρέπει απαραιτήτως να προστεθεί η κλιματική αλλαγή και ότι σε λίγες ημέρες θα βρεθούν και οι δύο στη Βραζιλία, όπου θα συναντηθούν με τον πρόεδρο Λούλα για θέματα περιβάλλοντος.

Από εδώ

Ο διαχρονικός Μπρέχτ...

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
(Άντα μην κλαις)
θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
(Άντα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
(Άντα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
(Άντα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά
θ' ακολουθώ άλλες σημαίες.

Μπ. Μπρέχτ

Η παρούσα ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην σύζυγο του βαρώνου Ουίλιαμ Κίνγκ (και κόρη του Λόρδου Μπάυρον), Άντα Λάβλεϊς. Κάθε ομοιότητα με συζύγους βαρώνων, λόρδων, δουκάδων, προέδρων διεθνών οργανώσεων ή πρωθυπουργών είναι απολύτως συμπτωματική.

Η παπάρα της εβδομάδας

Νέα εβδομάδα, νέα παπάρα ολκής:

Ο κ. Παπακωνσταντίνου δήλωσε με έμφαση ότι «όσοι ποντάρουν στη χρεοκοπία μας θα χάσουν και το πουκάμισό τους».

Από εδώ

Τέτοια ακούνε και τρέμουν οι κερδοσκόποι...

Υ.Γ Να προσθέσουμε ότι η έκφραση «θα χάσουν και το πουκαμισό τους» είναι αγγλισμός του κερατά ή, ορθότερα, αμερικανιά ολκής:

lose one's shirt

Fig. to lose a lot of money; to lose all of one's assets (as if one had even lost one's shirt). I almost lost my shirt on that deal. I have to invest more wisely. No, I can't loan you $200. I just lost my shirt at the racetrack.

Η παπάρα της εβδομάδας

Ο Στέφανος Μάνος για την προσφυγή στο ΔΝΤ:

Ο κ. Μάνος σημείωσε ότι για το σύνολο του ελληνικού λαού τα μέτρα θα είναι χρήσιμα και ευχάριστα

Μαντουβάλα, αγάπη γλυκιά μου...

Ο κ. Παπανδρέου ανέφερε επίσης ότι η Ινδία η οποία είναι αναδυόμενη δύναμη στην οικονομία, την τεχνολογία, τον πολιτισμό αλλά και πολιτικά μέσω της αναβάθμισης των σχέσεων, μπορεί να βοηθήσει την ανάπτυξη της Ελλάδας σε πολλούς τομείς.

Κοινή διαπίστωση των δύο πρωθυπουργών ήταν ότι οι απόψεις είναι συγκλίνουσες αναφορικά με τα οικονομικά δεδομένα και τη διεθνή οικονομική κρίση.

Ειδικότερα, συζητήθηκαν θέματα συνεργασίας στις κατασκευές, στις υποδομές, στις τηλεπικοινωνίες, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τον τουρισμό, την πράσινη τεχνολογία, την ανάπτυξη του διμερούς εμπορίου και την απευθείας αεροπορική σύνδεση μεταξύ των δύο χωρών.

Από εδώ.

Τελικά, αντί για «Δανία του Νότου», θα γίνουμε Ινδία του Βορρά...

Συνδυαστική λογική

"Το 2010 θα κάνουμε ορθοπεταλιά" είπε χαρακτηριστικά ο κ Παπανδρέου αναφερόμενος στις μεγάλες προκλήσεις του σχεδίου νόμου Καλλικράτης, της αλλαγής του εκλογικού συστήματος, της αναμόρφωσης του φορολογικού συστήματος, της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού αλλά και των ευρύτερων ζητημάτων της λειτουργίας του κράτους.

Απο εδώ

***

Στο νοσοκομείο ΚΑΤ νοσηλεύεται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου μετά από ατύχημα που είχε με το ποδήλατό του. Σύμφωνα με ανακοίνωση του νοσοκομείου, ο κ. Παπανδρέου υπέστη δύο κατάγματα, ένα στον όγδοο θωρακικό σπόνδυλο και ένα σε δάκτυλο του δεξιού του χεριού. (...) Είναι η δεύτερη φορά που ο κ. Παπανδρέου παθαίνει παρόμοιο ατύχημα.

Απο εδώ

***

Σε είδα σε ποδήλατο,
όλο χαρά και τρέλα.
Κι ύστερα κατάλαβα,
πως έλειπε η σέλα...

Δημώδες

Επειδή υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Νότιας Δανιμαρκίας...

Ψηφοδέλτιο της 4ης Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΙΚΑΝΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ

Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε/
τρώνε βρώμικο ψωμί/ 
κι οι πόθοι τους ακολουθούνε/
υπόγεια διαδρομή

Οι εκλογές αυτές ασχολούνται με το δάχτυλο, αγνοώντας επιδεικτικά το φεγγάρι. Η προεκλογική καμπάνια καταπιάνεται με τα επιφαινόμενα και αποφεύγει να θίξει όλα όσα έχουν φέρει την χώρα στο χείλος της καταστροφής. Ο ελληνικός παρασιτικός καπιταλισμός έχει καταστήσει την χώρα φτερό στην θύελλα της κρίσης, η στρατηγική της “ελληνοτουρκικής φιλίας” μας έχει οδηγήσει στην αγκαλιά του νεο-οθωμανισμού. η παγκοσμιοποίηση οδηγεί στην εκμετάλλευση της φθηνής εργασίας των λαθρομεταναστών, άσχετα με τις συνέπειες για την κοινωνική και εθνική συνοχή της χώρας. οι νέοι, οι γυναίκες, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι σφίγγουν το ζωνάρι. Την ίδια στιγμή οι ελίτ του τόπου έχουν επιδοθεί σ’ έναν ξεδιάντροπο αγώνα για τη νομή της εξουσίας, και οι ολιγάρχες συνεχίζουν το όργιο του πλουτισμού, λεηλατώντας ό,τι έχει απομείνει, προωθώντας έναν τρόπο ζωής, όπου τα αμάξια, τα μπετά και οι μπουλντόζες δεν έχουν αφήσει δέντρο για δέντρο στη χώρα.

Στην δήθεν αντιπολίτευση, το μπερλουσκονικό ΛΑΟΣ, επιδίδεται σε πυροτεχνήματα, προκειμένου να διεκδικήσει κι αυτό μια θέση στον ήλιο της διαχείρισης. ο ΣΥΡΙΖΑ αναλώνεται σε μια «φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές (και ιδέες)» αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον επικοινωνιακό χαρακτήρα μιας «αριστεράς», μέρους του μεταπολιτευτικού καθεστώτος και όχι αντίπαλό της. το ΚΚΕ προσπαθεί να κρύψει την φτώχεια του σε όραμα κι ελπίδα με το να αναστηλώνει τα μουστάκια του Στάλιν, ενώ οι Πράσινοι προχωρούν στην πεπατημένη της οικολογίας των ευρωπαϊκών “προγραμμάτων” και της Νέας Τάξης.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. καταρρέει κατω από σκάνδαλα, ανικανότητα και εγκατάλειψη ακόμα και των ελάχιστων πατριωτικών ευισθησιών από το ‘”Υπουργείο από το Εξωτερικόν”, ενώ ο Γιώργος ετοιμάζεται να εκπληρώσει το όνειρο της μητρός του, να κατακτήσει τον πρωθυπουργικό θώκο, θυμίζοντας κάτι από τις αρχαίες παραβολές: “Υπό κατάρρευση βασίλειο, απελπισμένοι υπήκοοι αφασικός διάδοχος…” . Και βέβαια για να συνεχίσει τα ίδια και χειρότερα με τους προκατόχους του.Αυτές οι εκλογές, δεν μας επιφυλάσσουν τίποτε περισσότερο από την επιδείνωση της μιζέριας που κατατρώγει τον τόπο.

ΑΚΥΡΟ ΣΤΗ ΦΑΡΣΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Παλεύουμε ενάντια:

• Στο νεο-οθωμανισμό, την παράδοση της Ελλάδας και της Κύπρου στην Τουρκία

• Στα αμερικανοκίνητα τζάκια και τους κηφήνες ευρωκράτες της Ε.Ε.

• Στις ιδιωτικοποιήσεις, την ασύδοτη αγορά και την παγκοσμιοποίηση

• Στην λεηλασία της χώρας από τους νταβατζήδες

• Στον καταναλωτικό μηδενισμό της πιο χυδαίας εγωκρατίας

• Στον βιασμό της φύσης από τον πολιτισμό του μπετόν και των αμαξιών

• Στον «μεγάλο αδερφό» των τηλεοράσεων και των εφημερίδων

• Στη γενοκτονία της μνήμης από τους διανοούμενους της υποταγής


ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ


Για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική απελευθέρωση, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία

Για επικοινωνία: akyrostis4 παπάκι gmail τελεία com

Από εδώ.

Πράσινα άλογα...

Γράφει ο Ευγένιος Αρανίτσης στην Ελευθεροτυπία:

Μολονότι το ντιμπέιτ της Πέμπτης δεν άφηνε πολλά περιθώρια για ευφυολογήματα, ο Γιώργος Παπανδρέου πρόσθεσε μια ρομαντική πινελιά σε οικολογικό μήκος κύματος, συνδέοντας, εν είδει καλού οιωνού ας πούμε, το πράσινο της φύσης με το πράσινο του εμβλήματος του ΠΑΣΟΚ.

Δύο ώρες αργότερα, η Φεβρωνία Πατριανάκου στιγμάτισε αυτόν τον παραλληλισμό διατυπώνοντας την άποψη ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον χρησιμοποίησε ως επιχείρημα, ελλείψει καλύτερου! Ο Παύλος Τσίμας, που προήδρευσε της συζήτησης στο Mega, έσπευσε να αντιτείνει, σχεδόν αμήχανος, ότι κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο απλώς για σχήμα λόγου, όμως η Φεβρωνία επέμεινε ότι ο κ. Παπανδρέου κυριολεκτούσε.

Για να το πούμε μια κι έξω, η εκπρόσωπος Τύπου ισχυρίστηκε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποπειράθηκε στα σοβαρά να κερδίσει οικολογικές συμπάθειες διά της υπενθύμισης του ότι η σημαία του κόμματός του ήταν πράσινη!

Και, εσύ, Ευγένιε, γιατί εκπλήσσεσαι;

Σου φαίνεται τόσο απίθανο;

Εδώ ο Γιώργος ξέθαψε ―από τα βάθη των συρταριών με το ψηφοθηρικό οπλαστάσιο του ΠΑΣΟΚ― την οικολογία ως τρόπο προσέλκυσης ψήφοφόρων. Και δώστου πράσινη ανάπτυξη και ομόχρωμα άλογα.

Και σου φαίνεται απίθανο να ποντάρησε και κυριολεκτικώς στην ομοχρωμία του συμβόλου του κόμματος με το συμβολικό χρώμα της οικολογίας; Ελλείψει όποιου άλλου περιεχομένου, δεν αποτελεί ο συνειρμός ένα κάποιο διαφημιστικό εργαλείο;

Ή μήπως, δεν αποτελεί πλέον κοινό τόπο, ότι στον πολιτικό λόγο, υποστηρίζει κανείς και την μεγαλύτερη αρλούμπα, χωρίς συνέπειες και χωρίς αίσθηση του γελοίου;

Και καλά όλα τα άλλα: «ρομαντική πινελιά σε οικολογικό μήκος κύματος» η πολιτικάντικη κενολογία με πράσινο περιτύλιγμα;

Ο καθηγητής κος. Σκαφιδάς θα τραβάει τα μαλλιά του.

ΕΙΝΑΙ τέτοια η πλήξη που δηλητηριάζει την εμπειρία της αμοιβαιότητας ανάμεσα σε πολιτικούς και ψηφοφόρους, ώστε απτές αλλά ασύμφορες αλήθειες σαν εκείνη που, προς τιμήν του, υπογράμμισε στο ντιμπέιτ ο Αλαβάνος, παραδεχόμενος ότι για να υπερασπιστείς το οικολογικό όραμα πρέπει ενίοτε να στραφείς κατά της κοινής γνώμης, αντηχούν σαν κανονιοβολισμοί σε νεκροταφείο.

Ξέχασε όμως, ο συνήθως προσεκτικός Ευγένιος, ότι η «στροφή ενάντια στην κοινή γνώμη» είναι πλέον το κατεξοχήν modus operandi της καθεστωτικής πολιτικής και της οργανικής αριστεράς της.

Ότι, δηλαδή, το λεγόμενο «πολιτικό κόστος» χρησιμοποιείται πλέον ―από μια εξουσία που δεν νιώθει την ανάγκη να υποκριθεί καν ότι εκπροσωπεί το λαό―, ως τίτλος τιμής. Και πως, ό,τι παραδοσιακά άνηκε στην σφαίρα της λαϊκής εκπροσώπησης και των λαϊκών αιτημάτων διώκεται πλέον ως «λαϊκισμός».

Επομένως ο κος. Αλαβάνος κομίζει, αν όχι γλαύκα εις τας Αθήνας, τουλάχιστον DVD εις το Μαξίμου...

Σχόλιο

Να δείς σε λίγο που θα μας πούνε και μαλάκες...

Με κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες σε θέματα στα οποία οι θέσεις τους συγκλίνουν προχωράνε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτει μετά τη συνάντηση που είχαν χθες ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αλέκος Αλαβάνος στη Βουλή.

Αλαβάνος και Παπανδρέου ήρθαν κοντά χθες, κρατώντας όμως και τις αποστάσεις, στη συνάντηση με αφορμή τη νεολαία
Ωστόσο, όπως και οι δύο πλευρές υπογραμμίζουν, δεν σηματοδοτεί την έναρξη ενός ευρύτερου προγραμματικού διαλόγου στην προοπτική της κυβερνητικής συνεργασίας, καθώς υπάρχουν αξεπέραστες διαφωνίες σε σημαντικά ζητήματα.

«Οι προγραμματικές διαφορές σε σημαντικά ζητήματα δεν επιτρέπουν μια συνεργασία ανάμεσα στους δύο χώρους», είπε ο κ. Αλαβάνος. Τόνισε όμως ότι από τη συζήτηση «εντοπίσαμε διαφωνίες αλλά και συγκλίσεις σε διάφορα θέματα, που θα μπορούσαμε να έχουμε». Από εδώ.

(ο τίτλος από το ομώνυμο τραγούδι του ποιητή της ρωμιοσύνης, Ιωάννη Μηλιώκα).

Η βιομηχανία της σαχλαμάρας

11 Ιανουαρίου 2009.

Όλος ο κόσμος διαμαρτύρεται για τις ισραηλινές επιθέσεις στην Γάζα.

Όλος;

Όχι όλος.

Ο Ιός ασχολείται με την καταδίκη του εν Ελλάδι αντισημιτισμού, όπου η Ελλάδα καταγγέλεται ως:

(...) μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες όπου όχι μόνο κυκλοφορεί χωρίς καμιά δυσκολία το δυσώνυμο αυτοβιογραφικό πόνημα του Χίτλερ, αλλά ασφαλώς κατέχει την παγκόσμια πρωτιά να διαθέτει δύο πολύ πρόσφατες εκδόσεις του «Μάιν Καμπφ», σε διαφορετικές μάλιστα μεταφράσεις.

Εν έτει 2009, λοιπόν, εν μέσω πρωτοφανούς δολοφονικής εκστρατείας σε ό,τι απέμεινε από την Παλαιστίνη, ο διεισδυτικός Ιός κατάφερε να εντοπίσει το αυγό του φιδιού (δηλαδή τον Πλεύρη και τους δέκα-είκοσι βαρεμένους οπαδούς του) στην Ελλάδα.

(Κάτι σαν να καταγγέλεις την χώρα μας για άντρο του οικοφασισμού —επικαλούμενος την τεράστια πολιτική επιρροή του Δημοσθένη Βεργή).

Ωραίο timing —που λένε και οι αγγλοσάξωνες.

Και επειδή παραθέτουν μια πρόχειρη —επί ποδός— βιβλιογραφία, να προτείνουμε και εμείς ένα βιβλίο που περιέργως τους διέφυγε: την "Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος" του Norman Finkelstein.

Οράτε και εδώ.

Μετάφραση σε απλά ελληνικά της συνέντευξης του Αλέκου Αλαβάνου στην Ε

«Συμπόρευση με τη σημερινή ηγεσία και πολιτική του ΚΚΕ δεν είναι δυνατή». Ο Αλ. Αλαβάνος θέτει τέλος στη συζήτηση για τη «μεγάλη αριστερά» με το ΚΚΕ, μετά τα τελευταία γεγονότα.

Βουρ για την «μεγάλη συγκυβέρνηση» με το Γιωργάκη.

Για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, τέλος, δηλώνει ότι «πρέπει να υπάρξει θεμελιακό προγραμματικό πλαίσιο και τέτοιο πλαίσιο δεν υπάρχει».

Εδώ δεν θέτουμε «τέλος στη συζήτηση». Μπορεί το πλαίσιο να εμφανιστεί άυριο-μεθαύριο —καλή θέληση να υπάρχει, βρε αδερφέ.

Αυτό το οποίο είναι ιδιαίτερο σημαντικό στο κίνημα, ακόμα και όταν χρησιμοποιεί προκλητικούς λόγους -και οι προκλητικοί λόγοι δεν πειράζουν τόσο πολύ όσο οι προκλητικές πράξεις- είναι ότι βάζει σε όλους μας ένα θέμα αναθεώρησης των αξιών. Σκεφθείτε το παιδί του γυμνασίου στις διαδηλώσεις. Βάζει το ερώτημα, που εμείς δεν το βάζαμε: «Ποιο είναι το σωστό; Να σπάσω βιτρίνα, να πετάξω νεράντζι, να βγώ στη διαδήλωση με περιφρούρηση, να βρίσω τον αστυνομικό ή να του δώσω λουλούδια»;

Και το ύστατο αγωνιστικό ερώτημα: κιθαρίστας ή ντράμερ;

- Η Ιστορία λέει ότι ο συνήθης κύκλος αυτών των κινημάτων είναι μικρός, αυτό πιστεύει η κυβέρνηση...

- Δεν αποκλείεται. Υπάρχουν διαβαθμίσεις της επιτυχίας σε τόσο μαζικά και αυθεντικά κινήματα, από το να αλλάξουν εντελώς την πραγματικότητα, που είναι το μάξιμουμ, μέχρι να δημιουργήσουν πολίτες οι οποίοι παρότι παραμένουν σε ένα σύστημα, έχουν την αμφισβήτηση, επιθυμούν τη συζήτηση, έχουν έναν κώδικα αξιών που έρχεται σε σύγκρουση με τις αξίες του κέρδους, έχουν αλληλεγγύη.

Ως προς εμάς, αρκεί κάνα ψηφουλάκι παραπάνω.

- Το κίνημα έχει περάσει ήδη στη δεύτερη φάση. Η πρώτη είχε οργή, θυμό, είδαμε εκδηλώσεις που πιθανόν ούτε το ίδιο το κίνημα βοηθούσαν, πέρα από αυτούς που σκόπιμα, είτε λόγω διατεταγμένης υπηρεσίας είτε λόγω ιδεολογίας το κάνουν. Εχει περάσει στη φάση που είναι ανοιχτό στην κοινωνία, που περνάει τα μηνύματά του. Οι μαθητές βάζουν το θέμα των δαπανών για την παιδεία, την απασχόληση, τις εργασιακές σχέσεις και θέτουν υπό μορφή ανεκδότου το ερώτημα «πατέρα, πειράζει να ανοίξω σουβλατζίδικο χωρίς να έχω πτυχίο;».

Τα αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ για όλα αυτά είναι μαθητικού επιπέδου.

- Φοβούνται από εμάς το ίδιο πράγμα που φοβούνται και από τους μαθητές. Γιατί διαβλέπουν ότι είμαστε μια δύναμη που πραγματικά αμφισβητεί το σύστημα, δεν διεκδικούμε για την αριστερά να έχει ένα κομματάκι του κύκλου του σημερινού συστήματος, όσο γίνεται πιο μεγάλο, για να παίξει με τις κούκλες και τα αυτοκινητάκια της.

Τέρμα οι κούκλες και τα αυτοκινητάκια —συγκυβέρνηση τώρα.

- Δεν με ενδιαφέρει το θέμα. Αποφεύγω να απαντώ ακόμα και στις προσβολές. Οταν οι επιθέσεις του ΚΚΕ είναι το βαρύ πυροβολικό της Ν.Δ., αναγκάζεται κανείς να απαντήσει. Η αριστερά αξίζει κάτι περισσότερο από το να εμφανίζεται ως ένας καβγάς ανάμεσα σε κάποιους που έχουν κοινή προέλευση αλλά δεν έχουν πλέον ούτε κοινή στόχευση.

Και η στόχευση η δική μας ξέρετε ποιά είναι, ε;

* Θέλετε να φύγει η κυβέρνηση, και να έρθει ποιος;

- Εδώ υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα, να αγνοήσουμε αυτό το μεγάλο κίνημα, που κρύβει κάτι πολύ σημαντικό. Πρέπει να κατανοήσουμε όλοι ότι η αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν είναι η πρώτη απάντηση που πρέπει να δώσουμε. Βιώσαμε μέρες που είχαμε πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά στη χώρα δεν υπήρχε εξουσία.

Πόσο πιο λιανά θέλετε να το κάνω;

* Ομως, η λογική του συστήματος είναι μία ο ένας, μία ο άλλος...

- Διαβάζω με εξαιρετική προσοχή τον ξένο τύπο, που έλεγε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι έχει εναλλαγή στην εξουσία δύο οικογενειών, εννοώντας Παπανδρέου - Καραμανλή. Μου φάνηκε υπερβολικός και άδικος ο τρόπος.

Τι έχει ο Παπανδρέου δηλαδή;

* Πάντως, ένα μέρος του κόμματος επιδιώκει τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Φοβάστε για τη συνοχή σας;

- Οχι, καθόλου. Σε μας υπάρχουν ρεύματα ιδεών, αντιλήψεων και πολιτικών πρακτικών και πάντα θα υπάρχει ένα ρεύμα συνεργασίας με τη σοσιαλδημοκρατία. Οι προγραμματικές διαφορές δεν επιτρέπουν γενικότερες συνεργασίες με τις δυνάμεις του δικομματισμού.

Εκτός αν υπάρξει το «πλαίσιο» που λέγαμε.

Πριν και μετά τη φωτιά...

Ενας μπάτσος δολοφόνησε ένα παιδάκι, εν ψυχρώ, χωρίς λόγο - όπως λένε οι αυτόπτες μάρτυρες. Να πω την αλήθεια - λυπάμαι το παιδί, πιό πολύ την μάννα του - γιατί αυτό το πένθος δεν γιατρεύεται - αλλά δεκάρα δεν δίνω για τις αντιδράσεις. Το ξέρω, αιτία δεν είναι μόνο η δολοφονία - είναι και η φτώχεια, η μιζέρια, η καταπίεσι - η αβεβαιότητα - αφού ελπίδα δεν υπάρχει, ούτε φως αναμμένο.

Δεν δίνω δεκάρα - γιατί έχουνε καπελώσει κάθε αντίδρασι - οι μπαχαλοαυτόνομοι, οι σπαζωβιτρινάκηδες, οι καιωσκουπιδοντενεκεδάκηδες - δηλαδή - ο ψυχικός βρασμός και η εκτόνωσι. Τίποτα χρήσιμο δεν βγαίνει από αυτές τις αντιδράσεις - κανένα πολιτικό συμπέρασμα. Από τις πανελλαδικές φωτιές καμία ελπίδα δεν θα γεννηθή - ούτε η αρχή μιας ελπίδας.

Φυσικά - δεν κατηγορώ τους εμπρηστές - δεν φταίνε αυτοί - τι άλλο να κάνουνε; Να κάτσουνε σπίτι τους να δούνε τηλεόρασι; Λυπάμαι - που ο στρατός της ελπίδας κατάντησε ασκέρι - που δεν υπάρχει σχέδιο - ούτε οργάνωσι - ούτε τρόπος - ούτε μέθοδος - ούτε μέλλον. Μόνο εκτόνωσι.

Στην Γαλλία οι φωτιές ήταν 100 φορές μεγαλύτερες. Και τι έγινε; Τίποτα. Βγήκε ο Θεσσαλονικιός.

***

Οι μπαχαλάκηδες έδωσαν τον τρόπο. Το φαινόμενο αναπαράγεται από το 74. Τα ματ - μολότωφ, κάψιμο των ίδιων πάντα μαγαζιών (τα γνωρίζουνε οι ασφαλιστικές εταιρείες και τους έχουνε ανεβάσει τα ασφάλιστρα) - πολυτεχνείο - συζήτησι για το άσυλο και - επιστροφή στο σπίτι. Κάθε χρόνο, τα ίδια και τα ίδια, χωρίς καμία αλλαγή - ένα επαναλαμβανόμενο καιρικό φαινόμενο. Ούτε μεγαλώνει, ούτε μικραίνει. Πολιτικά αδιάφορο - χρήσιμο στο κράτος όσο και η αστυνομία.

***

Είναι ανάγκη κάθε εκδήλωσι αντίστασις να θυμίζη αστυνομικό ρεπορτάζ;

Τι παρακμή είναι αυτή, πόσο μεγάλη η αφασία!

H αντιαστυνομική υστερία —έτσι την ονομάζω— είναι σκέτη προπαγάνδα αποπροσανατολισμού. Παραστόχευσις.

Να σας δείξω ένα εκατομμύριο καταγγελίες κατά της αστυνομικής βίας και για όλα τα θέματα. Για τα σπουδαία τίποτα —λέξι.

Παράδειγμα η παρούσα εξέγερσι. Ο κακός μπάτσος —μέλος της Χρυσής Αυγής— το αστυνομοκρατούμενο κράτος της Δεξιάς - η συμφορά του εθνικισμού - και άλλα παρόμοια εξωφρενικά. Θα περίμενε κανείς ένα —έστω μικρού βαθμού— ξεχώρισμα της ήρας απο το στάρι, μία ελαφρά έστω αποκατάστασι των λέξεων και των νοημάτων, μία μικρή αποκάλυψι του σημαντικού εις βάρος του ασήμαντου —μία μικρή ελάχιστη εφεύρεσι κάτι ωραίου. Αντ’ αυτών, πόλεμος κατά των φαντασμάτων.

Η αιτία της εξέγερσις;  H μπουρδελοκόλασι —σε αυτό νομίζω όλοι συμφωνούμε. Ενα κοινό αίσθημα, αυτό το μπουρδέλο της διαφθοράς, της αναξιότητας, που δεν έχει κανένα περιεχόμενο και κανένα νόημα —τίποτα να υπερασπίση ή να υπαρασπισθή— δολοφονεί ένα άσχετο και αθώο παιδί! Ο απολύτως αναίτιος θάνατος. Η εξέγερσι —πριν απ όλα εναντίον του θανάτου— μεταφυσική και υπέροχη. Με σύμβολο το χριστουγιεννιάτικο δένδρο των εμπόρων —που η φωτιά το μεταμόρφωσε σε δένδρο της ζωής, όπως το Υγκντρασίλ των Βορείων.

Ακόμα μιά χαμένη ευκαιρία. Να ρίξετε μολότωφ στην ρηχότητά μας, την τεμπελιά μας, την μαλακία μας —τα θέλουμε όλα εύκολα στο πιάτο—, την βαρβαρότητά μας και την προπαγάνδα που οδηγεί την φωτιά στο κενό —και την οποία εν πολλοίς εμείς αναπαράγουμε.

***

Oτι είναι όλοι οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι αυτό είναι και οι μπάτσοι. Δεν ξεφεύγουνε από τον γενικό κανόνα. Ούτε έχουμε καμιά ιδιαιτέρως καταπιεστική εξουσία - σαν αυτές της δυτικής Ευρώπης ώστε να χρειάζεται μία σκληρή αστυνομία για να την προστατεύση —ούτε οι Έλληνες είναι σε καθεστώς μόνιμης επανάστασις. Αεριτζίδικα όλα, ελαφρά και ανεμόδερτα. Που να δείτε την Γαλλική, την Αγγλική ή την Γερμανική αστυνομία. Η δική μας όπως ξέρετε βρίσκεται τα τελευταία 30 χρόνια σε λευκή απεργία.

Αλλά το κυριότερο. Ζούμε σε χρόνους πρωτοφανούς παρακμής. Η απουσία της σκέψις, της κρίσις, της σοβαρής ανάλυσις των γεγονότων και των καταστάσεων - οδηγεί ένα τμήμα της αριστεράς σε πόλεμο κατά της αστυνομίας. Δεν ξέρουνε τι τους γίνεται, δεν ξέρουνε τι συμβαινει, δεν έχουνε να προτείνουνε τίποτα —και να η αστυνομία, η εύκολη λύσι. Είναι τόσο γελοία η κατάστασι που ακόμα και στις πορείες για το συνταξιοδοτικό, για την ανεργία του Σκαραμαγκά, για εμπριμέ περίπτερα —πάντα και παντού— όλοι πρώτα καταγγέλουνε την αστυνομία και εκφυλίζουνε κάθε συζήτησι σε συζήτησι για την αστυνομική βία. Αυτή είναι η μόνη πολιτική πράξι όλης της ανίκανης αριστεράς. Η σύγκρουσι με την αστυνομία.

Αυτή η παρακμιακή κατάστασι της αλογίας και στην παρούσα εξέγερσι.

Ενα σκιάχτρο που εντέλει το χρησιμοποιούνε και οι άλλοι εντέχως. Η αστυνομία, η Χρυσή Αυγή και κουρουφέξαλα. Απολύτως ψευδής εικόνα.

***

Μία εξέγερσι που αν είχε μέσα της κάτι - αυτό κρύβεται και χάνεται με τα αντι/αστυνομικά συνθήματα αποκλειστικώς και την μπουρδολογία περί φασισμού και φασιστικής αστυνομίας. Ο φασισμός είναι πολιτική επιλογή του κεφαλαίου  και το κεφάλαιο σήμερα είναι κοσμοπολίτικο και παγκοσμιοποιημένο —ευνοεί την μετανάστευσι και τον πολυπολιτισμό.

Αστειεύεστε; Φασισμός χωρίς Κρούπ δεν γίνεται. Φασιστάκια υπάρχουνε ασφαλώς —μία αμελητέα ποσότητα—χωρίς πολιτική έκφρασι και με το ίδιο ειδικό βάρος που έχουνε οι αρχαιολάτρες.

Δεν είμαστε στον Δεκέμβρη του ‘40 αλλά στον Δεκέμβρη του 2008.

***

Η μεταμαρξιστική μεταναρχική σύγχρονη αφασία - η ελευθερία σε ένα μπουκάλι με βενζίνη.

Τίποτα θετικό δεν έχει μία εξέγερσι - και τίποτα θετικό οι καταστροφές που προκαλεί. Τίποτα για όλους και τίποτα για τον καθένα —μόνο οργή και απελπισία. Η δικαία αιτία δεν δικαιώνει την πράξι («την έσφαξα γιατί την αγαπούσα»). Οσοι εκπαιδεύουνε την νεολαία στην εξέγερσι, τα κτήνη του μέλλοντος εκπαιδεύουνε. «Μάθημα 1ο. Εφοδος των μαθητών στα τμήματα» —κατά το φασιστικό πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας. Αυτοί οι μαθητές είναι οι αυριανοί μπάτσοι.

Κάθε εξέγερσι είναι ένας αγώνας προς την αυτογνωσία. Κάθε εξέγερσι είναι η αγωνία της ενότητος των διεστώτων —των θραυσμάτων ενός κατακερματισμένου κόσμου. Κάθε εξέγερσι είναι μία επανα/εφεύρεσι του κόσμου. Και της γλώσσας. Κάθε εξέγερσι μαθαίνει. Ξεχωρίζει αυτό που έχει ουσία από εκείνο που δεν έχει, το σπουδαίο από το ασήμαντο, την αλήθεια από το ψεύδος. Κάθε εξέγερσι ζητά τον Λόγο της —την κατάργησι της οργής και της απελπισίας, την υπέρβασι της αιτίας που την πυροδότησε.

Χωρίς αυτά —χωρίς την ανακάλυψί τους— η εξέγερσι είναι μόνο σκοτάδι.

***

Η εξέγερσι είναι αναπόφευκτη —όχι μόνο εδώ αλλά παντού σε όλη την Ευρώπη - και την πυροδοτεί πράγματι ο ζόφος της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Προηγούνται οι νέοι —γιατί είναι οι μόνοι που μένουνε έξω από την συμβιβαστική διαφθορά που καλλιεργεί η ανάγκη.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι στόχος της εξέγερσις είναι η εκδίκησι —το τυφλό μίσος για έναν κόσμο και μία χώρα που ζει στο σκοτάδι. Συμπληρώνουνε δε ότι αυτός είναι ο νόμος των εξεγέρσεων, και ότι υπό τις παρούσες συνθήκες ΔΕΝ μπορεί να γίνη τίποτα άλλο και αλλοιώς.

Ολες οι δυνάμεις της συντήρησις έχουνε ενεργοποιήσει όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους, ώστε πράγματι να πιστέψουμε ότι στόχος είναι η εκδίκησι —και ότι τίποτα άλλο δεν γίνεται.

Μπορώ αν θέλετε να τους ονομάσω αυτούς τους μηχανισμούς. Είναι κυρίαρχοι στην παρούσα εξέγερσι —την κατευθύνουνε και την καθοδηγούνε— ώστε να μείνη αυτό που είναι. Τυφλή.

***

Η αυτοκρατορία κυριαρχεί με το πνευματικό περιεχόμενο και τα ιδεολογήματα που τις προσφέρουνε οι πρώην κουμμουνιστές, οι πρώην τροτσκιστές, τα παιδιά των εξεγέρσεων και των κινημάτων της δεκαετίας του 60. οι εξεγερθέντες του Μαη του 68, τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Και εκείνες οι εξεγέρσεις του παρελθόντος ήταν απείρως μαζικότερες και πλουσιότερες από την σημερινή «τυφλή» εξέγερσι, όπως την ονομάζουν.

Τυφλή γιατί της βγάλανε τα μάτια.

***

Οι περισσότεροι μένουνε στην μορφή. Επίσης προβάλουνε τα εσωτερικά δικά τους επί των γεγονότων. Μεταφέρουν εικόνες που έζηαν σαν μία άλλη τηλεόρασι. Οι εικόνες αυτές είναι τόσο παραπλανητικές —όσο και οι εικόνες των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Από όλες λείπει το νόημα της εξέγερσις, το ιδιαίτερο νόημα που αποκαλύπτει και ερμηνεύει τα γεγονότα.

Προσωπικώς απεχθάνομαι κάθε εξουσία ανθρώπου από άνθρωπο που δεν έχει παραχωρηθεί οικοιοθελώς και στην βάσι της αγάπης —σκέτο το οικοιοθελώς δεν φτάνει. Πώς μπορώ να συμμετέχω έστω με την ψυχή μου σε κάτι όταν δεν γνωρίζω τις αιτίες και τους στόχους του; Οσοι τρέχουνε με τα μολότωφ στα χέρια και δεν ξέρουνε γιατί το κάνουνε δεν είναι ελεύθεροι, είναι εξουσιαζόμενοι, και στην περίπτωσι του περιπτερά που του σπάσανε το περίπτερο εξουσιαστές.

Οι αληθινοί αναρχικοί πυρπολούνται από την αγάπη για τον συνάνθρωπο —δεν πυρπολούνε ξένα αυτοκίνητα. Αν θέλουνε φωτιά βάζουνε στο δικό τους αυτοκίνητο πρώτα.

Δεν καταδικάζω την εξέγερσι —άλλο λέγω. Αναζητώ το νόημά της, τις ειδικές αιτίες και τους στόχους της, τους αναφερόμενους στον Δεκέμβρη του 2008 —όχι στην στάσι του Νίκα.

Θυμάμαι τις πάνδημες λαϊκές εξεγέρσεις των γυναικών στην Χιλή κατά της κυβερνήσεως του Αλλιέντε. Χιλιάδες στους δρόμους —με τους άδειους τετζερέδες— και ήσαν αυτές οι λαϊκές εξεγέρσεις που προετοίμασαν το πραξικόπημα.

Θυμάμαι το πλήθος των κτηνωδών βαρβάρων, των βιαστών, των πλιατσικολόγων και μαχαιροβγαλτών που υπό την ηγεσία του Σπάρτακου εξέφρασαν μία βαθειά ανθρώπινη συνθήκη που η υπόλοιπη ανθρωπότητα —στην οποία περιλαμβάνεται ακόμα και ο Αριστοτέλης— κατάλαβε μετά από αιώνες.

Και καταλήγω. Η μορφή δεν καθορίζει το περιεχόμενο. Η εικόνα δεν περιέχει το νόημά της. Τι συνέβει ακριβώς στην Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2008; Ξερει κανένας να μου πη ή δεν ξέρει;

***

Η εξέγερσι δεν ήταν τίποτα. Ούτε καλή, ούτε κακή. Οταν ήμουν μικρός έφιαχνα έναν κρατήρα λάσπης και τον γέμιζα νερό. Υστερα παρακολουθούσα καθώς τα πιό αδύνατα σημεία των τοιχωμάτων υποχωρούσαν και κατέρρεαν —και το νερό κυλούσε ελεύθερο. Καμμιά φορά το οδηγούσα εγώ. Ανοιγα με τα δάχτυλα μιά τρύπα στον κρατήρα κι οδηγούσα το νερό εκεί που ήθελα. Η εξέγερσι είναι αυτό που θα γίνη —ή που θα μπορούσε να γίνη. Αλλά δεν εγινε. Κανείς δεν έσκαψε το αυλάκι.

Τώρα το σκάβουνε οι απατεώνες —οι νεοταξίτες, οι Ιοί και οι μελλοντικοί υπουργοί του πασοκοσύριζα. Αυτό θα γίνη η εξέγερσι.Α. Φαρμάκης

Σα να μη πέρασε μια μέρα...

Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστέψει κανείς πως όλα όσα διαδραματίζονται από τους δήθεν αντιεξουσιαστές, όπως τους έχει βαφτίσει η αστική προπαγάνδα, με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου από τις δυνάμεις καταστολής, δηλαδή οι φωτιές, τα συντονισμένα και ταυτόχρονα σε πολλές πόλεις της χώρας τυφλά χτυπήματα, αποτελούν αυθόρμητη έκφραση αγανάκτησης απέναντι στην κρατική βία, ή κίνημα ενάντια στην κρατική καταστολή.

Η οργανωμένη εκδήλωση αυτής της μορφής δράσης, από ομάδες που ευθέως εχθρεύονται και καταπολεμούν την οργανωμένη μαζική πάλη, και που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της εξουσίας των μονοπωλίων για ένταση της κρατικής βίας και καταστολής ενάντια στο οργανωμένο λαϊκό, κατά της πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων, κίνημα, άλλο πράγμα δείχνει.

Αλήθεια, ποιοι και πώς συντονίζουν αυτή τη δράση των δήθεν αγανακτισμένων που εκτονώνονται με τυφλή βία για να προκαλέσουν καθολική κρατική καταστολή ενάντια στο λαϊκό κίνημα;

Ποιος ο ρόλος και ο σκοπός αυτών που τους ωθούν σ' αυτή τη δράση;

Και ας μη μας δουλεύουν με το διαδίκτυο και τα SMS, γιατί αυτά δεν εκπέμπονται αυθόρμητα και χωρίς οργάνωση και επιτελεία εντός και εκτός επικράτειας για τη στήριξη της αστικής εξουσίας.

Ενα ερώτημα επίσης είναι η σύμπραξη δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μ' αυτούς.

Πάντως αυτή η πραγματικότητα προβάλλει για άλλη μια φορά την ανάγκη οργανωμένης ταξικής πάλης λαού και νεολαίας και επαγρύπνηση σε τυχοδιωκτισμούς απ' όπου και αν προέρχονται, που βάζουν μπουρλότο στην ανάταση των λαϊκών αγώνων.

Ριζοσπάστης, 9-12-2008

***

Καταγγέλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου, την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη, 550 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της Αμερικανικής CIA με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι να απομονώσουν το κίνημα μας και την εκδήλωση μας από το σύνολο του λαού και της νεολαίας.

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Νο 8, 1974

Αφέλεια revisited

Έγραφε προ ημερών ο Old Boy:

Aφέλεια δεν είναι να είσαι ευχαριστημένος που κέρδισε ο Ομπάμα, αφέλεια δεν είναι να νιώθεις ότι κάτι πολύ θετικό συνέβη στην Αμερική, αφέλεια δεν είναι να συμμερίζεσαι το πνεύμα ανάτασης και αισιοδοξίας που επικρατεί παγκόσμια.

Αν δεν είναι αυτό αφέλεια, τότε τι είναι;!

Αφέλεια είναι να επισημαίνεις γραπτά ή προφορικά πληροφορίες ήδη γνωστές.

Το λεξικό Τριανταφυλλίδη πάντως μας δίνει στο λήμμα αφέλεια:

β. απλοϊκότητα στη σκέψη: Tα πίστεψε από ~, ευπιστία. Είχα την ~ να πιστέψω στις υποσχέσεις του.

Την πληροφορία ότι ο Ομπάμα εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ με ένα από τα δύο κόμματα του αμερικάνικου πολιτικού κατεστημένου την έχουμε και εμείς.

Την πληροφορία ότι δεν εξελέγη με κάποιο δικό του κίνημα, ότι έπαιξε με τους όρους του παιχνιδιού και ότι χρηματοδοτήθηκε από ένα σημείο κι ύστερα από τους ίδιους που χρηματοδότησαν τον Μακέιν την έχουμε και εμείς.

Ακόμη περισσότερο, την πρόβλεψη ότι καθόλου δεν αποκλείεται κάποια στιγμή στο μέλλον να βομβαρδίσει κι αυτός μια καινούρια χώρα και να ξεκινήσει έναν δικό του πόλεμο, ναι, μπορούμε να την κάνουμε κι εμείς.

Ναι, αλλά από ότι φαίνεται έχετε και πληροφορίες που οι λοιποί στερούμαστε. Αλλιώς, προς τι η αισιοδοξία;

Αφέλεια είναι να ισοπεδώνεις αυτό που έγινε και τις προσδοκίες που γεννά, κρίνοντας τα πράγματα απ' έξω, κρίνοντας το πακέτο «ΗΠΑ» ως σύνολο και μην κρίνοντας τι είναι προτιμότερο να συμβεί εντός του πακέτου αυτού.

Και τι μας νοιάζει εμάς τι θα συμβεί εντός του πακέτου αυτού, βρε αδερφέ; (αν δεχθούμε καν ότι θα συμβεί κάτι θετικό εντός του).

Μήπως να ενδιαφερθούμε και για τις εξελίξεις των δημοτικών εκλογών στην Τούλσα της Οκλαχόμας;

Αφέλεια είναι να κρίνεις τις εξελίξεις στην βάση του ρόλου που θα επιθυμούσες εσύ να έχουν οι ΗΠΑ, αντί να τις κρίνεις στην βάση του δεδομένου τους ρόλου.

Δηλαδής —για να κάνουμε ένα μη αφελές ερώτημα— τι άλλαξε, στη βάση του δεδομένου τους ρόλου, με την εκλογή Ομπάμα;

Αφέλεια είναι η υπενθύμιση των ακραίων ορίων των ΗΠΑ ως αρχή και τέλος της κουβέντας.

Αφέλεια είναι να μην προτιμάς την κίνηση προς το ένα άκρο από την κίνηση προς το άλλο, όσο πολύ κι αν απέχουν σε ορισμένους τομείς κι όσο ελάχιστα σε άλλους.

Δηλαδής, ποιά ακριβώς κίνηση —έστω και ελάχιστη— επιτέχθει και σε ποιούς τομείς;

Αρκεί ότι έφυγε ο αντιαισθητικός καμπόυς και ήρθε ο εκλεπτυσμένος αφροαμερικάνος —ή έχουμε και άλλες εξελίξεις επί του πρακτέου;

Αφέλεια, τέλος, είναι να μην βλέπεις ότι ακόμη κι αν ο Ομπάμα ξεκινήσει σε μερικά χρόνια παγκόσμιο πόλεμο, δεν είναι σήμερα και με βάση τα ως τώρα δεδομένα αφελής η ικανοποίηση για την εκλογή του.

Πως και έτσι; Απλά και μόνο επειδή μας διαβεβαιώνει η τελευταία αυτή πρόταση;

Ε, να και μια αντίθετη: Αφέλεια, τέλος, είναι να μην βλέπεις ότι ακόμη κι αν ο Ομπάμα δεν ξεκινήσει σε μερικά χρόνια παγκόσμιο πόλεμο, είναι σήμερα και με βάση τα ως τώρα δεδομένα αφελής η ικανοποίηση για την εκλογή του.

Τώρα πως να διαλέξουμε ανάμεσα στις δυο έξοχες αυτές διαβεβαιώσεις;

Έδώ ίσως να χρειάζονται εκείνα τα παλαιϊκά εργαλεία που λέγονται επιχειρήματα —πολιτικά, ιστορικά και έτσι.

Α, και που είστε:

Δεν μας τα λέει καλά ο «σύντροφος» Ομπάμα. Βεβαίως, δεν περιμέναμε να σπάσει τόσο νωρίς αυγά, αλλά να διατηρεί φασιστικού τύπου υδροκέφαλες υπηρεσίες που δημιούργησε ο Μπούς και να θέλει να τις στελεχώσει μάλιστα με ανθρώπους που χαρακτηρίζονται ως «γεράκια», είναι γεγονότα που δεν γεννούν ιδιαίτερη αισιοδοξία.

Για παράδειγμα, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, αυτό το τερατούργημα που δημιούργησε η κυβέρνηση Μπους, διατηρείται. Εκεί θα τοποθετηθεί η σημερινή κυβερνήτης της Αριζόνας, Τζάνετ Ναπολιτάνο, η πρώτη γυναίκα εισαγγελέας. Η ίδια φημίζεται για τη σκληρή πολιτική που ακολούθησε στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και της μεθοριακής ασφάλειας.

Μερίδα του Τύπου, καθώς και οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα, σημειώνουν ότι υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στις προεκλογικές διακηρύξεις Ομπάμα και στις σημερινές κινήσεις του. Τονίζουν δε, ότι οι περισσότερες επιλογές του είναι άτομα του κατεστημένου της Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα της εποχής Κλίντον, αλλά και Μπούς. Ιδιαίτερα επικριτικοί είναι στο θέμα του Ιράκ, όπου ο Ομπάμα ήδη χαλάρωσε το αυστηρό χρονοδιάγραμμά του για την αποχώρηση των στρατευμάτων από το Ιράκ. Σήμερα έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις ιρακινών στη Βαγδάτη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το χρονοδιάγραμμα παραμονής των αμερικανών τουλάχιστον για τρία χρόνια στη χώρα.

Η Χίλαρι Κλίντον, η οποία κατά πληροφορίες, προορίζεται για επικεφαλής του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όχι μόνο ψήφισε υπέρ του πολέμου στο Ιράκ, και στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της δήλωσε ότι δεν μετάνιωσε γι’ αυτό. Προβληματισμό επίσης προκαλεί και η πρόθεση να παραμείνει στο Πεντάγωνο ο υπουργός Άμυνας του Τζορτζ Μπους, Ρ. Γκέιτς.

Από το antinews

Ή, όπως το έθεσε ο Α.Φ σε προηγούμενο μας πόστιον:

Ο κόσμος ελπίζει γιατί θέλει την ελπίδα στο πιάτο ―χωρίς να κοπιάση, χωρίς τίποτα να θυσιάση. Αλλά δεν θα πολυδιαψευστή γιατί δεν πολυπιστεύη.

Απλώς τεμπελιάζουμε. Υπάρχει ελπίδα στον κόσμο ―αλλά θέλει κόπο να ψάξουμε να την βρούμε, να χαλάσουμε πολλά παπούτσια στο δρόμο, να εγκαταλείψουμε την βολή μας. Επειδή λοιπόν βαριόμαστε ―καταφεύγουμε στο εξωφρενικώς παράλογο με τον Ομπάμια! Ούτε ανεπανόρθωτα άρρωστοι από καλιφορνιζαίησον να είμασταν!

Για τον Ομπάμα

Ο Ομπάμιας νέος Πρόεδρος.

Μετά τον Βούς όπως φαίνεται εκλέγονται σαν Πρόεδροι πρωταθλητές στην ρήψι κολοκύθας, αυτός που θα φάη τις πιό πολλές τηγανίτες με σιρόπι, κλπ ―δηλαδή εκπρόσωποι του αμερικανικού ονείρου, όπως είναι ο Ομπάμιας.

Τώρα ο κόσμος θα αλλάξη.

Ας πούμε τα Χριστούγεννα στον Λευκό Οίκο θα ακουστούνε ντίσκο με την Δόμνα Σάμμερ ―όχι οι μότορχαιντ όπως έγινε επί Βούς. Στο Ιρακ ο αμερικανικός στρατός θα λάβη σαφείς εντολές ―επιτέλους― να σκοτώνη σε κηδείες, όχι σε γάμους όπως κάνει τώρα. Αυτό έχει πολύ αρνητικό αντίκτυπο στα μυαλά και τις καρδιές, ενώ η κηδεία είναι από μόνη της ένα θλιβερό γεγονός ―και ο Ομπάμιας θα τις καταργήση.

Αλλά και στα δικά μας ―ιδιαιτέρως στο σκοπιανό― ο Ομπάμιας είναι αποφασισμένος να βάλη τα πράγματα στην αληθινή τους βάσι. Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν μαύροι. Που πας ρε Γκρουέφσκυ; Ενθουσιασμένη η Ντόρα με την λύσι του εθνικού μας προβλήματος.

***

Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως αυτός ο άνθρωπος όταν ξεκίνησε είχε μέσα του ζωντανό κάτι, για να φτάση να γίνη πρόεδρος έχει περάσει από εκατομμύρια εξετάσεων ―έχει δώσει και έχει αποδείξει πόσο πιστός είναι στο σύστημα, σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας. Ενα άδειο πουκάμισο είναι. Ο κόσμος ελπίζει γιατί θέλει την ελπίδα στο πιάτο ―χωρίς να κοπιάση, χωρίς τίποτα να θυσιάση. Αλλά δεν θα πολυδιαψευστή γιατί δεν πολυπιστεύη.

Απλώς τεμπελιάζουμε. Υπάρχει ελπίδα στον κόσμο ―αλλά θέλει κόπο να ψάξουμε να την βρούμε, να χαλάσουμε πολλά παπούτσια στο δρόμο, να εγκαταλείψουμε την βολή μας. Επειδή λοιπόν βαριόμαστε ―καταφεύγουμε στο εξωφρενικώς παράλογο με τον Ομπάμια! Ούτε ανεπανόρθωτα άρρωστοι από καλιφορνιζαίησον να είμασταν!

Αυτό δεν είναι ελπίδα ―είναι προδοσία κάθε ελπίδας.

Η ελπίδα καβαλάει ποδήλατο, καβαλάει γαϊδούρι ―όχι αεροπλανοφόρο. Η ελπίδα δεν φοράει ποτέ τα διάσημα των αυτοκρατόρων και των πλανηταρχών.

***

Ξεχνάτε ότι εδώ δεν έχουμε εκλογή προέδρου δεκαπενταμελούς στην Γκράβα ―στον οποίο προσωπικά προτιμώ να εναποθέσω τις ελπίδες μου για τις μικρές αλλαγές που λέτε, παρά στον Ομπάμια ―αλλά για τον πρόεδρο των ηπα. Είναι πέραν πάσης φαντασίας οι δυνάμεις που ισορροπούνε στο πρόσωπό του. Αυτή την ισορροπία εκφράζει ―και ταυτογχρόνως την συμπάθεια εκείνων που θα πληγούνε περισσότερο από την οικονομική καταστροφή.

Αν πιστεύετε ότι τα τεράστια στρατιωτικοπολιτικά συμπλέγματα, οι τραπεζίτες, ο διεθνής έλεγχος των αγορών, δύο ανοικτά πολεμικά μέτωπα και η στρατιωτική κατοχή δύο κρατών, ο έλεγχος των πρώτων υλών, των πυρηνικών όπλων, η ολοκλήρωσι της πλανητικής κυριαρχίας της δύσις κινδυνεύουνε στο ελάχιστο, στο όσο πατάει η γάτα, από τον πρόεδρο που οι ίδιοι προετοιμάσανε και εκλέξανε, δεν έχω τι άλλο να πω.

***

Ενα μόνο μένει. Ο συμβολισμός του χρώματος. Θα αποδειχθή αυτό που είναι στ' αλήθεια ―η ασήμαντη επιφάνεια των πραγμάτων ―και των ανθρώπων.

(Και που καταντήσαμε! Η αραβική αυτοκρατορία πριν από 1000 χρόνια είχε σουλτάνους μαύρους ―την Αιγυπτιακή δυναστεία― χωρίς κανένα πρόβλημα. Αυτοί οι βλάχοι οι αμερικανοί νομίζουνε ότι κάτι άλλαξε σε όλο τον πλανήτη επειδή αυτοί ―οι καραρατσιστές― τολμήσανε να βγάλουνε έναν μαύρο πρόεδρο).

Είναι βέβαια σημαντική η εκλογή ενός μαύρου προέδρου, όμως όχι τόσο σημαντική όσο νομίζουνε ορισμένοι. Ο πρόεδρος της υπερδύναμις δανείζει το πρόσωπο και την φωνή του σε τέτοιες πράξεις ισχύος ―που τελικά το χρώμα του σβύνει. Στο τέλος της θητείας του κανείς δεν θα θυμάται αν ήταν άσπρος ή μαύρος . Ο Κόλιν Πάουελ είναι ένα αλλο παράδειγμα του τρόπου που η δύναμι σβύνει το χρώμα.

***

Βλέπω πάντως το ίδιο σύστημα προπαγάνδας που δούλεψε επί Κλίντον ―και παρέσυρε όλη την παγκόσμια διανόησι και την παγκόσμια αριστερά (του κώλου) να χειροκροτεί τους «ανθρωπιστικούς» βομβαρδισμούς στην Βαλκανική― να δουλεύη πάλι.
Α. Φαρμάκης

Πως είδαν την εκλογή Ομπάμα στα αστικά κόμματα

Η παπάρα της εβδομάδας

Τέτοιου επιπέδου ανάλυση μόνο από γάλλους, και δη κοινωνιολόγους, θα μπορούσαμε να απολαύσουμε:

Η συμβολική τάξη του δημόσιου λόγου των Δυτικών κοινωνιών έχει περάσει από μια δομή νευρωτική σε μια δομή ψυχωτική. Μια δομή όπου το άτομο αποκτά μια σχέση συγχωνευτική με την εξουσία, την οποία ενσαρκώνει πλέον η φιγούρα της Μεγάλης Μητέρας. Απόδειξη; Η προεκλογική παρουσία της Σάρα Πέιλιν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτό υποστηρίζουν, χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο κατάφορτο ψυχαναλυτικών δανείων , οι κοινωνιολόγοι Jean-Claude Paye και Tülay Umay, με αφορμή τον θόρυβο που ξεσήκωσε η εμφάνιση της Ρεπουμπλικανής υποψήφιας για την αντιπροεδρία της υπερδύναμης.
Απο εδώ.

Σκανδαλολογίες

1.

Ολη αυτή η συζήτησι περί βυζαντινών χρυσοβούλων είναι εκ του πονηρού. Τα χρυσόβουλα εχουν νομική ισχύ, οι οθωμανικοί τίτλοι επίσης. Το νομικό καθεστώς δέχεται την συνέχεια του κράτους. Είναι εκ του πονηρού γιατί τα αρνούνται σαν αρχαία ή παλιά για να ορίσουνε την Ελλάδα με ηλικία μόλις 150 χρόνων -όπως γράφουνε στις ιστορίες τους. Τα δικαστήρια τα δέχονται, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια επίσης.

Τα δε μοναστήρια μπορούνε να έχουνε περιουσία. Αν εγώ αφήσω τα κτήματά μου σε ένα μοναστήρι, το δηλώνω ρητώς και δεν θέλω να το αρπάξη κανένας βλαχοδήμαρχος. Οσες φορές τα μοναστήρια καταφύγανε στην δικαιοσύνη δικαιώθηκαν. Το ίδιο από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια -τα οποία άλλωστε δικάζουνε με τίτλους από την εποχή του Καρλομάγνου.

Αν η ιστορία του Βατοπεδίου είναι σκάνδαλο οικονομικό δεν με ενδιαφέρει. Είναι σκάνδαλο συνηθισμένο και καθημερινό που καμία σχέσι δεν έχει με απάτες όπως του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων -σκάνδαλα που άλλαξαν την φυσιογνωμία της χώρας.

Αν είναι σφάλμα μοναχικό -αυτό είναι άλλη ιστορία.


2.

Η απάτη του χρηματιστηρίου επί Σημίτη βουτηξε 22 δισεκατομμύρια ευρώ -έφαγε όλες τις οικονομίες και τις καταθέσεις του κόσμου- και εξ αυτού προέκυψε η έκρηξι των δανείων και των καρτών.

Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας -δημιούργησε νέες οικονομικές συνθήκες που θα βαστήξουνε για δεκαετίες.

Η απάτη των Ολυμπιακών Αγώνων -ήταν η χαριστική βολή. Με πολλαπλές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις -γνωστές, μην τις γράφω. Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας.

Η απάτη του Βατοπεδίου δεν είναι παρά μία μικρή, καθημερινή, συνηθισμένη απάτη, παρόμοια με αυτές που συμβαίνουνε κατά δεκάδες την ώρα αυτή που διαβάζεις . Δώσανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 5 και πήρανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 15. Απάτη, όμως οικονομικά και πολιτικά ασήμαντη, απάτη του κοινού ποινικού δικαίου.

Με τέτοια σκάνδαλα -Ζαχόπουλος και Βατοπέδιον- προσπαθεί το πασοκ του κακομοίρη του Γιωργάκη να έρθη στην εξουσία -δηλαδή ποτέ. Γιατί ο κόσμος θυμάται, έχει μέτρο και διάκρισι.

3.

Τα αληθινά «σκάνδαλα» δεν δημοσιεύονται.

Τα άλλα τα ονομάζουνε σκάνδαλα για να τα παρουσιάσουνε σαν κάτι έκτακτο. Τα σκάνδαλα δεν είναι εκτακτες παρεκτροπές - είναι δομικά στοιχεία του συστήματος. Το σύστημα παράγει διαρκώς «σκάνδαλα».

Η πώλησι της Ολυμπιακής είναι αληθινό σκάνδαλο. Η πώλησι των Ταχυδρομείων και των Τραίνων. Η πώλησι των Τηλεπικοινωνιών. Η οικονομική απογύμνωσι των Πανεπιστμίων -ώστε να πλακώσουνε τα ξένα. Το περιεχόμενο της σχολικής παιδείας -κατασκευασμένης έτσι ώστε να παράγη φθηνούς εργάτες. Οι εργατικοί νόμοι - η ενοικίασι και η επινοικίασι ανθρώπων -σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Η υφαρπαγή των Ταμείων -η κατάστασι
της δημόσιας περίθαλψις.

Αυτά είναι τα αληθινά σκάνδαλα. Και φυσικά - αυτά δεν συζητούνται -δεν προβάλονται - δεν δημοσιεύονται - δεν οδηγούνται στον εισαγγελέα. Δεν προβάλονται επειδή όλα τα πολιτικά κόμματα -νδ, πασοκ και σύριζα- συμφωνούνε σε όλα και συναπαρτίζουν ένα οριζόντιο επίπεδο εξουσίας που ελέγχει τα πάντα - εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς, δημοσιογράφους και τα 3/4 των διαδικτυακών μπλόγκ.

Εφ όσον λοιπόν στα ουσιαστικά -στα βασικά- συμφωνούνε οδηγούνε τον δημόσιο διάλογο στα ανώδυνα για το σύσημα -στα ασήμαντα. Στις γκόμενες του Ζαχόπουλου, στα ακριβά ρούχα και τα παπούτσια της Ζαχαρέα, στα οικόπεδα του Βατοπεδίου, στις ιδιοτροπίες του Τατούλη.

Μεταμορφώνουνε τον διάλογο σε μεσημεριανάδικο.

Α. Φ.